Βροχή ξανά!

Πόσα κείμενα άραγε έχω γράψει με θέμα τη βροχή. Τον απόκοσμο και άρρυθμο ήχο, τις γυάλινες και διαμαντένιες στάλες, τις νεράιδες που γεννιούνται από τα φιλιά της βροχής με τα ευωδιαστά λουλούδια. Κι όμως, ποτέ δε θα είναι αρκετά, ποτέ δε θα καταφέρω να εξυμνήσω ολοκληρωτικά τη μαγεία και τη μοναδικότητα αυτού του φαινομένου. Διότι, περί φαινομένου πρόκειται. Έχει τη δύναμη να καταστρέψει, να δημιουργήσει, να καταπραΰνει. Αμέτρητες οι ικανότητες και οι ιδιότητες της βροχής.

Και, μόλις τώρα συνειδητοποίησα, στην πορεία γραφής αυτής της ανάρτησης, μία εκπληκτική αλλαγή. Εκπληκτική γιατί σαν έκπληξη (πολλά εκ μαζεύονται, ορκίζομαι ότι δε βιάζω τις παρηχήσεις) εμφανίστηκε τη στιγμή αυτή. Την έσυρε η βροχούλα σιγά σιγά στην άκρη του μπαλκονιού μου και άστραψε από τα ασημένια χρώματα του ουρανού. Προς στιγμήν ξέχασα. Μάλλον, καλύτερα, δεν σκέφτηκα. Δεν έκανα τη σύνδεση, τη γνωστή που ακολουθεί κάθε βροχούλα. Έχω εντυπωσιαστεί και νιώθω να με πλημμυρίζει μία απερίγραπτη ευδαιμονία. Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Τουλάχιστον το κείμενο, σαν τη βροχή, θα βγει αληθινό, καθώς διατυπώνω τις πραγματικές και στιγμιαίες αντιδράσεις μου.

Συνδέεις, λοιπόν, κάποια πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους, στιγμές στο μυαλό σου και νομίζεις ότι θα είναι δεμένα με αυτή τη σύνδεση για πάντα. Ανησυχούσα ότι δε θα μπορούσα να απολαύσω ξανά τον ήχο της βροχής, να με αποκοιμίσει η ευωδιά του υγρού χώματος. Όμως, η γλυκιά και ωραία βροχούλα, φίλη πιστή και παντοτινή, δε διστάζει να με εκπλήσσει ξανά και ξανά. Τικ τακ, τακ τακ, τικ, τακ!

Μερικές στιγμές χάνονται, εξαφανίζονται, λησμονούνται. Άλλες, πάλι, πονούν, στενοχωρούν, στιγματίζουν. Και άλλες γεννιούνται, χαμογελούν, σκορπούν ευτυχία. Όποιες κι αν είναι αυτές οι στιγμές που θα έρθουν, χαίρομαι να γνωρίζω ότι η βροχή θα εμφανίζεται κάθε φορά με διαφορετική φορεσιά και, όταν τη χρειάζομαι, θα μου χαρίζει τη γαλήνη.

Αφιερωμένο στη Στέλλα που αγαπά τη βροχή (περίπου) όσο κι εγώ, στον Ιανό για την καταπληκτική μουσική επιλογή του, την οποία ακούω εν συνεχεία εδώ και 4 ώρες, και σε όλους τους λάτρεις του ήχου των σταγόνων όταν χτυπούν το τζάμι! :)

Leave

You are constantly coming closer and closer. I keep feeling cold. You ask if I am alright. Candidly, I well and truly have no response to this. What do you really wish me to say?

Your as-always-warm hand attempts to approach me, touch me, caress me. Pretending not to have noticed I turn the other way. The feeling of your touch is just something that I cannot bare right now. I have to complete a very difficult task today.

“What’s wrong?” your gentle voice asks.

“Lots of thing.” I reply.

