A simple conversation!

Μία απλή συζήτηση.

-Μα εγώ σε αγαπώ τόσο πολύ και δε θα ήθελα κάτι τέτοιο να χαλάσει τη φιλία μας.

-Ναιιι, ναιιι....

-Δεν πίστευα ότι θα τον ερωτευτώ, αλλά το έκανα. Ήταν μοιραίο. Οι ψυχές μας έγιναν ένα τη στιγμή που πρωτοκοιταχτήκαμε. Δεν μπορούσα να αρνηθώ, ήταν αδύνατο.

-Ναιιι, ναιιι...

-Θα ήθελα να βγούμε να τα πούμε.

-Ναιιι, ναιιι...

-Είσαι εγωίστρια. Εγώ που αρνήθηκα την αγάπη για σένα χωρίς να σκεφτώ τα δικά μου αισθήματα. Και είπα όχι στο υπέροχο αυτό κορμί ενώ με πλεύριζε συνεχώς.

-Ναιιι, ναιι...

-Λυπάμαι για σένα. Τελικά ήταν σωστή η απόφασή μου να διακόψω την υποτιθέμενη φιλία μας. Δεν άξιζες. Δεν είσαι παρά μία εγωίστρια που σκέφτεται μόνο το δικό της εαυτούλη.

-Ναιιι, ναιιι...

-Εντάξει, το υπέροχο αυτό κορμί μπορεί να ήταν πρώην με τον οποίο ήσουν ακόμη τρελά ερωτευμένη κι εγώ βέβαια το ήξερα και όταν τον γνώρισα φλερτάραμε από το πρώτο δευτερόλεπτο, αλλά σε δουλεύαμε μπροστά στη μούρη σου και τελικά τα έφτιαξα μαζί του αφού πρώτα αρνιόμουν σε ιερά και όσια ότι δεν επρόκειτο να σου έκανα ποτέ κάτι τέτοιο. Εντάξει, ίσως να ήμουν μία δειλή υποκρίτρια, αλλά κι εσύ δεν είσαι καλύτερη. Γιατί δεν μπορείς απλά να αποδεχτείς τον έρωτά μας; Συγγνώμη αλλά με τέτοια άτομα δε θέλω παρτίδες.

-ΧΕΣΤΗΚΑ!

Αφιερωμένο, όχι στην υποτιθέμενη (σιγά μην της αφιερώσουμε και ανάρτηση), αλλά στην φανταστική αδιάφορη!

Ρούντολφ το ελαφάκι!

-Δέσποινα φέρε μου την κόκκινη γυαλιστερή μπάλα, είπε η Γωγώ με ενθουσιασμό.

Η Δέσποινα συνέχισε να την κοιτά με χαμόγελο και της έφερε μία από τις χριστουγεννιάτικες μπάλες που ήταν απλωμένες πάνω στο τραπέζι. Συνέχισαν να στολίζουμε το δέντρο ακούγοντας χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Η Αναστασία αποφάσισε ότι δεν έφτανε να στολίσουν απλά ένα κοινό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έτσι, πήρε τη χρυσή γιρλάντα και άρχισε με ανάλαφρες χορευτικές κινήσεις να την τυλίγει γύρω από τη Δέσποινα.

-Καλέ να βγάλουμε μία πικ!, είπε ειρωνικά σουφρώνοντας επιδεικτικά τα χείλη της.

-Νι, νι!, απάντησε στον ίδιο τόνο η Δέσποινα.

Άρχισαν όλες να γελούν ασταμάτητα. Το στόλισμα συνεχιζόταν με μικρά διαλείμματα τσιμπολογήματος. Η Στέλλα είχε αγκαλιάσει το μπολ με τα πατατάκια και τίποτα δεν θα την έκανε να το αποχωριστεί. Η Αυγή από την άλλη έτρωγε με ευχαρίστηση ένα κομμάτι σοκολατένιου κέικ.

-Αυγή κράτησέ μου ένα κομμάτι!, την παρακάλεσε η Γωγώ γνωρίζοντας ότι η επιθυμία της ήταν μάλλον αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

-Πόσο ακόμη θα χοντρύνεις Γωγώ; Αναρωτήθηκε ‘κεφάτα’ η Παναγιώτα.

-Χαχα, δες με, γελάω! Της απάντησε βγάζοντας έξω τη γλώσσα της.

