Αέριδες και γλυκά!

Φυσάει. Ρήμα που όταν αναφέρεται στα καιρικά φαινόμενα είναι απρόσωπο. (Έπειτα από πολύ συλλογισμό και σκέψη!)
Σε λίγο θα ακολουθήσει και η συνοδευτική βροχή που σπάνια δεν είναι στην ώρα της. Ακούω πως στην Αθήνα βρέχει κιόλας. Εδώ από αργά μας νανουρίζει η φιλαρμονική των ανέμων. Η μέρα θα κυλήσει αργά, νωχελικά. Διατυπωμένη αμέτρητες φορές η αγάπη μου για την κακοκαιρία. Παρ' αυτήν όμως, θα ήθελα μερικές αλκυονίδες ακόμη. Αν και σε λίγο καιρό μπαίνει το καλοκαίρι. Ο ήλιος θα κάνει και πάλι αρμένικη βίζιτα, όπως πάντα συνηθίζει μετά το χειμώνα. Τα κορίτσια θα βολτάρουν με τα αέρινα φορέματά του και η μυρωδιά του έρωτα θα πλημμυρίζει κάθε στενό.
Ας το παραδεχτούμε, οι ηλιαχτίδες φέρνουν την άνοιξη. (Την ερωτική άνοιξη τουλάχιστον!) Αγάπη ζεσταίνει κάθε εποχή τις ψυχές των ανθρώπων, όμως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε πως οι κρύες και σκοτεινές μέρες του χειμώνα δυσκολεύουν το έργο της. Άντε τώρα, να βρεις το σωστό κλιματιστικό για τις ανάγκες σου, και να σου έχουν στείλει και λάθος τηλεχειριστήριο...Πιο δύσκολη η δουλειά. Μέχρι να βρεις από που έρχεται ο ζεστός άνεμος, έχεις σκεπαστεί με δυο κουβέρτες. Αντίθετα, το καλοκαίρι πατάς το μεγάλο κόκκινο (συνήθως) κουμπί και κατευθείαν βγαίνει δροσερός αέρας. Μύριες μεταφορές μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την ένταση των ερωτικών διαθέσεων το καλοκαίρι και το χειμώνα. Θα το προσπεράσω.
Ας σκεφτούμε μόνο τις δραστηριότητες που προσφέρει κάθε καιρός. Κρύο, παγωνιά, αέρας μας προσφέρουν σπίτι-ταινία-δείπνο-χουχούλιασμα, έξοδος(παλτό, γάντια, κασκόλ)-υποθερμία-κατεστραμμένο χτένισμα-κινηματογράφος-καφές-δείπνο, σκι-πατινάζ κτλ. Ήλιος-ζέστη-καλοκαιρία δίνουν (ελαφρύ ντύσιμο, περισσότερη ακάλυπτη σάρκα) χαλαρές βόλτες-περπάτημα-παραλία-θάλασσα-συναυλίες-θερινός κινηματογράφος-εξορμήσεις! Ο έρωτας είναι πιο διάχυτος στη ζεστή περίοδο του χρόνου, αδιαμφισβήτητο! Ευτυχώς που πλησιάζει.
Επιμένω στις χειμωνιάτικες προτιμήσεις μου, όμως σήμερα θα καθίσω σπίτι, λόγω ασυγκράτητου αέρα δε θα απλώσω τη μπουγάδα μου και δε θα έχω την ευκαιρία να κινηθώ ανάμεσα στον κόσμο. Πολλές αέρινες και κατακλυσμικές μέρες κυλούν με αυτόν τον τρόπο, είτε το θέλω είτε όχι. Κόκκινα τα σύννεφα κι εγώ ρωτώ ποιο είναι το μυστικό να εξαφανιστώ. Ας ήμουν ξαπλωμένη στην παραλία να χαζεύω τα κύματα, να πιάσω κουβέντα με το διπλανό, να παίξω με τις ρακέτες, να φλερτάρω.
Κι όμως, παρ'  όλα αυτά τα καταπιεσμένα ''παράπονα'' (γνωστά σε όλο το γυναικείο πληθυσμό) αυτό που θέλω πραγματικά είναι απλά να με πάνε σινεμά ~και μισή μισή μια πάστα φλώρα!