Suddenly, as if completely out of the blue, you step back. Your face is not in my vision range at this moment; however, I am guessing that your eye-sight moves up and down at the floor without concentrating anywhere. Your voice breaks.

“You know that I can’t. It’s not that I don’t wanna.” Awkward words from an awkward presence.

“You mean a lot to me, you gotta know that.”

My strength and courage are at the point of abandoning me. My thoughts have to be united and uttered quickly otherwise I might surrender to my wounds.

“You have to go.” I calmly say.

“What? What do you mean?” you sound confused.

“What didn’t you understand? I'm glad that you've come. Now, if you don't mind, go.” answering your pointless questions is getting really frustrating.

“I don’t wanna go. I want to stay here with you, I missed you. C’mon, don’t act like this. You know you want me to stay.”

Your nerve meets not boundaries. I simply cannot hold back any longer. So, I finally burst; burst into invisible already-shed tears and a torrent of words. Do not blame me for I had to.

“LEAVE! Please, leave, free yourself. I don’t understand, you’re already gone anyway, so leave. Let go of me. You said what you have to, now LEAVE!”

“But…” you seem socked; indubitably, you expected nothing like this. You get hold of my hand in an attempt of calming me down.

“Let go of my hand. YOU SAID WHAT YOU HAVE TO, NOW LEAVE!”

Please, leave.

Dedicated to a freaking damn perfect departure.

Κάθε λεπτό

Κάθε λεπτό, που έχασα, που κέρδισα, που γέμισα, που ξέχασα. Καμιά φορά το σκέφτομαι. Αν άξιζε, αν μου πρόσφερε κάτι, μόνο ο χρόνος θα δείξει. Διακρίνω όμως κουράγιο, ένα χαμόγελο, ζωή. Συνεχίζω σε ένα δρόμο που δεν ξέρω αν ήταν σοφό να ακολουθήσω. Θυμάμαι.

Λίγο λίγο έπεφτα, τα πόδια μου λύγιζαν. Ένιωθα τη ζωή να φεύγει από μέσα μου, τη δύναμή μου να με εγκαταλείπει. Κι έπεφτα. Συναίσθημα υπήρχε ένα, απογοήτευση, ούτε πόνος, ούτε θλίψη. Στηρίχτηκα σε ξέπνοο αέρα και δεν είχα από που να κρατηθώ. Με άφησες; Όχι, δε με είχες ποτέ. Τόσες εικόνες γυρνούν στο μυαλό μου και δε με αφήνουν να κλείσω τα μάτια μου. Νυστάζω, είμαι κουρασμένη.

Νιώθω τόσο κουρασμένη... Αν σε αφήσω, μίσησέ με. Δε με απασχολεί πλέον. Δεν έχω άλλη αντοχή να προσποιούμαι πως όλα είναι ρόδινα. Σου επιτρέπω λοιπόν να με μισήσεις, να με βρίσεις, να με ξεχάσεις. Όχι ότι βρέθηκα ποτέ ανάμεσα στις σκέψεις σου. Ομολογώ ότι το γνώριζα. Τον λόγος που προσπαθούσα να κρατηθώ πάνω στο τίποτα δεν ξέρω. Μικρές αφορμές μου χάριζαν φως, αρχικά. Τώρα μου προσφέρουν εβδομαδιαία κατάθλιψη. Δίκαιο; Αμφιβάλλω. Όμως τι είναι δίκαιο σε αυτή τη ζωή; Η ιστορία επαναλαμβάνεται και κάνω συνεχώς τα ίδια λάθη χωρίς να το συνειδητοποιώ.