Στόλισμα, φαγητό, δέντρο, Χριστούγεννα, χαρά, κέφι και το σιγοσφύρηγμα ενός κλασσικού Χριστουγεννιάτικου τόνου...

«Ρούντολφ το ελαφάκι με καρδούλα ταπεινή σαν πέφτει το βραδάκι έχει μύτη φωτεινή! Οι φίλοι του λαμπιόνι το φωνάζουν και γελούν! Τη μύτη του στο χιόνι κρύβει όταν του μιλούν!...»

Δεκατρείς Δεκεμβρίου δύο χιλιάδες μα δέκα και όχι οχτώ, όμως πανέμορφα και μαγικά για ακόμη μία φορά. Δε θέλω να γίνω ούτε γραφική κλαίγοντας απώλειες, ούτε να προσάψω κατηγορίες αυτές τις μέρες (ή πλέον γενικώς). Δεν έχει νόημα. Απλά ευχαριστώ και στέλνω την αγάπη μου, όπως πάντα έκανα και θα κάνω, σε αυτούς που έμειναν δίπλα μου παρ' όλες τις αντιξοότητες!

Αφιερωμένο στις προαναφερθείσες, ξέρετε ποιες είστε! ;)

Let it snow!

Χιόνι, χιόνι, γλυκό μου χιόνι!

Τι όμορφα που ακουμπάς τις σκεπές των σπιτιών και χώνεσαι μέσα στα κεραμίδια. Με τι χάρη αγκαλιάζεις τις φυλλωσιές των δέντρων μετατρέποντας το λιβάδι σε παραμυθένιο τόπο. Σαν αστραφτερή νεράιδα πέφτεις ανάμεσα από παχουλά συννεφάκια για να φέρεις το φως και να απλώσεις τη μαγεία της εποχής. Οξύμωρο σχήμα η θέρμη που τυλίγει το κορμί μου καθώς σε βλέπω να πέφτεις και να μπερδεύεσαι με τον άνεμο.

Χιόνι, χιόνι, γλυκό μου χιόνι! Τι άλλο να πω για εσένα; Πώς να σε εκθειάσω διαφορετικά;

Αφήνω την περιγραφή σου σε πιο έμπειρους γλωσσολόγους και συγγραφείς. Εγώ βγαίνω να περπατήσω στη χειμωνιάτικη θαυματοχώρα σου.

Χιόνι, χιόνι, γλυκό μου χιόνι!

Αφιερωμένο στην μαγευτική χιονισμένη μέρα της 11ης Δεκεμβρίου!

F*CK!

ω, ΝΑΙ! Αρχίζω την ανάρτηση με αυτόν τον υπέροχο τίτλο.
Θα σας πω γιατί. Έγραφα το τελευταίο δίωρο ένα καταπληκτικό κείμενο(το οποίο είχα άμεση ψυχολογική ανάγκη να διατυπώσω), το έκανα copy για να μη χαθεί κι επειδή έκλεισα το firefox εξαφανίστηκε όλο!!! Θα μου πείτε, κοπέλα μου εσύ φταις, ας το έγραφες στο word. Μα βέβαια, πάντα η πρώτη και αγαπημένη επιλογή το word, αλλά σήμερα εγώ και ο ηλίθιος εγκέφαλός μου είπαμε να πρωτοτυπήσουμε.
Πουυφ, καλά δεν μπορώ να περιγράψω πόσο εκνευρίστηκα και στενοχωρήθηκα. Ήμουν που ήμουν, έβαλα τα κλάματα, έτσι απλά. Κοιτάξτε τι συμβαίνει όταν βρίσκεσαι σε ψυχολογικό κομφούζιο. Η πιο μικρή αιτία πυροδοτεί τα επερχόμενα συναισθήματα που προκαλούν διαφορετικές αιτίες.
Ήθελα με ένα όμορφο κείμενο να γιορτάσω τους 50 ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ του ταπεινού αυτού ιστολογίου, αλλά... πόσο εύκολα χαλάει η διάθεση όμως! Σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξη, τα σχόλια και την παρέα σας! Όσοι με διαβάζετε ελπίζω να μην σας βαραίνω με τις αμπελοφιλοσοφίες μου. Αντίθετα ελπίζω να βρίσκεται, αν είναι ποτέ δυνατόν, ενδιαφέροντα πράγματα σε αυτό το ιστολογιάκι. Σας ευχαριστώ και σας στέλνω την αγάπη μου. Ακόμη κι αν στην πραγματικότητα είμαστε ξένοι, γνωριζόμαστε πολύ καλύτερα από ότι πιστεύουμε. :)

True frineds

We met it was Luck!

