Just for tonight

Πώς πρέπει να αντιδράσεις όταν σε υπερκερνά ο έρωτας; Απλά πρέπει να παραδεχτείς ότι έχασες το παιχνίδι. Τίποτα πιο δυνατό, τίποτα πιο μοναδικό από τον έρωτα. Έχει εξυμνηστεί άλλωστε πολλές φορές ο φτερωτός άγγελος, οπότε δε θα μπω στον άκαρπο κόπο να προσθέσω ακόμη μία ωδή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση σε τρελαίνει, σε αποκόπτει από το λογικό κομμάτι του μυαλού σου. Χάνεσαι, αλλάζεις. Τα κρύα πρωινά που κοιτάζεσαι νωχελικά στον καθρέφτη δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο που σε χαζεύει επικριτικά. Σε ρωτά: Γιατί με άφησες να λιώσω, να γίνω στάχτη ανάμεσα στα παγωμένα δάκτυλα άλλων; Μη με κοιτάς, δεν είμαι εσύ. Είμαι πλέον μία αχνή ανάμνηση του εαυτού σου. Δεν έχεις πλέον δικαίωμα επάνω μου, καθώς με άφησες να χαθώ. Σε αφήνω λοιπόν. Ύστερα, ο καθρέφτης μένει άδειος κι εσύ κλαις, κλαις, κλαις μέχρι ο ήλιος να χαθεί. Και η καρδιά σπάει σε χίλια κομμάτια. Διότι, η αφομοιωτική αγάπη πονά. Οπότε, συνέχισε να αγαπάς, αλλά κόψε τον πόνο στα δύο και δώσε στο θύτη ένα κομμάτι για να μην μπορέσει να ξεχάσει. Φιλιά/Τέλος.


Αφιερωμένο στην Άσπα, που η αγάπη την αλλοτριώνει, χωρίς να της αφήνει περιθώρια.

Μία συγγνώμη...

Μία συγγνώμη χρωστώ. Ίσως δύο, ίσως τρεις, ίσως παραπάνω. Όμως ας την απευθύνω πριν οι εγωιστικές και αμυντικές μου ανάγκες την εξαφανίσουν.

Στην καρδιά μου, που προσπάθησα να κοροϊδέψω. Δύσκολο εγχείρημα να την πείσεις ότι δημιούργησε ένα πλασματικό συναίσθημα. Σε θέματα 'καρδιάς' δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλανεύτρα. Κι όμως, με κατάλαβε και δεν χαρίστηκε στην κίβδηλη και προσωρινή ευτυχία μου. "Όχι, είπε, αν με δωρίσεις, θα το αποφασίσω εγώ. Δε θα φωλιάσω στα λάθος χέρια, όσο όμορφα κι αν δείχνουν. Εγώ είμαι που ματώνω για σενα, άρα μην προσδοκείς να με ασφαλίσεις σε σίγουρο μέρος. Γιατί θα με φυλακίσεις, και θα ματώσω, και θα πονώ, και θα πονάς και εσύ. Όχι, δεν φεύγω. Θα περιμένεις μέχρι εγώ να νιώσω έτοιμη και τότε θα παραδοθώ στα αληθινά σωστά χέρια, κι ας με σφίξουν τόσο που θα σταματήσω να χτυπώ. Θα είναι, όμως, τα σωστά." Η καρδιά, λοιπόν, δε συμβιβάζεται. Για το λόγο αυτό της ζητώ συγγνώμη, αλλά και την ευχαριστώ.

Στο παρελθόν μου, που τόσο δύσκολα έχασα. Ίσως η ανάμνηση δεν πρέπει να λησμονείται. Αν αφήσουμε, όμως, το παρελθόν να μας κυβερνά οι πιθανότητες για το κτίσιμο ενός μέλλοντος είναι λίγες. Τι είναι πρέπον να συμβαίνει τελικά; Ζητώ συγγνώμη, λοιπόν, από το παρελθόν μου που το κράτησα για τόσο καιρό μέσα μου και δεν το άφηνα να φύγει, να πετάξει, να εξατμιστεί, να μεταμορφωθεί σε αλησμόνητη ανάμνηση.

