Σεπτεμβριανά νο2

Θα μπορούσα να μετονομάσω την παρούσα ανάρτηση σε "Dream on", καθώς αυτό το τραγούδι ακούγεται από τα ηχεία μου αυτή τη στιγμή και με εμπνέει με έναν κάποιο ιδιαίτερο τρόπο. Θα ήταν, όμως, αρκετά περίεργο. Η μουσική υπόκρουση του μήνα Σεπτεμβρίου αποτελείται κατά κύριο λόγο από 'ερωτοχτυπημένα' λαϊκά τραγούδια. Βέβαια, αυτό συμβαίνει γενικά όταν βρίσκομαι στην κάτω χώρα. Ολόκληρο το καλοκαίρι ελληνικός στίχος δε βγήκε απ το στόμα μου. Τώρα επιστροφή και, τσουπ, να ο Χαρούλης με το χειμωνανθό του, ο Μάλαμας που τα λέει όλα, η Μποφίλιου με την παρέα της, η Βελεσιώτου με τα ακριβά διόδια και ο Πάριος να ζητά ουρανούς και ανορθόδοξα φτερά. Οπότε, θεωρώ πως το αγαπημένο αγγλόφωνο τραγούδι των Aerosmith θα ήττο λίγο ανορθόδοξο όσον αφορά τα συναισθήματα και τις περιπέτειες που βίωσα αυτό το μήνα. Έστω, όμως, ότι τα συγκεντρώνει όλα και εκφράζει την αισιόδοξη διάθεσή μου για το μέλλον.
Ας βάλω, λοιπόν, τις ημερολογιακές μου σκέψεις σε τάξη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κάθομαι να καταγράψω τα συναισθήματα και τις ιδέες μου τη στιγμή που συμβαίνουν (ή έστω καμιά ώρα αργότερα). Τελικά, αφήνω σημαντικά γεγονότα να με προσπεράσουν χωρίς απαθανάτιση. Πολύ κακώς, αν θέλω την ταπεινή μου γνώμη, γιατί χάνω την ιστορική σημασία της ζωής μου. Το δις εξ αμαρτείν, ουκ γυναικός σοφής! Αν δεν έχω αποθηκεύσει τα λάθη στο σκληρό μου δίσκο, πώς θα προσέξω να μην τα επαναλάβω; Οφείλω στη μεγαλειότητα των σκέψεών μου να τις μεταχειρίζομαι καλύτερα.
Τέλος πάντων, ας κρατήσω κάποιους τίτλους για μετέπειτα ανάλυση ψυχής. "Δουλειά", ''Πανεπιστημιακές δυσκολίες'', "Οι δρόμοι της Κάτω χώρας", ''Η ματαιότητα των κλανιρογαμπρών", "Απλή, αλλά γεμάτη, καθημερινότητα", "Ανιδιοτελής φιλία (only kind I know)", "Ερωτικά σκιρτήματα και άγνωστο", "Πλανήτες".
Το τελικό συμπέρασμα του μήνα ήταν ένα, η ζωή κυλά και οι προσωπικές σου πεποιθήσεις έρχονται να σε χλευάσουν εκεί που δεν το περιμένεις!

Σεπτεμβριανά νο1

Δε θέλω να επαναληφθεί μπροστά μου η προκαθορισμένη ευχή για έναν "καλό χειμώνα". Όχι επειδή είμαι σνομπ, όπως αρκετοί διαδικτυακοί εξυπνάκηδες και πεφωτισμένοι, αλλά γιατί ξέρω ότι δε θα πραγματοποιηθεί. Με γεμίζει απερίγραπτη θλίψη η σκέψη πως δε θα ευχαριστηθώ την ομορφιά της λευκής εποχής για ακόμη μία χρονιά. Συνεπώς, εκνευρίζομαι με την ανίδεη σπατάλη μιας, δεδομένης πλέον, ευχής. Η καρδιά μου λαχταρά ψύχος, αέρα, βροχή και χιόνι. Όνειρα γλυκά, ξένα, παντοτινά χαμένα μέσα στην ανυπόφορη ζέστη, που κυβερνά δικτατορικά όλες τις εποχές της κάτω χώρας.

Σε όσους, λοιπόν, μοιράζονται την αίσθηση εγκλωβισμού μου σε μία καιρικά ξένη χώρα, εύχομαι: Καλή ελπίδα για μετανάστευση στην πατρίδα, Σιβηρία!

 

Εκεί στο νότο

Εκεί στο νότο...