What? Just breathe

Σιωπή. Θυμός. Ένταση. Άρνηση. Σιωπή. Άρνηση. Θυμός. Τρέξιμο. Κλάμα.
Ένας φαύλος κύκλος τόσο συνηθισμένος, θα σημείωνα μέχρι και απαραίτητος. Δε γίνεται διαφορετικά.
Πρώτα έρχεται η σιωπή. Η σιγή που νιώθεις να σε περιβάλλει από το πουθενά. Αναρωτιέσαι γιατί έχουν σωπάσει όλοι. Χωρίς προφανή αιτία βρίσκεις τον εαυτό σου να ψάχνει τις λέξεις. Η μοναξιά έχει αρχίσει να περατά δίπλα σου χωρίς να το έχεις αντιληφθεί.
Τότε εμφανίζεται ο θυμός. Θυμός και παράπονο. Η απόκλιση δεν είναι δικαιολογημένη. Κανείς δε σε ειδοποίησε, κανείς δε σκέφτηκε να σε ενημερώσει. Την επόμενη φορά θα απαιτήσεις προειδοποίηση τριών ημερών. Μιλάς και τα λόγια σου χάνονται στο κενό, μεταξύ κουτσομπολιού και γέλιων.
Αναγνωρίζεις την ένταση. Υπάρχει, σε περικυκλώνει. Την αντιλαμβάνεσαι ως ένα από τα βασικά στοιχεία που δομούν το χώρο, την ατμόσφαιρα. Ίσως να μιλήσεις, ίσως να λάβεις μία καυστική απάντηση, ίσως θα νιώσεις παραγκώνιση, ίσως απλά να σταθείς σε ένα χώρο γύρω από ξένους, ίσως... Τι θα επιλέξεις λοιπόν;
Η πρώτη επιλογή είναι η σιωπή. Αυτή τη φορά πρόκειται για τη δική σου αφωνία. Οι σκέψεις σου ανακατεύονται, χάνονται, αναδομούνται. Είναι προτιμότερη η αμέτοχη παρουσία σου. Εσύ την προτιμάς, εκείνοι την προτιμούν. Επιλέγεις να μην εκφραστείς για να μην υποστείς αλλαγές. Είναι προτιμότερο να μην υπάρχει τίποτε να αρνηθείς.
Όμως αρνήσαι. Για αρκετό καιρό αδιαφορείς για την ροπή των γεγονότων. Αν το παραδεχτείς θα πρέπει να μιλήσεις. Αν μιλήσεις θα πρέπει να καυγαδίσεις. Όχι, όχι, δε συμβαίνει τίποτα...
Πυρ, εκτόξευση, έκρηξη, εσωτερική πάντα, καταφθάνει έπειτα από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα όπου έχεις ξεπεράσει τα όρια της ηλιθιότητας και της ανεκτηκότητάς σου.

Μερικές φορές υπερφορτώνεται, ο οργανισμός, το μυαλό, η ψυχή σου. Σταμάτα για λίγο να τρέχεις και απλά ανέπνευσε. Αφουγκράσου το περιβάλλον γύρω σου. Μία αναπνοή μπορεί να αλλάξει τα πάντα. H ζωή δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο μπορεί να φαίνεται. Just breathe~

Dedicated to all the nightwalkers of the earth.