We talked it was CHANCE!

We became friends it was DESTINY!

We are still friends it is FAITH!

We will always be friends its a PROMISE!!!

Good friends care for each other .........

Close friends understand each other....


TRUE friends STAY for EACH OTHER.

I could say a lot of things but instead I will just Dedicate to my lovely BEST frined Pan, who is, here and after, 16 years old this song! Happy birthday!

Damn those Disney movies!

Ρομαντισμός. Πώς θα μπορούσα να τον ορίσω; Εύκολα. Απλά παρακολουθώντας μία παιδική ταινία της Ντίσνευ. Γελάτε φίλτατοι αναγνώστες; Εγώ καθόλου. Θα αναφερθώ σε μία συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, τους αθεράπευτα ρομαντικούς. Οπότε όσοι διακατέχεστε από κυνικότητα (ή τουλάχιστον νομίζετε ότι δεν σας αφορά ο ρομαντισμός, κάτι που με κάνει και γελώ!) καλύτερα θα ήταν να σταματήσετε το διάβασμα εδώ.
Η μαγεία της Ντίσνευ. Βοηθός και παιδευτική μέθοδος; Σίγουρα. Τώρα αν είναι για καλό ας αποφασίσουμε μετά το τέλος αυτής της ανάρτησης. Μεγαλώνοντας με ταινίες όπως η Ωραία Κοιμωμένη, η Σταχτοπούτα, η Πεντάμορφη και το Τέρας, ο Αλαντίν, η Μικρή Γοργόνα, η Ποκαχόντας (ω, ναι, μπορώ να αναφερθώ σε πολλές ακόμη πιστέψτε με!) σχημάτισα μία συγκεκριμένη εικόνα για τον έρωτα, την αγάπη, ακόμη και τη ζωή. Γενικώς εξελίχθηκα ως άκρως και αμετάλλακτα ρομαντική, πιο ρομαντική δε γίνεται πιστέψτε με. Αγαπητή αναγνώστες, έχω να δηλώσω ότι αυτές οι ταινίες με κατέστρεψαν.
Ούσα κοπέλα που ψοφάει για ρομαντισμό, έχω δημιουργήσει συγκεκριμένες απαιτήσεις. Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα: τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, βόλτες γύρω από τον κόσμο με ένα μαγικό χαλί, ένα ρομαντικό δείπνο στο δάσος ενώ τραγουδώ με τα πουλάκια(και τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, ο οποίος έχει υπέροχη φωνή), να χορεύω με τον πρίγκιπα στο φεγγαρόφως, να πάμε για ρομαντική βαρκάδα(όπου επίσης πέφτει τραγούδι), να αγαπιόμαστε με τον πρίγκιπα ακόμη κι αν είμαστε χίλια μίλια μακριά, την αληθινή στην πιο καθαρή και αγνή μορφή της αγάπη!
Μιλήστε ειλικρινά, η μόνη σκέψη που τριγυρνοούσε στο μυαλό σας ενώ τα διαβάζατε όλα αυτά ήταν "Κλισέ, κλισέ, κλισέ". Φίλτατοι αναγνώστες, όσο κοινότοπα κι αν ακούγονται, εγώ αυτά έχω στο μυαλό μου ως αληθινό έρωτα και ρομαντισμό. Απαντήστε μου λοιπόν, πόσο μπορεί να σε καταστρέψει μία βιομηχανία ταινιών; Όχι, βέβαια, για το λόγο που φαντάζεστε. Λατρεύω αυτά τα όμορφα όνειρα και δε θα τα άλλαζα με τίποτα, διότι με αυτά μεγάλωσα και σε αυτά οφείλεται ολόκληρος ο ψυχικός μου κόσμος. Όμως ας θέσουμε ένα ερώτημα ζωτικής σημασίας: Πώς θα βρω άντρα που να πληρεί όλες αυτές τις προυποθέσεις; Όχι, αγαπητοί αναγνώστες, δεν αστειεύομαι. Πώς μπορείς να βρεις κάτι που να αγγίζει το τέλειο; Με τις απαιτήσεις που έχω δημιουργσεί για τον έρωτα τίποτα δεν φαίνεται να είναι αρκετό.
Σας θερμοπαρακαλώ, μη μου προσάπτετε κατηγορίες. Δε φταίω εγώ. Μοναδικός υπαίτιος όπως είπα είναι οι ταινίες της Ντίσνευ. Άντε τώρα να βρεις τον εκλεκτό της καρδιάς σου αν δε σου τραγουδά κάθε βράδυ, αν δε σε πηγαίνει βαρκάδα, αν δε σου λέει ότι σε σκέφτεται κάθε φορά που κοιτά τη σελήνη και αν δε σε σώσει από τον κακό δράκο.
Ομολογώ ότι τώρα που τα διάβασα κι εγώ είπα "Τι ξενέρωτη που είσια κοπέλα μου!" Όμως αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι δεν είμαι ξενέρωτη, αλλά ρομαντική. Τουλάχιστον ρομαντική με βάση της χαρωπές, ρομαντικές και χαπιεντικές ταινίες της Ντίσνευ. Εντάξει, ίσως να υπερέβαλα λίγο, αλλά όλα αυτά καταβάθος είναι χαραγμένα στο μυαλό σου ακόμη κι αν τα προσμένεις με κάπως ηπιότερες μορφές.
Άντε τώρα να κατέβεις από το όνειρο. Φίλοι ρομαντικοί, σας ικετεύω, πείτε μου ότι συμπάσχετε! Ειλικρινά ελπίζω ότι δεν τραβώ μόνη μου αυτό το γολγοθά!