Οι εμπειρίες ενός χρόνου μου φαίνονται δύσκολα προσπεράσιμες, ακατόρθωτα παραβλέψιμες. Και όμως, ο χρόνος κύλησε γρήγορα. Κράτησα την αναπνοή μου για λίγα δευτερόλεπτα ώστε να μείνει αναμμένο το κερί. Εκπνοή, καθώς ο αέρας δεν μπορεί να παραμείνει περισσότερο στα πνευμόνια μου, και σαν ψυχή που φεύγει απ το σώμα, το κερί έσβησε.

Μέσα σε’ να χρόνο πόσα συναισθήματα, καταστάσεις, στιγμές, άνθρωποι έμειναν απερίγραπτα. Έλλειψη όρεξης, ίσως. Όταν είσαι υπερβολικά απασχολημένος με το να ζεις, οι λέξεις μοιάζουν ανούσιες, φύλλα στον αέρα. Έχω παρατηρήσει πως η συγγραφή ξεκινά όταν διαβαίνω μία υπερβολικά ήρεμη περίοδο...ή όταν κλείνομαι στο σπίτι με τα πουπουλένια μαξιλάρια πιεσμένα στο πρόσωπο για να σβήνουν οι κραυγές. Σίγουρα, όμως, λείπουν πολλά κεφάλαια από το φετινό τόμο. Θα τα συμπληρώσω σιγά σιγά, ίσως...

Εκεί στα φώτα...

Καλοπέραση και διακοπές επικρατούν στο νότο. Χρωματιστές λάμπες, αδύναμα, γνώριμα, περίεργα, αδιάφορα, χαμογελαστά πρόσωπα, θεσπέσια εδέσματα, ατμοσφαιρική μουσική, οίνος και καπνός. Επίγειος παράδεισος τα χαρμόσυνα νιάτα. Το γέλιο δε σταματά ποτέ στα φώτα, μόνο η μουσική τρεμοσβήνει και δημιουργεί άλλοτε όνειρα και άλλοτε εφιάλτες. Ας λιγόστευε το κέφι να καταλαβαίναμε το χρόνο που κυλά με εκφοβιστικά γοργούς ρυθμούς. Λίγο το κρασί, λίγο η θάλασσα και ο ήλιος μας έκλεψε τη λογική. Πλέον, μέθυσα στο κύμα και το αύριο μοιάζει καινούριο, κοντινό.

Ποια πόλη;

Στο νότο μου κλήρωσε ο έρωτας το λόττο. Αν και η κυνική μου συνείδηση δε μου επιτρέπει να το αποκαλέσω έτσι, τ’ αφήνω χάρη του λυρισμού και της ποιητικότητας. Η αλλαγή παραστάσεων είναι εύκολη υπόθεση εδώ στο νότο. Η θάλασσα σε ταξιδεύει παντού, σε μέρη ακόμη που δε θα ήθελες να αρμενίσεις. Γνωρίζεις γλάρους, ψάρια, κυνηγούς, δελφίνια. Παρουσίες τρέχουν δίπλα σου, η μία δίνει τη θέση της στην επόμενη, και πλέεις δίπλα στα δελφίνια. Μα κάποια στιγμή, θαρρείς από αστείο, ξεχωρίζεις ένα γαλάζιο δελφινάκι που δε σε προσπερνά. Το εξημερώνεις, το κάνεις δικό σου, μαθαίνεις ν’ αγαπάς τα σπινθηροβόλα μάτια και τον κελαρυστό ήχο του γέλιου του. Και όταν ποια έχεις συνηθίσει την ευχάριστη παρουσία του, χάνετε απροειδοποίητα στο κύμα.

Σωπαίνεις.

Ξυπνάω από έναν λήθαργο χρόνων. Η πρόοδος ήταν μηδαμινή, κίβδηλη. Ο χρόνος μόνο γιατρεύει τις πληγές, δεν αλλάζει το δέρμα. Πάλι εγκλωβίζομαι στο θυμό του εαυτού μου, κυρίαρχο συναίσθημα. Έπειτα από πολλά χρόνια, γυάλινες δροσοσταλίδες αναλαμβάνουν και πάλι τη διακόσμηση του προσώπου μου. Μόνο οι μισές είναι καινούριες, οι περισσότερες ήταν απλά καταχωνιασμένες βαθιά μες την ψυχή μου, κλειδαμπαρωμένες, φυλακισμένες. Κι όμως, βρήκαν το δρόμο μέσα στα μάτια και αλλάζουν συνεχώς την έκφρασή μου. Δε μου αρέσω, χάνεται η ομορφιά μου. Η τελειομανία θα είναι η καταστροφή μου. Καμιά φορά, όμως, πρέπει να κάνεις το λάθος πράγμα, τη λάθος επιλογή. Όχι για να μάθεις απ αυτήν, απλά για να την κάνεις. Αυτό είναι που μας χαρίζει την ανθρωπιά. Μα χρώμα δεν αλλάζουνε τα ματιά και, αν πλέον τα δικά μου κοιτούν παγωμένα, αδιάφορα, ψυχρά, το ζεστό και φιλικό γλυκό σοκολατί χρώμα τους δε θα καταφέρω ποτέ να το αλλάξω. Όσο κι αν θέλω, όσο κι αν προσπαθώ, όσο κι αν με βάζει σε μπελάδες.