Η οικοδομή

Στην οικοδομή μπροστά στο σπίτι μου (κυριολεκτικά 3 μέτρα απ το μπαλκόνι μου!) δουλεύουν ασταμάτητα...και τις Κυριακές...κάνουν θόρυβο,πολύ. Τους ευγνωμονώ μέσα απ τα βάθη της καρδιάς μου. Διότι, η αδιάκοπη εργασία τους σημαίνει ότι το σούπερ μάρκετ θα έχει τελειώσει το πολύ μέσα στους επόμενους τρεις μήνες. Επομένως, δε θα χρειάζεται να περπατάω (με πολύ γοργό βήμα-''ευχαριστώ'' την κολλητή και τον εξάδελφό μου γι αυτή τη συνήθεια) μέχρι το κατάστημα στην ακρίδα, το οποίο βρίσκεται τρία τετράγωνα πιο πάνω. Είναι, βέβαια, 5 λεπτά περπάτημα, όμως όταν κουβαλάω τέσσερις γεμάτες σακούλες σε κάθε χέρι (+την εξάδα, γιατί το νερό εδώ δεν είναι πόσιμο)... Ελπίζω να κατανοείται το δράμα μου απ τον κόσμο! Το θεωρώ επιεικώς απαράδεκτο να επιστρέφω από διαδικασία είκοσι λεπτών μέσα στον ιδρώτα Ιανουάριο μήνα! Α-πα-ρά-δε-κτο!
Παρ' αυτό, σήμερα είναι μία όμορφη ηλιόφωτη μέρα (σε αντίθεση με τα λεγόμενα μελετητών για τη χειρότερη μέρα του χρόνου!) στην αγαπημένη πόλη της κάτω χώρας. Ευτυχώς, καθώς έπρεπε να απλώσω τα ρούχα του σαββατοκύριακου. Τύχη, λοιπόν, κι όχι ατυχία. Αγόρασα και δύο ατομικά μπουκάλια σαμπάνιας, αφού ήταν σε προσφορά! Βέβαια, τώρα που τελείωσα τις πρωινές μου υποχρεώσεις σημαίνει πως πρέπει να ξεκινήσω το διάβασμα. Βαριέμαι. Κουράζομαι. Βασανίζομαι, επειδή θεωρώ ότι υποβαθμίζεται η νοημοσύνη μου. Όταν από τα έξι μαθήματα σου αρέσουν μόνο δύο, κάτι δεν λειτουργεί σωστά θαρρώ. Οψόμεθα.
Δυστυχώς, ο καλός καιρός ευνοεί τις προτάσεις για έξοδο, ποτό, καφέ. Είναι τόσο κακό αν θέλω να χουχουλιάσω στο σπιτάκι μου, να ασχοληθώ με το νοικοκυριό μου, να διαβάσω με την ησυχία μου και να αφιερώσω αποκλειστικό χρόνο στην εξαιρετική προσωπικότητά μου για δύο ταπεινές εβδομάδες; Έστω, για ένα σαββατοκύριακο. Είμαι άνθρωπος του έξω και της επικοινωνίας...πολύ! Όμως, θέλω κι εγώ τον προσωπικό μου χρόνο μερικές φορές! Θαρρώ πως δε χρειάζεται να απολογηθώ.
Επίσης, φαίνεται πως ο ΟΤΕ στην κάτω χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα, καθώς πέφτει συνέχεια το δίκτυο. Αν ξανακοπεί η σύνδεση μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά, ειλικρινά, θα βγω στο διάδρομο και θα χτυπάω το μόντεμ με το τηγάνι! Το παραδέχομαι ανοιχτά, δεν μπορώ χωρίς διαδίκτυο, ειδικά στην κάτω χώρα, όπου δεν μπορώ να συντονιστώ στις συχνότητες των ραδιοφωνικών σταθμών που αγαπώ. Απλά, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ τα πρωινά χωρίς FREEDOM! Τι θα πρέπει να κάνω δηλαδή; Σκέφτομαι σοβαρά την αγορά ενός φορητού μόντεμ. Μόνο χρήσιμο θα φανεί.
Γενικά, πάντως, διανύω μία πολύ γαλήνια και ήρεμη περίοδο, μπράβο μου. Καιρός ήταν θαρρώ. Καταστάλαξα στο ότι είμαι ένας πολύ απλός άνθρωπος. Αν μου αρέσει κάτι, το κρατώ, αν όχι, το κόβω. Γιατί τα πράγματα είναι απλά, και όλο αυτό το συναισθηματικό κομφούζιο της εφηβείας (που για ορισμένους συνεχίζεται και αργότερα) είναι απλά ορμόνες, νάζια και ανούσιες ανησυχίες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Απλότητα κόσμε, απλότητα!
Μία καλημέρα σε όλους του πρωινούς ονειρευτές! :-)

2012!

Πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος. Όχι, ειλικρινά, δεν το αναφέρω  νωχελικά ούτε κοινότοπα. Είναι γεγονός. Πότε ολοκληρώθηκε ένας χρόνος; Μου φαίνεται σα χθες που αναπολούσα το 2011 και τώρα συλλογίζομαι τις εμπειρίες του 2012. Ας μη συμπεριλάβω το πέρασμα 365 μερών. Ένα μήνα ολόκληρο ήμουν στην πρωτεύουσα και το πώς επέστρεψα στην κάτω χώρα δεν το κατάλαβα.