Φύγε, σε παρακαλώ. Άφησε με ήσυχη. Δε με αγάπησες και το ξέρω. Γιατί με ακολουθείς παντού; Όπως είχε πει και η αγαπημένη Κάρυ «ξέχνα ότι ξέρεις το όνομά μου!». Σε παρακαλώ. Τόσα λεπτά έχασα παρακαλώντας για την αγάπη σου, τώρα ζητώ τη λησμονιά σου. Γιατί αρνείσε να μου προσφέρεις οτιδήποτε. Λέξεις, σκέψεις, αγκαλιές, φιλιά χαράμισα για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, για να βελτιωθείς, για να βρίσκεις γαλήνη στην ψυχή σου. Όλα για τίποτα. Δεν έμαθες, δεν ένιωσες, δεν άλλαξες.

Κάθε λεπτό που περνά γίνομαι πιο δυνατή. Σε διώχνω και μου ζητάς το λόγο. Ό,τι σε βοηθά να κοιμάσαι τα βράδια αγάπη. Προσχήματα είναι όλα. Οπότε άσε τους θιγμούς και τα νάζια και πες μου αντίο. Αφού ποτέ σου δε με αγάπησες, τώρα τι ζητάς; Απλά για να με κάνεις να υποφέρω περισσότερο. Πλέον, όμως, δε με νοιάζει αν φαίνομαι στρυφνή, απότομη, παγωμένη. Ό,τι σε βοηθά να κοιμάσαι τα βράδια. Πες ότι φταίω, ότι αδιαφορώ. Αδιαφορώ, σε διαβεβαιώ.

Χάνεται η στιγμή, βροχή και αέρας. Στιγμές που δε θα αναβιώσω ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Τα σύννεφα μαζεύονται και το νερό ξεπλένει τις αναμνήσεις δημιουργώντας καινούρια συναισθήματα. Μελωδίες παλιές, γνώριμες, ανυπόφορες, έχουν καινούριο νόημα. Εσύ δεν είσαι εδώ, και θα είσαι ποτέ ξανά. Μη θυμώσεις αν δε λυπηθώ. Μη λυπηθείς κι ας υποφέρω, πως δε με αγάπησες, το ξέρω. Ας είναι, η βροχή δίπλα μου θα μείνει, φίλη πιστή, παντοτινή, κάθε λεπτό...

Αφιερωμένο στην ευθυμία, στη ζωντάνια και στη Τζίνι του τότε που μπορεί να μην άκουγε εμένα, αλλά τουλάχιστον άκουγε την καρδιά της.

Thinking songs

Sometimes you just have to accept the fact that life is unfair. Things won't go your way and you will possibly regret every single decision you made. It will be a very long time before you get it right and begin doing things with an improved way of thinking. However, above all, you ought to be yourself and remain true and authentic. If someone doesn't accept you for what you truly are, F*CK'M! Someday, there will be someone who will appreciate you for you, encourage you to be better and acknowledge your caring spirit!



I'm sick and I'm tired of your presence. Why won't you just let me be? I got it right, you don't care about be, you don't think about me, you think I'm worthless. Alrighty, I'm fine with that but your actions plainly reveal your egoistic, indifferent, supercilious, swallow character. What more could you want from me? Though, of course, you just desire me to stand still and invariably wait for you, whenever you decide you're in need of me. Get over it!



Don't you worry, I'll find someone better than you. Anyone could fill these standards. After a lot of thinking and 3 years of infinite and unbearable pain, I've come into a pretty obvious conclusion: You don't deserve me, not another chivalrous tear of mine. So, you can stop pretending that you actually care and I can have me peaceful harmony at last.



My love for you keeps tearing me apart. Nevertheless, now I'm strong enough to fight it, 'cause it's well and truly bad for me. I tried to give you everything but since you only know how to take you can go your own way and call it another lonely day. Because, that's what you truly are, alone; empty and alone I say. And the glorious and positive thing is that I finally don't need and love you any more. So, you're free to go hun!


At last, my faith is restored. Just by listening to an old inspiring song of my favourite artist in the whole world. Now, I remember what kept me going since the beginning and I promise to myself that I will never forget it again. 'Cause I seek for love, real love, ridiculous, inconvenient, consuming, can't-live-without-each-other love! I am a believer and love comes to those who believe in it. Thus, I'll keep looking, despite all the predicaments, for love. And someday I'll find it, 'cause that's the way it is!

