El corazon

Artist: Arno Elias lyrics
Title: El Corazon

Γιατί πας να ξεχάσεις;
Είχες τόσο φόβο;
Γιατί πας να ξεχάσεις,
εάν θέλω μόνο την αγάπη σου;

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω
Θέλω να δώσω,
να σου δώσω τόσο τόσο τόσο τόσο
τη συγνώμη μου
Αλλά ξέρω από αγάπη, καρδιά..
Ναι, ξέρω να σ' αγαπάω
Ναι ξέρω αγάπη μου,
καρδιά μου, καρδιά μου

Θέλω να ζητήσω συγνώμη
Ξέρω αγάπη μου...

Γιατί πας να φύγεις;
κατάλαβέ με, σ' αγαπάω
Και παλεύω για μια ζωή που να αξίζει
Αυτό είναι αγάπη
κατάλαβέ το αγάπη μου
Κι έχω συγχώρεση, έχω τη συγχώρεσή σου
Έχω περισσότερα από αυτό,
Έχω την αγάπη σου...
Θέλω να σου δώσω, όλα όσα θέλεις
Ξέρω αγάπη μου, καρδιά μου...
Ξέρω από αγάπη
Είσαι η καρδιά, είσαι η καρδιά μου
Είσαι η καρδιά μου...
Θέλω να σου δώσω αγάπη,
Κατάλαβέ τοοοοοο!!!!

Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη
Ξέρω αγάπη μου..

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω...

Diamond Cloud

Βρέχει. Πόσα κομμάτια μου άραγε ξεκινούν με μία στάλα; Η βροχή είναι κάτι καθησυχαστικό, απαλό. Προσδίδει ισσοροποία στη ζωή μου, πάντα το έκανε. Ακουμπισμένη στην άκρη της μπαλκονόπορτάς μου χαζεύω τις λιλιπούτειες σταγόνες καθώς φιλούν τα φύλλα της μηλιάς. Τακ, τακ, τακ, ο ήχος του νερού που πέφτει, άλλοτε με δύναμη και άλλοτε με ευγένεια, στα κάγκελα του μπαλκονιού. Πόσα απογεύματα άραγε έχω σταθεί στο μπαλκόνι αυτό κοιτώντας νωχελικά τη βροχή;

Στρέφω την προσοχή μου στη μουσικούλα που βγαίνει από το κασετόφωνο, χαμένη, απροσδιόριστη, αταίριαστη κι όμως τόσο κατάλληλη. Το κεφάλι μου κινείται ρυθμικά χορεύοντας με τη μελωδία. Κι όμως, δεν επιθυμώ να τραγουδήσω ετούτη τη στιγμή αλλά απλώς να σταθώ. Πόσες φορές έχω την ευκαιρία ή την ψυχολογική ηρεμία ώστε να κάνω κάτι τέτοιο; Λίγες, δυστυχώς...

Δε σκέφτομαι. Προτιμώ να μείνω χαμένη στους ήχους της βροχής για λίγο. Απόκρυφοι, ενοχλητικοί, ερευνητικοί, υπενθυμιστικοί ήχοι εξαφανίζονται. Πέφτουν μαζί με τη βροχή και ποτίζουν το ξερό χώμα του κήπου. Ξεχνώ για μερικά λεπτά αυτά που θέλω να πω, να φωνάξω, να ουρλιάξω. Προβλήματα, υποχρεώσεις, ενοχλήσεις, μετάνοιες παραμερίζονται από την όμορφη μελωδία.

«Γεια σου!» μου ψυθιρίζει μία φωνή. Τέτοιες στιγμές συναντώ τον εαυτό μου, the undisputed, oft-saluted holder of my real inter-thoughts. “Hello!” I reply. Συζητάμε για μία μόνο στιγμή σε μία γλώσσα δική μας, ξεχωριστή και περίεργη. Τότε ακούω πραγματικά αυτό που απασχολεί τις σκέψεις και τον ψυχισμό μου. Λογικό να εκπλαγείς από τις αληθινές σου έγνοιες. Έχω την εντύπωση όμως ότι πάντα γνωρίζω.