Μα, πραγματικά, γιατί συμβαίνει αυτό; Όσο μεγαλώνεις, τόσο πιο γρήγορα τρέχει ο χρόνος για σενα; Συγγνώμη, όμως, ενίσταμαι. Θα ήθελα μία παύση στο σήμερα. Βέβαια, δεν εννοώ το σήμερα της ελληνικής πραγματικότητα, προς Θεού. Αν και είμαι απ τους αισιόδοξους που πιστεύουν ότι στο σκοτάδι υπάρχει πάντα ένα φως, βλέπω πως όλη αυτή η εξαθλιωτική κατάσταση μας έχει αποξενώσει ακόμη περισσότερο από το σήμερα, απ αυτό που λέγεται ζωή, από το διπλανό μας. Καλολαδωμένες μηχανές, τρέχουμε πάνω κάτω, δεξία αριστερά, να προλάβουμε, να προλάβουμε...Τι; Θαρρώ πως οι βιολογικές ανάγκες μας έχουν καταστρέψει. Παρ’ αυτά, εξήγησα, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Ας μη δώσω στενόχωρο τόνο στο κείμενο.

Ο χρόνος, λοιπόν, βαδίζει με γρήγορους ρυθμούς και δεν σκοντάφτει πουθενά. Κάτι ακουγόταν για την 21^η Δεκεμβρίου, αλλά ο κόσμος δε γίνεται να καταστραφεί διπλά. Ανησυχώ πως θα φτάσω 65 ετών (ναι, αυτή είναι η τρομακτική μου ηλικία!) και θα θυμάμαι ότι την προηγούμενα ημέρα ήμουν 19. Τρίτη ηλικία με μακρύ λευκό μαλλί και ένα χαμόγελο στα χείλη θα κάνω περιπάτους στη δροσιά. Αρνητική σκέψη, πάντως, δεν είναι!

Ήρεμη χρονιά το 2012, ψυχικά διερευνητική. Δεν έχω παρατηρήσει κάποια τρανταχτή αλλαγή όσον αφορά τη Τζίνυ. Ακόμη η αγγλική σκέψη μου περιορίζει τη γραφή μου. Ακόμη πίνω τσάι. Ακόμη ακούω το σταθμό της ελευθερίας. Ακόμη μοιράζω αγάπη. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά επιπρόσθετα στη βελτιωμένη έκδοση, καθώς ο χρόνος μόνο να βελτιώσει μπορεί τον άνθρωπο. Υποθέτω, βέβαια, ανάλογα όπως βλέπει ο καθένας τη ζωή του.  Όμως δεν αλλάζω τίποτα απ’ τη ζωή μου κι όλα τα λάθη δυναμώνουν την ψυχή μου, που τραγουδά ο αηδός! Οπότε, πιστεύω πως οδεύω σωστά και σταθερά. Τώρα, αν καμιά φορά έρθει κάποιο τρέκλισμα, καλοδεχούμενο είναι. Ας αποφασίσουμε όλοι να ζήσουμε, επιτέλους, τη ζωή μας λίγο πιο θερμά. Γιατί άλλος κόσμος και άλλος τρόπος δεν υπάρχει, τίποτε άλλο εκτός από εμάς και το σήμερα!

Πολύ γενικά, μπερδεμένα και προσωπικά εύχομαι το 2013 να προσφέρει σε όλους εις διπλούν τα καλά του 2012, υγεία, αγάπη, υπομονή, θέληση και κουράγιο!

Αφιερωμένο στο τέλος του '12 και στο ξεκίνημα του '13! :)

 

 

Φυσάει αγέρας

Πού έχω έρθει;;;; Έπρεπε να πάει 29η Νοεμβρίου (aka FREAKING December) για να γυρίσω το κλιματιστικό στη θέρμανση!!!
........
Πού έχω έρθει;;;;;
Η Τζίνυ είναι χειμερινή πολική αρκουδίτσα! Θέλει κρύο!! Είναι απόφαση γεμάτη αντιφιλοζωικά αισθήματα να μεταφέρεται σε ένα άκρως θερινό περιβάλλον (μιλάμε για ιδρώτα μέχρι το μήνα Νοέμβρη, αν είναι ποτέ δυνατόν!) το οποίο τη μιζεριάζει!
Θέλω ψύχρα, κουβέρτες, κασκόλ, γαντάκια, σκούφους, παλτό, ΜΠΟΤΕΣ, ΧΙΟΝΙ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!! Εγώ, η πρώτη χριστουγεννιάτικη αγγελιαφόρος, που τυλίγομαι με το πνεύμα των Χριστουγέννων από τις αρχές του προτελευταίου μήνα του έτους και ΔΕ ΝΙΩΘΩ το γαλήνιο, ελπιδοφόρο, θαλπωρικό, χαρούμενο κλίμα των Χριστουγέννων! 
Τουλάχιστον σήμερα οι άνεμοι παρασύρουν τις κορφές των δέντρων λες και άνοιξαν όλοι οι σάκοι του Αιόλου! Γρυλίζει ο αέρας απειλητικά, σαν να ακούω κύματα!
Αααχ, πού έχω έρθει;


Αφιερωμένο στον-θα τολμούσα να πω μισητό-καιρό του Ρεθύμνου...μπας και χειμωνιάσει απ το κακό του! 