Ταξιδεύω για χρόνια σαν άδειο κάθισμα. Με βολεύει η θέση μου. Μπορεί να είναι σκληρή και μοναχική, αλλά μου προσφέρει ασφάλεια και θέα απ το γυάλινο τζάμι καθώς αλλάζω σταθμούς με το τραίνο. Άγνωστοι συνεπιβάτες, μα εγώ επιλέγω να χαρίσω το αστραφτερό χαμόγελό μου σε έναν που βρίσκεται να με παρατηρεί λαίμαργα με το ανεπιθύμητο χρώμα των ματιών του. Γιατί προσπαθώ να αναβαθμιστώ στην πρώτη θέση δεν το καταλαβαίνω. Καταντώ να κατεβαίνω σε άγνωστο σταθμό. Ξυπνώ, έχει φύγει το τραίνο και ίσως χάνω κι εσένα.  Το εισιτήριό μου χαμένο. Ας ταξιδέψει σε μένα η σκέψη σου, έστω στα κρυφά, και κανείς δε θα μάθει τι είναι αυτό που πάντοτε μας φέρνει κοντά.

Μάτια που δε βλέπονται, εύκολα τα ξεχνάς. Απλά γεμίζω θλίψη, γιατί το χωρίς ταυτοπρόσωπη κτήση γαλάζιο δελφίνι, ο αχόρταγος συνεπιβάτης με προσπέρασαν χωρίς να μου δώσουν ιδιαίτερη προσοχή. Δεν αντιλήφθηκαν τον ανεκτίμητο θησαυρό των ματιών μου, την ξεχωριστή, μοναδική και μαγική ψυχή μου. Ίσως, όμως, δεν έφταιγαν αυτοί. Ίσως το πρόβλημα είμαι εγώ. Ίσως δεν έπρεπε εγώ να τους ανακαλύψω. Ίσως είμαι εγώ που χρειάζομαι εξημέρωση, που χρειάζομαι ανακάλυψη και ιδιαίτερη εκτίμηση του διαμαντιού που φορώ. Ίσως είμαι εγώ το δελφίνι, το τραίνο που ταξιδεύει ονειροπολώντας χωρίς φόβο και απλά περιμένω κάποιον εξίσου ονειροπόλο και γενναίο να ταξιδέψει μαζί μου.

Τα μάτια χρώμα δεν αλλάζουν, γι αυτό όσο κι αν θέλησα να χαθώ στην άβυσσο της αποψινής θλίψης, η αισιοδοξία και η αγάπη θα αστράφτουν πάντα μέσα μου.

Ποια θάλασσα, άραγε, να σε ταξιδεύει τώρα...

 

Έτσι, για να γουστάρουμε!

Let me see, let me see, what I would like to write!

Να γράψω τα νέα μου θα βαρεθώ. Να συνεχίσω κάποια απ τις ατελείωτες ιστορίες μου, δεν έχω καμία έμπνευση και όρεξη. Να πλύνω τα πιάτα στο νεροχύτη...χμμ... Η αλήθεια είναι πως αυτό πρέπει να γίνει γιατί θα πάει μεσημέρι και δε θα έχω καθαρό κατσαρολάκι για το φαγητό. Λέω να αφιερώσω αυτήν την ανάρτηση στις σχέσεις (ουυυυυ, Τζίνυ, τι περίεργο!).