Όμορφο βράδυ το σημερινό. Ξέχασα τι με απασχολούσε όμως. Δεν πειράζει, ίσως κάποια άλλη φορά. Πώς περνά έτσι ο καιρός; Σκέψεις, άνθρωποι, συναισθήματα έρχονται, φεύγουν, μεταβάλλονται. Μπερδεμένα πράγματα. Για την ώρα κοιτώ κλεφτά το διαμαντένιο συννεφάκι μου και χαμογελώ. Όνειρα γλυκά βροχούλα! :)

Αφιερωμένο στο μετεωρολογικό σταθμό του μπαλκονιού και της καρδιάς μου. :)

A song dedicated to the rain! Thank you, my faithful friend!

Hope it gives you hell

Song Words by Artist / Band : All American Rejects (AAR)
Lyrics Title : Gives You Hell

I wake up every evening, with a big smile on my face
And it never feels out of place

And your still probably working at a 9 to 5 base
I wonder how bad that tastes

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell

Now wheres you picket fence love
And wheres that shiny car,
And did it ever get you far

You’ve never seem so tense love
I’ve never seen you fall so hard,
Do you know where you are

And truth be told I miss you
And truth be told I’m lying

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
If you find a man that’s worth a damn and treats you well
Then he’s a fool, your just as well, hope it gives you hell

Hope it gives you hell

Tomorrow you’ll be thinking to yourself
Where’d it all go wrong, the list goes on and on

And truth be told I miss you
And truth be told I’m lying

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
If you find a man that’s worth a damn and treats you well
Then he’s a fool, your just as well, hope it gives you hell

Now you’ll never see, what you’ve done to me
You can take back your memories there no good to me
And he’s here’s all your lies,
You can look me in my eyes
With that sad sad look that you wear so well

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
If you find a man that’s worth a damn and treats you well
Then he’s a fool, your just as well, hope it gives you hell

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When hear this song and you sing along oh you’ll never tell
Then you’re the fool, I’m just as well
Hope it gives you hell
When you hear this song I hope that it will give you hell
You can sing along I hope that it will treat you well :)

:)

Αφιερωμένο με αγάπη! I hope it gives you hell! :)

Don't stop believing

Καλησπέρα αγαπητοί μπλόγκερς!
Θα ήθελα απλά να παραθέσω αυτό το τραγούδι εδώ. Δεν έχω να αναλύσω πολλά πράγματα, να βγάλω αποφθέγματα, να γράψω δοκίμια και φιλοσοφίες. Απλά τον τελευταίο μήνα η ψυχολογία μου ήταν πεσμένη, αρκετά, και τελικά αποφάσισα ότι αυτή η μελαγχολία και κατάθλιψη δεν ταιριάζουν στον εύθυμο και αισιόδοξο χαρακτήρα μου. Όταν όλα φαντάζουν σκοτεινά και μοιάζουν απροσπέλαστα το μόνο που μπορεί να σε ωθήσει να συνεχίσεις είναι η ίδια η πίστη. Εγώ πάντα πιστεύω και ελπίζω σε μία καλύτερη ευκαιρία, σε μία καλύτερη μέρα, σε ένα καλύτερο όνειρο. Γι αυτό ζούμε άλλωστε, για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Αλλιώς τι νόημα έχει η ζωή;
Είχα χάσει το κέφι και την ελπίδα μου. Ένιωθα ότι βαδίζω σε ένα αδιέξοδο νιώθοντας άχρηστη. Το μόνο που χρειάστηκε για να μου υπενθυμίσει ποια είμαι ήταν ένα τραγούδι, σε μία σειρά που μπάζει από παντού, πετσοκομμένο σενάριο που δεν πείθει, κακή σκηνοθεσία. Κι όμως, με μάγεψε. Με κέρδισαν οι ερμηνείες, τα τραγούδια, ο χορός και το συναίσθημα, το οποίο δε γνωρίζει κριτική παρά μόνο μαγνητίζει τις καρδιές. Τη λατρεύω και είμαι ευγνώμων. Η ελπίδα έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις και σίγουρα βρίσκεται στα ποιο απίθανα μέρη. Γι αυτό σταματώ την κριτική. Αν αγαπάω, αγαπάω. Αν πιστεύω, πιστεύω. Ας είναι όποιος θέλει ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός. Έχετε όλοι δει τη διαφήμιση της coca-cola!:P Δεν έχει άδικο, πρέπει να δίνουμε περισσότερη σημασία στις στιγμές.
Μακρηγορώντας, όπως πάντα, ανανεώνω την πίστη και τη διάθεσή μου!
Όνειρα γλυκά σε όλους!