Άπλυτο ταψί!

Απαπά! Ήδη έπρεπε να κατευθυνόμουν προς την ασφυκτικά μικρή μου ντουσιέρα! Πού χρόνος για δημιουργία; Από το πρωί (1 η ώρα!) καφές βανίλια στην εξαιρετική μου καφετέρια, πλύσιμο πιάτων και πρέπει να φτιάξω το καταραμένο φίλτρο, έχει γεμίσει άλατα. FACEBOOK! Πού καιρός για δημιουργία; Η ώρα περνά μαζεύοντας μαρούλια, τυριά, κρέατα, φυτεύοντας μπρόκολα, στάρι, καλαμπόκι, φτιάχνοντας μουρόπιτες, φραουλόπιτες και μάφιν αμυγδάλου! Τι έκανα με τη μέρα μου; Χμμ... Πού καιρός για δημιουργία; Να οι προτάσεις για καφέ. Πόση ώρα έχω; Να ντυθώ, να ετοιμαστώ, να βαφτώ, να γίνω η κούκλα που όλοι ξέρουν! Πού καιρός για δημιουργία; Έχω αργήσει. Μέχρι και η ανάρτηση αυτή γίνεται βιαστικά. Ασφυκτιώ και πρέπει να βγω έξω, να με χαϊδέψει ευλαβικά ο φθινοπωρινός (να τον κάνει ο ρεθυμνιώτικος Θεός!) αέρας! Πρέπει να φύγω και νωρίτερα αν δε βρέχει, να χαρώ και λίγο περπάτημα. Πού καιρός για δημιουργία; Και να, το αίσθημα της απραγίας/απραξίας. Τύψεις, τύψεις για το χαμένο χρόνο που, ας το παραδεχτώ, δε θα είχα ξοδέψει διαφορετικά. Το κακόμοιρο κεφάλι μου βαραίνει με τόσες ενοχικές και ανούσιες σκέψεις. Τελικά (υπό άλλες συνθήκες) μένω μέσα. Ασχολούμαι με τι; Τίποτα! Πάλι FACEBOOK! Πού καιρός για δημιουργία;
Όχι, εντάξει, σήμερα θα βγω και ίσως υπερβάλλω. Εχθές που δεν είχα διαδικτυακή πρόσβαση διάβασα πολλές σελίδες της εισαγωγής του συνταγματικού δικαίου ΚΑΙ συγύρισα το σπίτι (μετά από απουσία ολόκληρης εβδομάδας επιβάλλεται ένα γερό καθάρισμα!) ΚΑΙ φώλιασα στις γνώριμες σελίδες ενός υπέροχο βιβλίου ΚΑΙ η βραδιά εξελίχθηκε σε μουσική unplugged (περίπου :P). Μετά επέστρεψε η σύνδεση... Δε θα επαναλάβω τι επακολούθησε. Πού καιρός για δημιουργία; Το παράξενο είναι πως μπορώ να περάσω εβδομάδες χωρίς τη συντροφιά του διαδικτύου. Το πιστοποιεί η μηνιαία απουσία μου, νομίζω! Όταν έχεις πράγματα να κάνεις, πού καιρός για διαδίκτυο; Δημιουργείς!
Όχι, η ζωή μου δεν είναι τόσο βαρετή. Υπερβάλλω, ως συνήθως! Από φιλοσοφία, άλλο και τίποτα! Τώρα που το σκέφτομαι, σελίδες ολόκληρες μπορώ να γεμίσω με την τωρινή ψυχολογική μου κατάσταση. Όμως, η ώρα πήγε και μισή! Πρέπει να ξεκινήσω την καλλωπιστική μου διαδικασία. Το βράδυ ίσως...
Νομίζω είναι η πιο προσωπική ανάρτηση που έχω κάνει μέχρι τώρα και δεν αποκαλύπτω τίποτα κατ' ουσίαν! Όπως έλεγε η Τζούλι και Όντρι "Make me no undying vow. Show me now! Sing me no song! Read me no rhyme!Don't waste my time, Show me! Don't talk of June, Don't talk of fall! Don't talk at all! Show me!". Tα λόγια μερικές φορές είναι περιττά. Οπότε αφήνω για λίγο τη δημιουργία και βγαίνω έξω για άλλον έναν απογευματινό καφέ!
Τα φαφλατάδικα συναισθήματα και φιλοσοφίες, το βράδυ, παρέα με ένα ποτήρι ρούμι!
~We all go a little mad sometimes~