Εποχές

Κοίτα πως περνούν οι μήνες και οι εποχές. Δροσερά φθινόπωρα παρασύρονται από τα γερασμένα φύλλα των δένδρων. Παγωμένοι χειμώνες λιώνουν με το κατάλευκο χιόνι. Χρωματιστές ανοιξιάτικες βραδιές χάνονται με το φύσημα του ανέμου. Ζεστά καλοκαίρια πνίγονται στη θλίψη του αποχωρισμού.
Κι όμως, μία μέρα, μία ώρα, ένα λεπτό, μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σου. Όταν ζεις, όταν διψάς, όταν ξεχνάς, όταν αγαπάς. Η αλλαγή περιμένει υπομονετικά το επόμενο παράθυρο που θα ανοίξεις. Κι αν αργήσει; Αν δεν έρθει; Φοβάμαι. Άδεια που κάνεις τη ζωή σου.
Τα φύλλα πέφτουν. Το χιόνι λιώνει. Τα λουλούδια μαραίνονται. Η άμμος σκορπίζεται στη θάλασσα. Μη φοβάσαι. Θα μπλεχτείς με τα λουλούδια, θα φτιάξεις χιοναγγέλους, θα δοκιμάσεις τα σταφύλια, θα χαθείς στην άμμο.
Κι αν είσαι τυχερός και αγάπη βρεις στο δρόμο σου, μη φοβηθείς την αλλαγή των εποχών. Μη σταματήσεις. Προχώρα και πάντα θα σε ακολουθεί.

-Μη με ξεχάσεις.
-Πώς μπορώ;
-Και θα σταματήσεις να το λες;
-Ποιο;
-Σ’ αγαπώ.
-Σ’ αγαπώ.


Αφιερωμένο στη γλυκιά αέρινη καλοκαιρινή διαμαντένια χορεύτρια που αγάπησε και αγαπά.