Faith precedes the miracle and every day we are alive could be one, so just have faith and don't stop believing!

Αφιερωμένο στην ελπίδα και σε όσους την κρατούν μες την καρδιά τους!

I need to know

Κρυώνω. Έπειτα από αρκετό καιρό νιώθω τις άκρες των δακτύλων μου να μουδιάζουν. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να παγώσω όλο μου το σώμα. Κάθε αίσθηση θα πετούσε μακριά και κάθε σκέψη θα εξαφανιζόταν. Όμορφη που είναι η ακαμψία. Θέλω να βυθιστώ στο σκοτάδι, έστω για ένα λεπτό.
Κρυώνω. Το κεφάλι είναι έτοιμο να σπάσει σε χίλια κομμάτια. Δεν αντέχω άλλο όλους τους παράλογους συλλογισμούς. Οι αναμνήσεις μου κρύφτηκαν και νιώθω χαμένη. Ποιο ήταν το λάθος και ποιο το σωστό δεν μπορώ πια να καταλάβω, μόνο συναρμολογώ μπερδεμένα παζλ. Έχασα το κουτί. Ξέχασα την εικόνα.
Κρυώνω. Αλήθεια που δεν μπορώ να παραδεκτώ. Αν το κάνω δε θα υπάρχει γυρισμός. Όλα θα κατεδαφιστούν σαν όνειρα σπουδαία και μαγικά, είδος που δεν επαναφέρεται. Μιλώ, ψιθυρίζω, τραγουδώ. Όμως δεν έχω την ικανότητα να προφέρω αυτή τη σκέψη, κρυφή κι απαγορευμένη. Ούτε ο εαυτός μου το γνωρίζει παρά μόνο περπατά σε ένα μονοπάτι γεμάτο φτιαχτές εικόνες και ατελείωτη ηθοποιία. Σιγοτραγουδά, χαμογελά, εύθυμος μέσα στην ευτυχία της άγνοιας.
Κρυώνω. Σφίξε με δυνατά, σε παρακαλώ, το χρειάζομαι. Κάθισε δίπλα μου και άσε με να νιώσω τη θέρμη του κορμιού σου. Τόσο λογικό, τόσο απλό, τόσο απίθανο, κι όμως, είναι το μόνο που ονειρεύομαι.
Πρέπει να ξέρω. Πες μου κάτι απλό, σαφές, ακόμη και μονολεκτικό. Πρέπει να ξέρω. Μη με αφήνεις χαμένη σε αυτήν την αφόρητη άγνοια. Η μετάφραση είναι δύσκολη υπόθεση και οι πράξεις σου δε με διευκολύνουν. Δώσε μου τς λέξεις-κλειδιά κι άσε με να ανακαλύψω μόνη τα υπόλοιπα στοιχεία. Πρέπει να ξέρω. Τόσα μπερδεμένα σήματα ταυτόχρονα με οδηγούν σε λάθος στροφές, διαφορετικές λωρίδες. Χρειάζομαι ένα σημάδι. Η ζωή με τυφλώνει χωρίς ενδοιασμούς. Η παράνοια μοιάζει αλήθεια και η πραγματικότητα ψέμα. Προσπαθώ να αναπνεύσω πνιγμένη σε έναν άδειο ωκεανό. Η ανάβαση δύσβατη και κουραστική. Χρειάζομαι...
Κρυώνω. Είσαι εκεί; Κράτα μου το χέρι. Σε χρειάζομαι. Όταν Βλέπω το πρόσωπό σου δε νιώθω ψύχος, δε νιώθω μούδιασμα, δε νιώθω μόνη. Μοιάζεις τόσο απόμακρος, αόρατος μέσα στην ομίχλη. Απλά θέλω να δω το πρόσωπό σου. Δε γνωρίζω αν είσαι καν εκεί. Αμφιβάλω αν με ακούς.Οι λέξεις μου χάνονται ανάμεσα στα όνειρα της νύχτας. Δεν ακούω τον ήχο της φωνής σου. Φανερώσου, σε παρακαλώ. Σε χρειάζομαι για να πιστέψω ότι υπάρχει αύριο, ότι υπάρχει ζωή. Μπορείς να με κάνεις να πιστέψω;
Κρυώνω... Σε παρακαλώ, απλά θέλω να ξέρω...