Αφιερωμένο...χμμ...στο ατελές μυθιστορηματικό κεφάλαιο!

Αν είναι δυνατόν!

Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Δεν το περίμενα ποτέ, ποτέ όμως!
Σκεφτόμουν "Tι να κάνει το όμορφο ιστολογιάκι;" όπως κάνω συνήθως μετά από μεγάλο διάστημα απουσίας. Για πρώτη φορά όμως συνδέθηκα και δε με αναγνώρισα! Απλά δεν μπορώ να με καταλάβω πριν το 2012! Ούτε κι εγώ η ίδια ξέρω τι σκεφτόμουν. 
Συνήθως, το παραμύθι πάει κάπως έτσι "Για να δω τι ξέχασα-Α, κοίτα τι ομορφιά-Πόσο δίκιο είχες κούκλα μου-Η ιστορία επαναλαμβάνεται-Συγκινούμαι απ τη μεγαλουργία μου-Αχ, πάντα έχω δίκιο".  Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά για τον εγωισμό μου! "Τι ΜΠΑΡΟΥΦΕΣ γράφεις κοπέλα μου;" Ειλικρινά, λυπάμαι εσάς που για τον τάδε περίεργο λόγο με διαβάζατε.
Αν και φαινόταν/δε φαινόταν ο τότε ρομαντισμός και ευαισθησία μου (εσείς που με ξέρετε προσωπικά, καταλαβαίνεται...), η Τζίνυ έχει κάνει στροφή 140 μοιρών (ε ας μην είμαστε υπερβολικοί :P) και έχω να δηλώσω ότι διέπεται από απίστευτη κυνικότητα πλέον.
"Κούκλα μου, ποιον νομίζεις ότι γελάς;"
"Ε, καλά, κι εσύ αμέσως να επέμβεις. Σώπασε! Σε ξεπέρασα!"
"Ακόμη εδώ είμαι! Αν δεν ήμουν, τα δάκτυλα σου δε θα έκαναν έρωτα με τα πλήκτρα!"
"Ουφ, καλά, μπορείς να μείνεις. Όμως, όχι για πολύ. Σου επιτρέπω να εμφανίζεσαι περιστασιακά αν θέλεις."
"Όπως νομίζεις. Από 'μενα, πάντως, δεν ξεφεύγεις!"
Καταλάβατε τι συμβαίνει εδώ; Απλά είμαι άνθρωπος. Παιδί που, χωρίς να χάνει τη ζωηράδα του, μεγαλώνει. Διώχνω, λοιπόν, την παιδιάστικη άρνηση που με έντυνε και δέχομαι ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος. Αν πονέσω, θα πονέσω. Αν χαρώ, θα χαρώ. Λόγος να κρύβομαι κανείς. Η σταθερότητα είναι δύναμη, η αποδοχή της αστάθειας, θάρρος!
Βέβαια, καλά όλα αυτά, όμως αλλάζει τις ρίγες της η τίγρης; Όχι, δεν τις αλλάζει. Μπορεί, όμως, να τις δει με άλλα μάτια! (Και επειδή σήμερα είναι Halloween! ας φορέσουμε όλοι τα πολύχρωμα γυαλιά μας!) Και έτσι κυλά ο χρόνος, προσαρμόζομαι και μεταβάλλομαι. Να αλλάξω όμως; Ποτέ!
Δεν κυνηγώ, όμως, πάντα θα τραγουδώ για τις αναμνήσεις μου!

Ένας σπουργίτης στη βροχή
Της ερημιάς Ιππότης
Να τραγουδά κάθε πρωί
Τα μπλουζ της άγριας νιότης


Αφιερωμένο στη Τζίνυ του αύριο! Που όσο κι αν βλέπει τον εαυτό της διαφορετικό στον καθρέφτη, το χρώμα των ματιών της δεν αλλάζει!