Αφιερωμένο, όπως καταλαβαίνετε, σε όλους τους αθεράπευτα ρομαντικούς!
Ας απολαύσουμε μερικά κλασσικά love stories της Ντίσνευ!

It's a quarter after one...

Ήταν μία συνηθισμένη μέρα. Δεν είμαι όμως συνηθισμένη στο να σχολιάζω τις μέρες μου συνηθισμένες. Κάτι λείπει και, όχι, δεν λείπει πάντα. Απλά νιώθω περίεργα να μην νιώθω ευτυχισμένη. Προς Θεού, δεν είμαι αγνώμων. Χαρούμενη νιώθω, ζω όμορφα και βολικά, μορφώνομαι, διασκεδάζω. Τι λείπει; Γιατί υπάρχουν νύχτες που βρίσκω τον εαυτό μου να βυθίζεται σε μία άγνωστη μελαγχολική άβυσσο και να δακρύζει μέχρι να πάει μία η ώρα;

Σε χρειάζομαι. Νιώθω τόσο μόνη μερικές φορές. Θέλω τόσο να έρθεις δίπλα μου και απλά να με αγκαλιάσεις. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και προσπαθώ να σε νιώσω δίπλα μου. Προσπαθώ να σε ονειρευτώ όμως ποτέ δεν εμφανίζεσαι, ποτέ δεν είσαι εκεί. Αναρωτιέμαι αν με σκέφτεσαι καθόλου. Αν έστω μία από τις χιλιάδες σκέψεις που διασταυρώνονται στο μυαλό σου κρύβει ανησυχία για εμένα. Δε θέλω να σε ακούσω, μόνο να σε νιώθω, να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη. Σε χρειάζομαι. Πού είσαι; Ανάθεμα, ποιος είσαι; Ειλικρινά, δεν ξέρω. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα σε ποιον απευθύνεται αυτό το κάλεσμα. Σε έναν ξένο, σε έναν άγνωστο, σε ένα όνειρο, σε μία σκέψη. Δεν ξέρω. Απλά σε χρειάζομαι.
Είναι ένα τέταρτο μετά τη μία. Τουλάχιστον ήταν όταν ξεκίνησε αυτή η ανάρτηση. Είναι ώρα, είμαι μόνη και τώρα σε χρειάζομαι. Πού είσαι;

Αφιερωμένο σε εσένα, όπου, όποιος κι αν είσαι.
Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ σε μία πολύ καλή μου φίλη που πάλι θα λέει ότι της κλέβω τα τραγούδια. ;) Όμως, να ξέρει ό,τι μου μαθαίνει τόσα πολλά όμορφα και σωστά πράγματα που εγώ δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά από το να τα αγκαλιάσω!