Oh, you're in my veins

Oh, you’re in my veins.
Περπατούσε αργά. Η γρήγορη κίνηση ούτως ή άλλως δεν ήταν εύκολη με τον κόσμο να γεμίζει τους δρόμους της πόλης. Όμως δεν ευθύνονταν οι εργαζόμενοι που κατευθύνονταν προς τις δουλειές τους, ούτε οι χαμογελαστοί τουρίστες για την κακή της διάθεση εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό. Όχι, τον τελευταία καιρό η μοναδική αιτία ήταν εκείνος. Εκείνος κυριαρχούσε κάθε της σκέψη, τόσο απλά, χωρίς να το αποζητά. Τα χείλη, τα μάτια, το χαμόγελό του στριφογύριζαν συνεχώς στο μυαλό της με τη μνήμη να προσθέτει όλο και πιο όμορφα χαρακτηριστικά. Ο φτερωτός θεός την είχε τρύπησε με τα βέλη του απευθείας στην καρδιά. Ήταν έρωτας...
Δύο χρόνια πριν η Κλαίλια γνώρισε τον Παύλο. Ήταν μία συνηθισμένη γνωριμία μέσω κοινού γνωστού σε ένα πάρτυ. Η έλξη υπήρξε αμοιβαία. Χόρεψαν, ήπιαν, συζήτησαν. Όχι πολύ αργότερα, κατέληξαν μαζί. Περνούσαν μαζί κάθε χαρούμενη στιγμή και μοιράζονταν κοινά ενδιαφέροντα. Η ηλικία όμως έφερε άλλα προβλήματα. Εκείνη άρχισε να βαριέται, μικρή κι επιπόλαιη όπως ήταν. Εκείνος αντιμετώπιζε ενδοοικογενειακά προβλήματα. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα οι δρόμοι τους να χωρίσουν.
Η φλόγα όμως δεν είχε ακόμη σβήσει. Κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να αρνηθεί τα συναισθήματα που είχαν νιώσει ο ένας για τον άλλο. Έτσι, έπειτα από μερικούς μήνες, έτυχε να παραβρεθούν και οι δύο σε ένα πάρτυ για άλλη μία φορά. Η Κλαίλια ένιωσε την άμεση ανάγκη να τον χαιρετήσει, να τον ρωτήσει αν ήταν καλά, να του μιλήσει, να τον ακουμπήσει... «Όχι, Κλαίλια, μην του μιλήσεις. Σε μισεί. Ούτε ένα ‘γεια’ δε θα σου πει.», της είχε ξεφουρνίσει κατηγορηματικά η κοινή γνωστή τους. Εκείνη λοιπόν δεν τόλμησε να του μιλήσει. Ο Παύλος ήθελε να τη χαιρετήσει, να θυμηθεί τον ήχο της φωνής της. Ίσως να την ήθελε πίσω, ίσως... «Όχι, Παύλο, μην της μιλήσεις. Σε μισεί. Ούτε ένα ‘γεια’ δε θα σου πει.», τον συμβούλεψε, δήθεν αδιάφορα, η κοινή τους γνωστή. Εκείνος λοιπόν δεν τόλμησε να της μιλήσει.