Ένα μικρό λάθος

Ένα μικρό λάθος, ένα τόσο δα μικρό λαθάκι μπορεί να καθορίσει την πορεία μου. Αυτή η ιδέα με τρομοκρατεί. Ίσως δεν έχω συνηθίσει να βλέπω τα πράγματα όπως ακριβώς είναι. Ουράνια τόξα, λιβάδια, φως, λουλούδια, χρώματα και πάλι φως, ζω σε έναν όμορφο παραμυθένιο κόσμο. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Δυστυχώς υπάρχουν στιγμές που για λίγα δευτερόλεπτα βγαίνω έξω και αγγίζω διστακτικά την πραγματικότητα. Τότε πονάω. Λυπάμαι, στενοχωριέμαι, απογοητεύομαι, αλλά κυρίως πονάω. Καθώς η σκοτεινή ατμόσφαιρα μου ρουφά όλη τη ζωντάνια και κάθε αναπνοή γίνεται ασθενέστερη, η καρδιά μου, τα πνευμόνια μου, το σώμα μου όλο υποφέρει. Τα γόνατά μου λυγίζουν, όμως δεν αφήνω τον εαυτό μου να πέσει και η προσπάθεια αυτή κοστίζει με το δικό της τρόπο. Κατανοώντας ότι αν πέσω θα πονέσω, αρνούμαι τη θλίψη και την αδυναμία στον εαυτό μου. Μέγα λάθος. Το σκοτάδι συγκεντρώνεται και βρίσκει εύκολα συμμάχους. Ώσπου κάποια στιγμή η κατεδάφιση είναι, όχι αναγκαία, αλλά αναπόφευκτη. Ίσως θωρακίζω τον εαυτό μου εσκεμμένα, ώστε να νιώσω δράμα κι ένταση, Ο μαζοχισμός από παλιά φαινόταν να μου ταιριάζει. Παρ’ όλα αυτά δεν το νομίζω. Διότι μέσα στην ατελείωτη φαντασία μου κρύβεται μία δόση λογικής, απλά κι αυτή με τη σειρά της μεταμορφώνεται σε ό,τι επιθυμεί ο λογισμός μου την εκάστοτε φορά. Μεταφέρεται και σχηματίζεται μες τη δύνη των χρωμάτων. Όμως είναι εκεί, ποτέ δε φεύγει. Μένει κοντά μου και με συμβουλεύει. Καιρό τώρα προσπαθώ να την απολύσω αλλά έχει ισχυρό συμβόλαιο. Διάφορα στιχάκια, πεποιθήσεις, αξίες, πετούν απ’ το παράθυρο κάθε φορά που εμφανίζεται. Άδραξε τη μέρα και πράξε στη στιγμή. Όμως πώς να κάνω τα όνειρά μου πράξη όταν βαδίζω με τη λογική; Τα λόγια βρίσκονται σε διάφορες γλώσσες, ο μυς, όμως, δεν υπακούει. Πολλές φορές βέβαια νομίζω ότι είναι υπέρ μου η ανταρσία αυτή. Διότι, καταστάσεις, σχέσεις, διαδικασίες μπορεί να καταστρέφονταν αν έλεγα αυτό που ήθελα. Θα ήμουν πιο ειλικρινής, ναι, πιο ικανοποιημένη, ναι, πιο ευτυχισμένη, μπορεί. Εδώ έρχεται το λάθος. Ένα μικρό, λιλιπούτειο λαθάκι κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά. Λάθος που δεν μπορώ να ανατρέψω. Όχι, δεν πρόκειται για λόγια που έμειναν ανείπωτα. Τα λόγια είναι και θα παραμείνουν λόγια, τα ξεστόμισες ή όχι. Αυτό που με καταστρέφει είναι η πράξη. Οι πράξεις που δεν τόλμησα τότε και οι πράξεις που με εμποδίζουν τώρα. Το παρελθόν επιστρέφει για να εξαφανίσει τις ελπίδες του παρόντος. Το μέλλον είναι σαν το Θεό, μπορείς πάντα πιστέψεις ότι υπάρχει ένα καλύτερο αύριο, κανείς δε σε εμποδίζει. Το παρόν όμως είναι διαφορετική υπόθεση. Ένα τόσο μικρό λάθος και...δε μετανιώνω. Ό,τι κι αν έκανα, ό,τι κι αν έγραψα, δε μετανιώνω. Ακόμη κι αν μου στοίχισε, ακόμη κι αν με πόνεσε, το λάθος μου δεν το παίρνω πίσω. Το δέχομαι και το σέβομαι γιατί στάθηκε σκαλοπάτι για το επόμενο. Όχι γιατί με έκανε σοφότερη, ούτε γιατί γέμισε τη ζωή μου, αλλά γιατί με έκανε να νιώσω. Να πονέσω, να αναπνεύσω, να αγαπήσω, να καώ, να παγώσω, να χαθώ.
Λάθος μου όμορφο γιατί με καταδιώκεις; Το ότι σε αποδέχομαι δε σημαίνει πώς θα σε ξανακάνω. Όσο γλυκά και γνώριμα αν είναι τα μάτια σου, η αγκαλιά σου, σε μένα φαντάζουν ξένα πια. Δε σου έφτασε η αγάπη; Δε σου έφτασαν τα δάκρυα; Δε σου έφτασε η αφοσίωση, ο ζωγραφισμένος στο πρόσωπό μου πόνος; Συχνά πυκνά επιστρέφεις και ζητάς περισσότερα. Κι εγώ σε τρέφω, σε γεμίζω με την επιθυμία σου. «Όχι» αν πω στην επόμενη φορά, θα ψεύδομαι στον εαυτό μου. Σε θέλω, σε χρειάζομαι όμως ποτέ δε θα σε ζητήσω. Γιατί λοιπόν επιστρέφεις ξανά και ξανά; Τι στην αγανακτισμένη μου φαντασία αναζητάς; Πάρε τα μεγάλα όμορφα μάτια σου και φύγε, εξαφανίσου, άσε με να σε φυλακίσω σε ένα παλιό ημερολόγιο, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να σε αντικρίσω. Δεν είναι κάτι που θέλω, αλλά κάτι που απαιτεί η επιβίωσή και η ευημερία μου. Θέλω τόσο πολύ να φωνάξω, να φωνάξω τόσο ώστε να στραγγίξω και την τελευταία αναπνοή από τη ζωή μου. «ΦΥΓΕ, ΦΥΓΕ, ΦΥΓΕ!». Ομορφιά μου, μάτια που στάζουν μέλι, ποτέ δε με κατάλαβες κι όμως με κάνεις και υποφέρω.
Εσύ είσαι το απαράδεκτο, ανεξέλεγκτο λάθος μου...
Τι θέλεις από μένα;

