Damn those Disney movies!

Ρομαντισμός. Πώς θα μπορούσα να τον ορίσω; Εύκολα. Απλά παρακολουθώντας μία παιδική ταινία της Ντίσνευ. Γελάτε φίλτατοι αναγνώστες; Εγώ καθόλου. Θα αναφερθώ σε μία συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, τους αθεράπευτα ρομαντικούς. Οπότε όσοι διακατέχεστε από κυνικότητα (ή τουλάχιστον νομίζετε ότι δεν σας αφορά ο ρομαντισμός, κάτι που με κάνει και γελώ!) καλύτερα θα ήταν να σταματήσετε το διάβασμα εδώ.
Η μαγεία της Ντίσνευ. Βοηθός και παιδευτική μέθοδος; Σίγουρα. Τώρα αν είναι για καλό ας αποφασίσουμε μετά το τέλος αυτής της ανάρτησης. Μεγαλώνοντας με ταινίες όπως η Ωραία Κοιμωμένη, η Σταχτοπούτα, η Πεντάμορφη και το Τέρας, ο Αλαντίν, η Μικρή Γοργόνα, η Ποκαχόντας (ω, ναι, μπορώ να αναφερθώ σε πολλές ακόμη πιστέψτε με!) σχημάτισα μία συγκεκριμένη εικόνα για τον έρωτα, την αγάπη, ακόμη και τη ζωή. Γενικώς εξελίχθηκα ως άκρως και αμετάλλακτα ρομαντική, πιο ρομαντική δε γίνεται πιστέψτε με. Αγαπητή αναγνώστες, έχω να δηλώσω ότι αυτές οι ταινίες με κατέστρεψαν.
Ούσα κοπέλα που ψοφάει για ρομαντισμό, έχω δημιουργήσει συγκεκριμένες απαιτήσεις. Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα: τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, βόλτες γύρω από τον κόσμο με ένα μαγικό χαλί, ένα ρομαντικό δείπνο στο δάσος ενώ τραγουδώ με τα πουλάκια(και τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, ο οποίος έχει υπέροχη φωνή), να χορεύω με τον πρίγκιπα στο φεγγαρόφως, να πάμε για ρομαντική βαρκάδα(όπου επίσης πέφτει τραγούδι), να αγαπιόμαστε με τον πρίγκιπα ακόμη κι αν είμαστε χίλια μίλια μακριά, την αληθινή στην πιο καθαρή και αγνή μορφή της αγάπη!
Μιλήστε ειλικρινά, η μόνη σκέψη που τριγυρνοούσε στο μυαλό σας ενώ τα διαβάζατε όλα αυτά ήταν "Κλισέ, κλισέ, κλισέ". Φίλτατοι αναγνώστες, όσο κοινότοπα κι αν ακούγονται, εγώ αυτά έχω στο μυαλό μου ως αληθινό έρωτα και ρομαντισμό. Απαντήστε μου λοιπόν, πόσο μπορεί να σε καταστρέψει μία βιομηχανία ταινιών; Όχι, βέβαια, για το λόγο που φαντάζεστε. Λατρεύω αυτά τα όμορφα όνειρα και δε θα τα άλλαζα με τίποτα, διότι με αυτά μεγάλωσα και σε αυτά οφείλεται ολόκληρος ο ψυχικός μου κόσμος. Όμως ας θέσουμε ένα ερώτημα ζωτικής σημασίας: Πώς θα βρω άντρα που να πληρεί όλες αυτές τις προυποθέσεις; Όχι, αγαπητοί αναγνώστες, δεν αστειεύομαι. Πώς μπορείς να βρεις κάτι που να αγγίζει το τέλειο; Με τις απαιτήσεις που έχω δημιουργσεί για τον έρωτα τίποτα δεν φαίνεται να είναι αρκετό.
Σας θερμοπαρακαλώ, μη μου προσάπτετε κατηγορίες. Δε φταίω εγώ. Μοναδικός υπαίτιος όπως είπα είναι οι ταινίες της Ντίσνευ. Άντε τώρα να βρεις τον εκλεκτό της καρδιάς σου αν δε σου τραγουδά κάθε βράδυ, αν δε σε πηγαίνει βαρκάδα, αν δε σου λέει ότι σε σκέφτεται κάθε φορά που κοιτά τη σελήνη και αν δε σε σώσει από τον κακό δράκο.
Ομολογώ ότι τώρα που τα διάβασα κι εγώ είπα "Τι ξενέρωτη που είσια κοπέλα μου!" Όμως αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι δεν είμαι ξενέρωτη, αλλά ρομαντική. Τουλάχιστον ρομαντική με βάση της χαρωπές, ρομαντικές και χαπιεντικές ταινίες της Ντίσνευ. Εντάξει, ίσως να υπερέβαλα λίγο, αλλά όλα αυτά καταβάθος είναι χαραγμένα στο μυαλό σου ακόμη κι αν τα προσμένεις με κάπως ηπιότερες μορφές.
Άντε τώρα να κατέβεις από το όνειρο. Φίλοι ρομαντικοί, σας ικετεύω, πείτε μου ότι συμπάσχετε! Ειλικρινά ελπίζω ότι δεν τραβώ μόνη μου αυτό το γολγοθά!