Φτάνουμε στον Ιούνιο του 2010. Η Κλαίλια, έπειτα από μία πολύ κουραστική χρονιά είχε δώσει πανελλήνιες και είχε τελειώσει επιτέλους το λύκειο, αποφάσισε να του μιλήσει. Τους τελευταίους μήνες τον είχε συναντήσει τυχαία μία δύο φορές ανάμεσα σε γνωστούς και τα αισθήματά της άρχισαν να αναζωπυρώνονται. Έφτασε το τέλος της άνοιξης και δεν είχε πλέον καμία αμφιβολία, ήταν ερωτευμένη μαζί του. Προσπάθησε να του το πει αρκετές φορές, όμως δεν έβρισκε το κουράγιο. Συνεπώς, όταν έφτασε ο Ιούνιος ήταν πλέον ξέγνοιαστη. Είχε έρθει ο καιρός να μιλήσει. Δυστυχώς, τα συνεχόμενα κρύα ντους την αποθάρρυναν. Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Άραγε την ήθελε κι εκείνος όσο τον ήθελε κι αυτή; Τα αναπάντητα ερωτήματα πλήθαιναν συνεχώς και η απορία μεγάλωνε.
Μπήκε ο Ιούλιος. Του ζητούσε να βγουν, να μιλήσουν, να πουν τα νέα τους. Εκείνος είχε μεταμορφωθεί σε έναν παγωμένο γκρίζο τοίχο να της ακυρώνει το ένα ραντεβού μετά το άλλο. Η Κλαίλια είχε απελπιστεί. Δεν φαινόταν να έχει πολλές επιλογές και της φάνηκε λιγότερο ανώδυνο να του στείλει ένα μήνυμα γεμάτο με τις σκέψεις της. Περιμένοντας με αγωνία, μετρώντας τα δευτερόλεπτα πέρασαν τα επόμενα δέκα λεπτά μέχρι το κινητό να χτυπήσει. Άρχισε να διαβάζει την απάντηση και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Της απαντούσε ευγενικά ότι δεν ένιωθε πλέον το ίδιο και ότι, παρ’ όλο που τη θεωρούσε μία εκπληκτική κοπέλα, δεν ήθελε να αναμειχθεί.
Έκλαιγε για μέρες, για νύχτες. Δεν έτρωγε, δεν έβγαινε από το σπίτι, δεν απαντούσε σε τηλέφωνα. Οι φίλοι, τουλάχιστον οι πραγματικοί, δεν μπορούσαν να την επαναφέρουν με κανένα τρόπο. Η θλίψη είχε γίνει ο δεύτερος εαυτός της. Δε φαινόταν να μπορεί να ξεχάσει. Ο έρωτας είχε γίνει έμμονη ιδέα, με λίγα λόγια, έρωτας. Άρχισε να συνομιλεί μαζί του μέσω μίας ψεύτικης ταυτότητας στο διαδίκτυο. Παρουσίαζε μία κοπέλα ελκυστική, μυστήρια κι ενδιαφέρουσα. Ο Παύλος δεν άργησε να ζητήσει μία συνάντηση μαζί της. Η Κλαίλια είχε καταστρώσει το σχέδιό της. Έκλεισαν ραντεβού σε μία γνωστή καφετέρια στην οποία σύχναζαν παλιά οι δυο τους. Το βράδυ της συνάντησης η Κλαίλια παρουσιάστηκε με ένα φίλο της στην καφετέρια ενώ ο Παύλος καθόταν μόνος και ξεκάθαρα ‘στημένος’’. Δεν την πλησίασε παρά μόνο όταν τη βρήκε να κάθεται μόνη της στην απέναντι στάση περιμένοντας το λεωφορείο. Χαιρετήθηκαν, η Κλαίλια δήθεν έκπληκτη, και άρχισαν να συζητούν. Πριν το καταλάβει εκείνος έσκυψε προς το μέρος της και τη φίλησε. Τόσα αισθήματα επέστρεψαν