Αφιερωμένο στα λάθη που φτιάχνουν τη ζωή.

Ρεβεγιόν

Γνωρίζατε ότι το ρεβεγιόν είναι γαλλική και όχι αγγλική λέξη; Εγώ σήμερα το συνειδητοποίησα!
Ελπίζω η καυστική απάντηση πος την αφέλειά μου να μη βγήκε πολύ αυθόρμητα. :P

Ετοιμαζόμουν όταν ακούστηκε ο χτύπος του κουδουνιού, ο οποίος με ειδοποιούσε ότι έχω αργήσει. Γυρίζω να δω την ώρα, ένα τέταρτο νωρίτερα οι προσκεκλημένοι μου. Ντύθηκα βιαστικά, παντελόνι, παπούτσια, πουκάμισο. Ούτε το χτένισμά μου δεν πρόλαβα να επιμεληθώ. Κατευθύνθηκα με γρήγορα βήματα προς την εξώπορτα, κατέβηκα τις σκάλες και μόλις άνοιξα την πόρτα αντίκρισα χαμογελαστά προσωπάκια να με κοιτούν γεμάτα ανυπομονησία. Τους αφήνω ευθέως να μπουν μέσα. Περίμεναν τουλάχιστον πέντε λεπτά στον εξωτερικό χώρο αναγκασμένοι να υπομείνουν τους οχτώ εξωτερικούς βαθμούς.
Η κουβέντα ήρθε και έδεσε καθώς καθίσαμε όλοι στο φωτισμένο και στολισμένο σαλόνι. Αρχίσαμε να εξιστορούμε γεγονότα των τελευταίων ημερών αλλά και να αναλύουμε ζωηρά τα ζουμερά κουτσομπολιά των περασμένων μηνών, καθώς και τις εξελίξεις τους. Αφού ήρθε και η τελευταία καλεσμένη, πιο κεφάτη και αλλοπρόσαλλη από ποτέ, το κέφι πέρασε σε άλλα επίπεδα καλοπέρασης. Τζόγος, πόκερ, black jack ή αλλιώς 21 (hellooo, english girl writing here! please do not comment the welcoming notice!), και πολλές άλλες εφευρετικές ασχολίες μας διασκέδασαν το βράδυ αυτό. Ανοίγοντας το πρώτο μπουκάλι σαμπάνια η αγαπητή 'Σεράινα' είχε ήδη εμφανές προβάδισμα στο πόκερ. Η τύχη του πρωτάρη που λέμε! Με το τέλος της σαμπάνιας, το Νατασούκι μας είχε ξεπαραδιάσει. Εντάξει, τα δίνουμε σε φιλανθρωπίες. Ήρθε η ώρα της βασιλόπιτας. Ένα κομμάτι στον άγνωστο Θεό (ας μην είμαστε ρατσιστές, ο καθένας πιστεύει όπου επιθυμεί), ένα στα σπίτια μας και από ένα για τον καθένα. Ωπ, μεγάλε σχεδιαστή μου φαίνεται αυτή θα είναι η χρονιά σου! Ήρθε η ώρα του δεύτερου μπουκαλιού. Χορός, γέλιο, φωτογραφίες (αλίμονο!), το 'χασάπικο της Δέσπως', ζάλη για την αγαπημένη Σεράινα παρ' όλο που δεν τελείωσε το ποτήρι της, ενώ η Τούλα και το Τελιώ δεν είχαν πάρει χαμπάρι, λάτρεις του οινοπνεύματος. Εγώ, μία Lady Gogo, περνούσα υπέροχα βλέποντας όλους του αγαπημένους μου φίλους μαζεμένους σε ένα δωμάτιο να γιορτάζουμε όλοι μαζί μία από της ομορφότερες συντροφικότερες μέρες της χρονιάς. Θυμηθήκαμε παλιά και αγαπημένα κομμάτια, τίτλους δε λέμε, καλλιτέχνες δε θίγουμε. Η αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη χρονιά και, για δες!, είμαστε ακόμη στην ίδια μαγική εποχή, στην ίδια εκπληκτική χρονιά. Ήταν μία αξέχαστη νύχτα, μία αξέχαστη χρονιά.
Τι ευχάριστα που περνά η ώρα όταν είσαι με ανθρώπους που αγαπάς. Όλοι οι άνθρωποι σου συγκεντρωμένοι σε ένα δωμάτιο. Εντάξει, συγχωρώ τους δύο απόντες, αλλά τι να κάνω; (Ούτε το Κερατσίνι, ούτε τη Νέα Σμύρνη μπορώ να φέρω δίπλα μου. Μα κι εσείς, αλλού δε βρίσκατε να μείνετε;)
Δε θα κάνω απολογισμό του χρόνου, παρ' όλο που έτσι το σχεδίαζα. Πώς αλήθεια μετράς μία χρονιά; Με το γέλιο που βγήκε από τα χείλη σου; Τα χαμόγελα που συγκίνησαν; Τα δάκρυα που κύλησαν στα μάγουλά σου; Τις άγρυπνες νύχτες σου; Τη μοναξιά που στράγγιξε την ψυχή σου; Tους καφέδες που ήπιες, γλυκούς ή σκέτους; Τα φεγγάρια που συντρόφευαν τα βράδια σου; Θεωρώ ότι η αποψινή βραδιά αντικατόπτριζε και τις τριακόσιες εξήντα έξι μέρες του δύο χιλιάδες δέκα (2010!). Είχα γράψει μέχρι και ανάλογο κείμενο, το οποίο συνδεόταν πολύ καλύτερα με το συγκεκριμένο τραγούδι που υπερλατρεύω, αλλά δε θα το αναρτήσω (από ό,τι φαίνεται θα πάει για το 2012). Όμως έτσι είναι η ζωή, απρόσμενη, εκπληκτική, απορροφητική. Πεντακόσια είκοσι πέντε χιλιάδες εξακόσια λεπτά γεμάτα συγκινήσεις, γεμάτα ζωή. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις στην επόμενη γωνία, στα βήματα ποιου θα πατήσεις ή ποιος ακολουθεί τα δικά σου. Σημασία έχουν μόνο τα πρόσωπα που βαδίζουν δίπλα σου. Τα πρόσωπα που ξέρεις ότι, όπου και να πας, οποιαδήποτε στιγμή θα βαδίζουν δίπλα σου. Σημασία έχει η αγάπη.

Καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2011 στην μπλογκόσφαιρα!

Αφιερωμένο στη Σεράινα, στην Τούλα, στη Δέσπω, στο Τελιώ, στο Νατασούκι, στον Κρίστο! Μα ακόμη στο λατρευτό μουσικάντη και στη γλυκιά μανούλα, που αν και απόντες για μένα ήταν παρόντες! :)