Αφιερωμένο, όπως καταλαβαίνετε, σε όλους τους αθεράπευτα ρομαντικούς!
Ας απολαύσουμε μερικά κλασσικά love stories της Ντίσνευ!

It's a quarter after one...

Ήταν μία συνηθισμένη μέρα. Δεν είμαι όμως συνηθισμένη στο να σχολιάζω τις μέρες μου συνηθισμένες. Κάτι λείπει και, όχι, δεν λείπει πάντα. Απλά νιώθω περίεργα να μην νιώθω ευτυχισμένη. Προς Θεού, δεν είμαι αγνώμων. Χαρούμενη νιώθω, ζω όμορφα και βολικά, μορφώνομαι, διασκεδάζω. Τι λείπει; Γιατί υπάρχουν νύχτες που βρίσκω τον εαυτό μου να βυθίζεται σε μία άγνωστη μελαγχολική άβυσσο και να δακρύζει μέχρι να πάει μία η ώρα;

Σε χρειάζομαι. Νιώθω τόσο μόνη μερικές φορές. Θέλω τόσο να έρθεις δίπλα μου και απλά να με αγκαλιάσεις. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και προσπαθώ να σε νιώσω δίπλα μου. Προσπαθώ να σε ονειρευτώ όμως ποτέ δεν εμφανίζεσαι, ποτέ δεν είσαι εκεί. Αναρωτιέμαι αν με σκέφτεσαι καθόλου. Αν έστω μία από τις χιλιάδες σκέψεις που διασταυρώνονται στο μυαλό σου κρύβει ανησυχία για εμένα. Δε θέλω να σε ακούσω, μόνο να σε νιώθω, να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη. Σε χρειάζομαι. Πού είσαι; Ανάθεμα, ποιος είσαι; Ειλικρινά, δεν ξέρω. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα σε ποιον απευθύνεται αυτό το κάλεσμα. Σε έναν ξένο, σε έναν άγνωστο, σε ένα όνειρο, σε μία σκέψη. Δεν ξέρω. Απλά σε χρειάζομαι.
Είναι ένα τέταρτο μετά τη μία. Τουλάχιστον ήταν όταν ξεκίνησε αυτή η ανάρτηση. Είναι ώρα, είμαι μόνη και τώρα σε χρειάζομαι. Πού είσαι;

Αφιερωμένο σε εσένα, όπου, όποιος κι αν είσαι.
Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ σε μία πολύ καλή μου φίλη που πάλι θα λέει ότι της κλέβω τα τραγούδια. ;) Όμως, να ξέρει ό,τι μου μαθαίνει τόσα πολλά όμορφα και σωστά πράγματα που εγώ δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά από το να τα αγκαλιάσω!

El corazon

Artist: Arno Elias lyrics
Title: El Corazon

Γιατί πας να ξεχάσεις;
Είχες τόσο φόβο;
Γιατί πας να ξεχάσεις,
εάν θέλω μόνο την αγάπη σου;

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω
Θέλω να δώσω,
να σου δώσω τόσο τόσο τόσο τόσο
τη συγνώμη μου
Αλλά ξέρω από αγάπη, καρδιά..
Ναι, ξέρω να σ' αγαπάω
Ναι ξέρω αγάπη μου,
καρδιά μου, καρδιά μου

Θέλω να ζητήσω συγνώμη
Ξέρω αγάπη μου...