Στην υπομονή μου, που τόσο απροκάλυπτα εκμεταλλεύτηκα. Είμαι και θα είμαι φιλήσυχος και φιλειρηνικός άνθρωπος. Παρ' αυτά, υπάρχουν όρια που πρέπει να φέρουν κάποιο σεβασμό. Διαφορετικά, η υπομονή γίνεται άβουλη μαριονέτα με κλωστές φτιαγμένες από ψεύτικες υποσχέσεις και παραμύθια. Χάνεσαι, τόσο απλά, χάνεσαι. Συγχώρεση ζητώ απ την υπομονή και ελπίζω να με λυτρώσει.

Στον εαυτό μου, που ανυποψίαστα παραμέλησα. Με έχασα χωρίς να το αντιληφθώ. Ύπουλο πράγμα οι πληγές. Θαρρείς πως επουλώθηκαν, όμως με το παραμικρό τράβηγμα στο δρόμο, ανοίγουν ξανά. Το πρόβλημα δεν είμαι όμως το αίμα που τρέχει. Τις πληγές που γνωρίζεις, ξέρεις και πώς να θεραπεύσεις. Η αόρατη και άυλη πληγή όμως είναι ύπουλη. Αυτή πώς θα φτάσει στην  ίαση; Και ξαφνικά πονάς, χωρίς να ξέρεις τι προκαλεί το μαρτύριο σου. Μεταμορφώθηκα. Μεταμορφώνομαι σε μία αγέλαστη πεταλούδα. Έχασα τα ρόδινα και δροσερά χρώματα μου χωρίς προειδοποίηση, σιγά σιγά, αργά αργά, και έμεινα με το σμαραγδένιο γκρι της αβύσσου να διακοσμεί τα κουρασμένα φτερά μου. Παραμυθένια νεράιδα, ελπίζω κάποτε να με συγχωρήσεις.

Τέλος, σε όλους εκείνους που κάποια στιγμή, καθώς περνούσαν απ τη ζωή μου, θεώρησαν πως τους χρωστώ μία. Ζητάω συγγνώμη από εκείνους που δε με ολοκλήρωσαν, που ανυπόφορα άφησα στην άκρη, προκλητικά έδιωξα, αδικαιολόγητα πλήγωσα.

Ίσως, τελικά, πρέπει να παραθέσω μία συγγνώμη και στην εσωτερική ανάγκη μου για συγχώρεση. Συγγνώμη γλυκιά μου συγχώρεση που τόσο απλόχερα σε δίνω. Όμως μπορείς αλήθεια να συγχωρήσεις χωρίς να ξεχάσεις; Η απάντηση είναι όχι. Αν δε λησμονήσεις, δεν μπορείς να συγχωρήσεις. Άραγε συγχώρεσα; Θαρρώ, τουλάχιστον, πως ξέχασα.

Everything happens for a reason and in the end everything will be well; if they don't, it's not the end.

Αφιερωμένο στο συνωμοτικό σύμπαν, σε όσους με έφεραν εδώ που είμαι με ή χωρίς την αφοσίωσή τους και για ακόμη μία φορά σε μία ψυχή που με άφησε να την αφήσω πίσω.

Sonnet 43

Sonnet 43
by William Shakespeare
music and vocals Rufus Wainwright


Μy second favourite sonnet! :) I shed a tear!

Βραβείοοοοο!! Ναιιιι! :)

Νέο βραβειάκι!!
Ευχαριστώ πάρα πολύ το Σκρουντζάκο που το χάρισε και με κάνει και χαμογελώ όποτε επισκέπτομαι το ''θησαυροφυλάκιό '' του! ;)

 Aς πω 7 αλήθειες για τον εαυτό μου!
1)Είμαι τρομακτικά ευδιάθετη!
2)Η αγαπημένη μου ώρα είναι όταν λείπουν όλοι και εγώ τραγουδάω στο ντους!
3)Δε μου αρέσει η μερέντα, ορίστε, το είπα!
4)Το δωμάτιό μου είναι γεμάτο λούτρινα! :P
5)Μου αρέσει να διορθώνω τον κόσμο!
6)Η αγαπημένη μου ταινία είναι ο Τιτανικός!
7)Δεν μπορώ καθόοοοολου τα ζουζούνια! Ειλικρινά, αν δω ζουζούνι στο δωμάτιο, ΜΠΑΜ! :p

Επειδή δε με βλέπω να διαλέγω 45 ιστολόγια :P (και σε λίγη ώρα γράφω προσομοίωση!:s) χαρίζω αυτό το νόστιμο βραβειάκι στους:
 http://ianos-sonai.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html

http://itsourdreamland.blogspot.com/

http://alchemist32.blogspot.com/

http://anavlitikoti.blogspot.com/

http://porcupine-killkiss.blogspot.com/

http://nuhterinipena.blogspot.com/

http://estellasoneirologio.blogspot.com/

http://xorografia.blogspot.com/

Ίσως σιωπή...