και άρχισαν να χοροπηδούν στο μυαλό της. Με τη φαντασία της δημιούργησε πυροτεχνήματα και ρομαντική μουσική. Πετούσε σε ξένους ουρανούς με τα λαμπρότερα φτερά. Όλα ήταν τόσο όμορφα για λίγο. Ύστερα ένιωσε το καυστικό χαστούκι της πραγματικότητας να χτυπά με δύναμη στο πρόσωπο. Ο Παύλος της είπε για άλλη μία φορά ότι δεν επρόκειτο να συμβεί κάτι μεταξύ τους και ότι την είχε ξεπεράσει.
Το καλοκαίρι περνούσε και η Κλαίλια το είχε πάρει απόφαση ότι έπρεπε να τον ξεχάσει. Έβγαινε βόλτες, πήγε διακοπές με φίλους και προσπαθούσε απλά να συνεχίσει με τη ζωή της. Προς το τέλος του Αυγούστου την πληροφόρησαν ότι αυτό που είχε γίνει μεταξύ τους εκείνο το βράδυ στη στάση ο Παύλος το χαρακτήρισε ερέθισμα για λησμονιά. Εκείνη έγινε έξω φρενών. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο Παύλος είχε έρθει κοντά της, δήθεν, για να ‘την κάνει να τον ξεπεράσει’. Από τότε κι έπειτα όλος ο έρωτας και ο πόνος που είχε νιώσει για εκείνον άρχισε σιγά σιγά να μετατρέπεται σε λύπη. Λυπόταν το ρηχό χαρακτήρα του και τις φθηνές δικαιολογίες που είχε δώσει. Της άξιζε κάτι καλύτερο, πολύ καλύτερο.
Αυτό ήταν το περιεχόμενο των σκέψεών της καθώς διέσχιζε την πλατεία εκείνο το πρωί. Συλλογιζόταν πόσο ανόητη υπήρξε. Όχι μόνο στο θέμα του Παύλου, αλλά και στο θέμα της ‘κοινής φίλης’ τους, η οποία αποδείχτηκε αναξιόπιστο και κακόβουλο άτομο. Όλα αυτά ήταν τώρα μακριά, οκτακόσια πενήντα χιλιόμετρα μακριά για την ακρίβεια. Η Κλαίλια βρισκόταν τώρα στην Κομοτηνή όπου είχε περάσει στο τμήμα της Νομικής. Η αλλαγή περιβάλλοντος ήταν δύσκολη, αλλά θα τα έβγαζε πέρα. Είχε ήδη βρει παρέα, συμφοιτητές, φίλους...
«Κλαίλια!» άκουσε να τη φωνάζουν και οι σκέψεις εξαφανίστηκαν σαν καπνός.
Την αναγνώριζε εκείνη τη φωνή. Φόρεσε ο πιο όμορφο χαμόγελό της και γύρισε αφηρημένα να αντικρίσει τη φιγούρα που ερχόταν προς το μέρος της.
«Ντένη!» αποκρίθηκε και έγινε το απαραίτητο σταυροφίλημα που όμως την έκανε να κοκκινίσει.
«Τι κάνεις; Πήγαινες κάπου;» τη ρώτησε εκείνος διστακτικά.
«Όχι κάπου συγκεκριμένα. Απλά πήγαινα για καφέ. Το διαμέρισμα μου δεν έχει ακόμη εφοδιαστεί με τα απαραίτητα.»
«Τέλεια λοιπόν. Πάμε παρέα για καφέ κι έπειτα για ψώνια ώστε να εφοδιάσουμε το ψυγείο σου.» πρότεινε γελώντας.
«Σύμφωνοι.» απάντησε εύθυμα.