Γιατί πας να φύγεις;
κατάλαβέ με, σ' αγαπάω
Και παλεύω για μια ζωή που να αξίζει
Αυτό είναι αγάπη
κατάλαβέ το αγάπη μου
Κι έχω συγχώρεση, έχω τη συγχώρεσή σου
Έχω περισσότερα από αυτό,
Έχω την αγάπη σου...
Θέλω να σου δώσω, όλα όσα θέλεις
Ξέρω αγάπη μου, καρδιά μου...
Ξέρω από αγάπη
Είσαι η καρδιά, είσαι η καρδιά μου
Είσαι η καρδιά μου...
Θέλω να σου δώσω αγάπη,
Κατάλαβέ τοοοοοο!!!!

Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη
Ξέρω αγάπη μου..

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω

Είναι η ψυχή που μου λέει
που μου λέει να σε ακολουθήσω...

Diamond Cloud

Βρέχει. Πόσα κομμάτια μου άραγε ξεκινούν με μία στάλα; Η βροχή είναι κάτι καθησυχαστικό, απαλό. Προσδίδει ισσοροποία στη ζωή μου, πάντα το έκανε. Ακουμπισμένη στην άκρη της μπαλκονόπορτάς μου χαζεύω τις λιλιπούτειες σταγόνες καθώς φιλούν τα φύλλα της μηλιάς. Τακ, τακ, τακ, ο ήχος του νερού που πέφτει, άλλοτε με δύναμη και άλλοτε με ευγένεια, στα κάγκελα του μπαλκονιού. Πόσα απογεύματα άραγε έχω σταθεί στο μπαλκόνι αυτό κοιτώντας νωχελικά τη βροχή;

Στρέφω την προσοχή μου στη μουσικούλα που βγαίνει από το κασετόφωνο, χαμένη, απροσδιόριστη, αταίριαστη κι όμως τόσο κατάλληλη. Το κεφάλι μου κινείται ρυθμικά χορεύοντας με τη μελωδία. Κι όμως, δεν επιθυμώ να τραγουδήσω ετούτη τη στιγμή αλλά απλώς να σταθώ. Πόσες φορές έχω την ευκαιρία ή την ψυχολογική ηρεμία ώστε να κάνω κάτι τέτοιο; Λίγες, δυστυχώς...

Δε σκέφτομαι. Προτιμώ να μείνω χαμένη στους ήχους της βροχής για λίγο. Απόκρυφοι, ενοχλητικοί, ερευνητικοί, υπενθυμιστικοί ήχοι εξαφανίζονται. Πέφτουν μαζί με τη βροχή και ποτίζουν το ξερό χώμα του κήπου. Ξεχνώ για μερικά λεπτά αυτά που θέλω να πω, να φωνάξω, να ουρλιάξω. Προβλήματα, υποχρεώσεις, ενοχλήσεις, μετάνοιες παραμερίζονται από την όμορφη μελωδία.

«Γεια σου!» μου ψυθιρίζει μία φωνή. Τέτοιες στιγμές συναντώ τον εαυτό μου, the undisputed, oft-saluted holder of my real inter-thoughts. “Hello!” I reply. Συζητάμε για μία μόνο στιγμή σε μία γλώσσα δική μας, ξεχωριστή και περίεργη. Τότε ακούω πραγματικά αυτό που απασχολεί τις σκέψεις και τον ψυχισμό μου. Λογικό να εκπλαγείς από τις αληθινές σου έγνοιες. Έχω την εντύπωση όμως ότι πάντα γνωρίζω.

Όμορφο βράδυ το σημερινό. Ξέχασα τι με απασχολούσε όμως. Δεν πειράζει, ίσως κάποια άλλη φορά. Πώς περνά έτσι ο καιρός; Σκέψεις, άνθρωποι, συναισθήματα έρχονται, φεύγουν, μεταβάλλονται. Μπερδεμένα πράγματα. Για την ώρα κοιτώ κλεφτά το διαμαντένιο συννεφάκι μου και χαμογελώ. Όνειρα γλυκά βροχούλα! :)

Αφιερωμένο στο μετεωρολογικό σταθμό του μπαλκονιού και της καρδιάς μου. :)

A song dedicated to the rain! Thank you, my faithful friend!