Τώρα σιωπή. Ίσως η βοή των υπερβολικά πολλών σκέψεων που τριγυρνούν στο μυαλό μου να ακυρώνει την ύπαρξη της. Δεν ακούω τίποτα. Περίεργο. Όμως γύρω μου περνούν καθημερινά τόσες ψυχές και ιδιοσυγκρασίες. Έχω μπερδευτεί και το κουβάρι αυτό δύσκολα θα ξεμπερδευτεί. Διότι,  μία φορά αν τραβήξουν την κλωστή σου, χρόνια ολόκληρα θα παλεύεις να ελευθερωθείς. Νόμιζα πως πια είχα ξεφύγει, πως ο δρόμος ήταν καθαρός και τα αστέρια από ψηλά χάριζαν το ολόλευκο φως τους. Όχι. Εμπόδια με σταματούν. Δεν προέρχονται όμως από παλιά άγνωστα πρόσωπα.
Εγώ μου βάζω τρικλοποδιές και κλείνω το δρόμο μου. Μονάχη δημιουργώ καινούριες ανούσιες πληγές. Ίσως είναι η Ιδέα των προηγούμενων που με κυριεύει. Η γενική και αέναη πληγή που δε θα κλείσει ποτέ. Είμαι άραγε καταδικασμένη να θυμάμαι ακόμη κι αν έχω ξεχάσει; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ. Κι εσύ δε με καταλαβαίνεις. Όχι ότι σου μιλώ δηλαδή. Ίσως φταίει ο εγωισμός και η εσωστρέφεια μου. Όμως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Μήπως δεν είναι γραφτό να επιβιώσω; Δεν είμαι προορισμένη να φτάσω στη θέαση αυτού του συναισθήματος; Ίσως να φωτιστείς από  έναν απρόσμενο γλόμπο και να κατανοήσεις την πολύπλοκη και εξωγήινη ιδιοσυγκρασία μου. Σε παρακαλώ, αν τα καταφέρεις, εξήγησέ μου. Δε με καταλαβαίνω. Θέλω να ταρακουνηθώ. Η προσπάθεια σεβασμού περιοριστικών μέτρων δε με γεμίζει. Δε με καταλαβαίνω. Νομίζεις δε με πιέζεις. Γιατί νιώθω όμως ένα γεμάτο ιστορικό κεφάλαιο να με βαραίνει;
Ίσως θέλω να εξαφανιστείς, αλλά θα λέω ψέματα. Τι γλυκά που είναι τα βράδια. Γεμάτα οικειότητα και δροσερή ζεστασιά. Γνώριμες μελωδίες που αποσκοπούν σε σιγανά νανουρίσματα. Όμως, σιωπή. Και φταίω εγώ. Εγώ, εγώ, εγώ. Δεν ξέρω. Δε με καταλαβαίνω. Ξέρω τι θέλω, απλά φοβάμαι να το θέλω. Ταρακούνησέ με, σε παρακαλώ! Διαφορετικά, σιωπή.


Αφιερωμένο στις συμβουλές μου. Έχω πάντα δίκιο, κι όμως, δεν ξέρω τίποτα.
 

Πάντα γελαστοί

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος


Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ' το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι


Η Τζίνυ πέφτει και επίσημα σε κατάθλιψη, καθώς θρύλοι χάνονται και η ζωή συνεχίζεται.
Αφιερωμένη η ανάρτηση αυτή στον αγαπημένο μου καλλιτέχνη που η φωνή και το ταλέντο του θα μου λείψουν πολύ.

Somebody that I used to know

Artist: Gotye
Title: Somebody That I Used To

Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

I used to know
That I used to know

Somebody...


Half-half and yes, I did have to and I'm glad I did. Now, you're just somebody that I used to know!