Έτσι είναι η ζωή. Ποτέ δεν ξέρεις ποιον θα συναντήσεις στην επόμενη γωνία. Ό,τι κι αν σου έχει συμβεί, όσα κι αν έχεις ζήσει, πάντα έχεις την ευκαιρία για περισσότερα. Η ευτυχία μπορεί βρεθεί ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές. Αρκεί κάποιος να θυμηθεί να ανοίξει το φως.

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Ντένια. Δε σε ξεχνώ, όπου κι αν πας. :)

Depression: the return

Kαλησπέρα αγαπητοί μπλογκερς,
Καλωσορίζω την καινούρια, για τους μαθητές και φοιτητές, σχολική χρονιά και τα νέα μέλη στο ταπεινό αυτό ιστολόγιο! Σας ευχαριστώ όλους θερμά για την παρουσία και τα σχόλιά σας!
Δυστυχώς, όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο, δεν υποδέχομαι με χαρά τη νέα (σχολική) χρονιά. Ειλικρινά δε γνωρίζω το λόγο. Συνήθως είμαι πολύ χαρούμενη με την έναρξη διότι, ως γνήσια εξωγήινη, ΛΑΤΡΕΥΩ το σχολείο. Όχι τα διαλείμματα και το χαβαλέ, αλλά το όλο πακέτο με καθηγητές, παραδώσεις, διάβασμα κ.τ.λ. Όχι, φίλες και φίλοι, δε θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως φυτό. Απλά απολαμβάνω την μαθητική μου περίοδο όσο μπορώ. (Ρίξτε άλλη μία ματιά στο μότο του ιστολογίου και θα καταλάβετε.) Οπότε ξεκινάω τη χρονιά μου με χαρά, ενθουσιασμό και αισιοδοξία. Ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια αγαπώ όλο τον σχολικό κόσμο. Μπορεί να σας φανεί περίεργο, όμως η φετινή χρονιά δεν αποτελεί εξαίρεση. Θα με ρωτήσετε, με το δίκιο σας, "Κοπέλα μου επικοινωνείς;" Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω την πολλαπλή μου προσωπικότητα. Βλέπετε, χαίρομαι για το σχολείο και ότι έχει σχέση με αυτό, όμως πέρα από αυτό... νιώθω άδεια.
Μπορείς να αυτοδιαγνωσθείς; Πιστεύω πως πάσχω από κατάθλιψη. Όχι όμως τη συνηθισμένη για εμένα. Πιστεύω ότι όσοι διαβάζετε το μπλογκ από την ίδρυσή του έχετε μία ιδέα.
Νιώθω περίεργα... Νιώθω άδεια... Νιώθω μόνη...


Θα σταματήσω εδώ την ανάρτηση αυτή. Να φανταστείτε ότι ήθελα να κάνω και breathtaking come-back, τρομάρα μου! Είχα στο μυαλό μου να αποδώσω το γενικό νόημα της ανάρτησης μέσω ''λογοτεχνικού'' κειμένου ή ιστορίας, όπως κάνω συνήθως. Τελικά αποφάσισα απλώς να πατήσω τα κουμπιά στο πληκτρολόγιο. Δεν έχω έμπνευση, δεν έχω σιγουριά, δεν έχω εμπιστοσύνη, δεν έχω ταλέντο, έχω τίποτα. Τέλεια.