Hope it gives you hell

Song Words by Artist / Band : All American Rejects (AAR)
Lyrics Title : Gives You Hell

I wake up every evening, with a big smile on my face
And it never feels out of place

And your still probably working at a 9 to 5 base
I wonder how bad that tastes

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell

Now wheres you picket fence love
And wheres that shiny car,
And did it ever get you far

You’ve never seem so tense love
I’ve never seen you fall so hard,
Do you know where you are

And truth be told I miss you
And truth be told I’m lying

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
If you find a man that’s worth a damn and treats you well
Then he’s a fool, your just as well, hope it gives you hell

Hope it gives you hell

Tomorrow you’ll be thinking to yourself
Where’d it all go wrong, the list goes on and on

And truth be told I miss you
And truth be told I’m lying

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
If you find a man that’s worth a damn and treats you well
Then he’s a fool, your just as well, hope it gives you hell

Now you’ll never see, what you’ve done to me
You can take back your memories there no good to me
And he’s here’s all your lies,
You can look me in my eyes
With that sad sad look that you wear so well

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
If you find a man that’s worth a damn and treats you well
Then he’s a fool, your just as well, hope it gives you hell

When you see my face hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When you walk my way hope it gives you hell
Hope it gives you hell
When hear this song and you sing along oh you’ll never tell
Then you’re the fool, I’m just as well
Hope it gives you hell
When you hear this song I hope that it will give you hell
You can sing along I hope that it will treat you well :)

:)

Αφιερωμένο με αγάπη! I hope it gives you hell! :)

Don't stop believing

Καλησπέρα αγαπητοί μπλόγκερς!
Θα ήθελα απλά να παραθέσω αυτό το τραγούδι εδώ. Δεν έχω να αναλύσω πολλά πράγματα, να βγάλω αποφθέγματα, να γράψω δοκίμια και φιλοσοφίες. Απλά τον τελευταίο μήνα η ψυχολογία μου ήταν πεσμένη, αρκετά, και τελικά αποφάσισα ότι αυτή η μελαγχολία και κατάθλιψη δεν ταιριάζουν στον εύθυμο και αισιόδοξο χαρακτήρα μου. Όταν όλα φαντάζουν σκοτεινά και μοιάζουν απροσπέλαστα το μόνο που μπορεί να σε ωθήσει να συνεχίσεις είναι η ίδια η πίστη. Εγώ πάντα πιστεύω και ελπίζω σε μία καλύτερη ευκαιρία, σε μία καλύτερη μέρα, σε ένα καλύτερο όνειρο. Γι αυτό ζούμε άλλωστε, για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Αλλιώς τι νόημα έχει η ζωή;
Είχα χάσει το κέφι και την ελπίδα μου. Ένιωθα ότι βαδίζω σε ένα αδιέξοδο νιώθοντας άχρηστη. Το μόνο που χρειάστηκε για να μου υπενθυμίσει ποια είμαι ήταν ένα τραγούδι, σε μία σειρά που μπάζει από παντού, πετσοκομμένο σενάριο που δεν πείθει, κακή σκηνοθεσία. Κι όμως, με μάγεψε. Με κέρδισαν οι ερμηνείες, τα τραγούδια, ο χορός και το συναίσθημα, το οποίο δε γνωρίζει κριτική παρά μόνο μαγνητίζει τις καρδιές. Τη λατρεύω και είμαι ευγνώμων. Η ελπίδα έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις και σίγουρα βρίσκεται στα ποιο απίθανα μέρη. Γι αυτό σταματώ την κριτική. Αν αγαπάω, αγαπάω. Αν πιστεύω, πιστεύω. Ας είναι όποιος θέλει ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός. Έχετε όλοι δει τη διαφήμιση της coca-cola!:P Δεν έχει άδικο, πρέπει να δίνουμε περισσότερη σημασία στις στιγμές.
Μακρηγορώντας, όπως πάντα, ανανεώνω την πίστη και τη διάθεσή μου!
Όνειρα γλυκά σε όλους!

Faith precedes the miracle and every day we are alive could be one, so just have faith and don't stop believing!

Αφιερωμένο στην ελπίδα και σε όσους την κρατούν μες την καρδιά τους!

I need to know

Κρυώνω. Έπειτα από αρκετό καιρό νιώθω τις άκρες των δακτύλων μου να μουδιάζουν. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να παγώσω όλο μου το σώμα. Κάθε αίσθηση θα πετούσε μακριά και κάθε σκέψη θα εξαφανιζόταν. Όμορφη που είναι η ακαμψία. Θέλω να βυθιστώ στο σκοτάδι, έστω για ένα λεπτό.
Κρυώνω. Το κεφάλι είναι έτοιμο να σπάσει σε χίλια κομμάτια. Δεν αντέχω άλλο όλους τους παράλογους συλλογισμούς. Οι αναμνήσεις μου κρύφτηκαν και νιώθω χαμένη. Ποιο ήταν το λάθος και ποιο το σωστό δεν μπορώ πια να καταλάβω, μόνο συναρμολογώ μπερδεμένα παζλ. Έχασα το κουτί. Ξέχασα την εικόνα.
Κρυώνω. Αλήθεια που δεν μπορώ να παραδεκτώ. Αν το κάνω δε θα υπάρχει γυρισμός. Όλα θα κατεδαφιστούν σαν όνειρα σπουδαία και μαγικά, είδος που δεν επαναφέρεται. Μιλώ, ψιθυρίζω, τραγουδώ. Όμως δεν έχω την ικανότητα να προφέρω αυτή τη σκέψη, κρυφή κι απαγορευμένη. Ούτε ο εαυτός μου το γνωρίζει παρά μόνο περπατά σε ένα μονοπάτι γεμάτο φτιαχτές εικόνες και ατελείωτη ηθοποιία. Σιγοτραγουδά, χαμογελά, εύθυμος μέσα στην ευτυχία της άγνοιας.
Κρυώνω. Σφίξε με δυνατά, σε παρακαλώ, το χρειάζομαι. Κάθισε δίπλα μου και άσε με να νιώσω τη θέρμη του κορμιού σου. Τόσο λογικό, τόσο απλό, τόσο απίθανο, κι όμως, είναι το μόνο που ονειρεύομαι.
Πρέπει να ξέρω. Πες μου κάτι απλό, σαφές, ακόμη και μονολεκτικό. Πρέπει να ξέρω. Μη με αφήνεις χαμένη σε αυτήν την αφόρητη άγνοια. Η μετάφραση είναι δύσκολη υπόθεση και οι πράξεις σου δε με διευκολύνουν. Δώσε μου τς λέξεις-κλειδιά κι άσε με να ανακαλύψω μόνη τα υπόλοιπα στοιχεία. Πρέπει να ξέρω. Τόσα μπερδεμένα σήματα ταυτόχρονα με οδηγούν σε λάθος στροφές, διαφορετικές λωρίδες. Χρειάζομαι ένα σημάδι. Η ζωή με τυφλώνει χωρίς ενδοιασμούς. Η παράνοια μοιάζει αλήθεια και η πραγματικότητα ψέμα. Προσπαθώ να αναπνεύσω πνιγμένη σε έναν άδειο ωκεανό. Η ανάβαση δύσβατη και κουραστική. Χρειάζομαι...
Κρυώνω. Είσαι εκεί; Κράτα μου το χέρι. Σε χρειάζομαι. Όταν Βλέπω το πρόσωπό σου δε νιώθω ψύχος, δε νιώθω μούδιασμα, δε νιώθω μόνη. Μοιάζεις τόσο απόμακρος, αόρατος μέσα στην ομίχλη. Απλά θέλω να δω το πρόσωπό σου. Δε γνωρίζω αν είσαι καν εκεί. Αμφιβάλω αν με ακούς.Οι λέξεις μου χάνονται ανάμεσα στα όνειρα της νύχτας. Δεν ακούω τον ήχο της φωνής σου. Φανερώσου, σε παρακαλώ. Σε χρειάζομαι για να πιστέψω ότι υπάρχει αύριο, ότι υπάρχει ζωή. Μπορείς να με κάνεις να πιστέψω;
Κρυώνω... Σε παρακαλώ, απλά θέλω να ξέρω...