Ένα πράγμα θα ήθελα να μοιραστώ. Ό,τι μας δένει στα παλιά είναι κακές συνήθειες. Τον τελευταίο καιρό στη ζωή μου συναναστρέφομαι με ανθρώπους που νιώθουν εγκλωβισμένοι στο παρελθόν. Έρωτας, δεκτό. Ιστορία, δεκτό. Εμπειρίες, δεκτό. Πώς, όμως, να το πω; Ξεκόλλα! Με την κυνική ευγένειά μου προσπαθώ να γίνω κατανοητή. Δεν αναφέρομαι βέβαια στους υπερβολικά κοντινούς μου ανθρώπους που στηρίζω και αγαπώ. Αν και καμιά φορά παρουσιάζεται ΚΑΙ εκεί ο κυνισμός μου. Ανάλογα πότε θεωρώ ότι είναι για το γενικότερο καλό τους. Όμως, βρε αγάπη, σε έφερε για το κρεβάτι του. Εσύ τα θέλεις όλα και τον φωνάζεις αγάπη σου. Όσο πιο κολλημένος είναι κάποιος με το παρελθόν του, τόσο πιο δύσκολο είναι να δημιουργήσει κάποιο μέλλον.

Θεέ μου, δώσε μου δύναμη αυτή τη συννεφιασμένη μέρα (εχθές ήταν καιρός για μπάνιο!) να αποβάλλω την πίκρα των σκέψεών (aka bitter much?). Δε φταίω απόλυτα πάντα εγώ, αν και εχθές ήμουν αρκετά κακιά σε ό,τι έλεγα.

-ΣΟΚ! ΕΣΥ; ΚΑΚΙΑ; Πού τη βρήκες ακριβώς;;

-Κάπου ανάμεσα στα ακούσματα των τραγικά δραματοποιημένων προβλημάτων του κόσμου.

Οι ανθρώπινες σχέσεις δε θα έπρεπε να είναι τόσο τοξικές. Απλά, είναι κρίμα! Δεν αρνούμαι πως πολλές φορές είναι ωφελιμιστικές. Παρ’ αυτό, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να είναι ειλικρινής ο ένας με τον άλλο; Πες μου τι ζητάς, αν μ’ αρέσει στο δίνω, αν δε μ’ αρέσει προχωρώ. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχει μονόπλευρη αγάπη. Να προλάβω μερικούς απ τους λίγους αναγνώστες που θα φέρουν αντιρρήσεις πως κι εγώ έχω ερωτευτεί κάποιον χωρίς ανταπόκριση (περίπου!). Έπειτα κάθισα, σκέφτηκα και άρχισα να αναρωτιέμαι τι ακριβώς αγάπησα σε έναν άνθρωπο που με έκανε να υποφέρω τόσο πολύ. Σίγουρα η αγάπη είναι δίκοπο μαχαίρι, αλλά ας μην εθελοτυφλούμε. Τις περισσότερες φορές που συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι επειδή, αρχικά, είτε μας έχουν γειώσει (το λεγόμενο φτύσε/κόλλα), είτε είμαστε τρομερά ανασφαλείς και χρειαζόμαστε αποδοχή, είτε επειδή ο άλλος είναι Άδωνις επί γης. Διαφορετικά ποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του άλλου σε κέρδισε; Η ζήλια; Η αδιαφορία; Ο εγωισμός και ο δογματισμός; Πες μου! Ειλικρινά, θα ήθελα να μάθω.

Όπα, όπα, μην ορμάς κόσμε. Αν και οι δύο σε μία σχέση είναι στην ίδια σελίδα, ούτε που χρειάζεται να τους νοιάζει η γνώμη του υπόλοιπου κόσμου. Θέλω να πω, αν σου αρέσει η καταπίεση, τότε κουλ! Διαφορετικά γιατί να καταπιεστείς; Και όταν τελικά συμβιβάζεσαι με τα πάντα τι τελικά έχεις ερωτευτεί στον άλλο; Δεν αναφέρομαι τώρα σε περιοδικά κρούσματα χρόνιων σχέσεων, αλλά στο ξεκίνημα μιας σχέσης. Αν νιώθεις πνιγμένη τον πρώτο μήνα γιατί να το τραβήξεις μέχρι το δεύτερο και τον τρίτο; Δεν το δέχομαι!

-Μα τον θέλω, μα τον αγαπώ, μου κάνει κάτι...

-Πότε πρόλαβες να τον αγαπήσεις, τρομάρα σου; Μαλακίες σου κάνει.

Ξαναλέω, αν εσύ γουστάρεις την καταστασούλα και την αντίστοιχη κατάληξή της, τότε μία χαρά! Ποια είμαι εγώ που θα “στην πω”; Διαφορετικά, μην κλαίγεσαι κάθε λίγο και λιγάκι. Νέα κοπέλα είσαι, αν σε ενοχλεί φύγε, άσε το, πέτα το, παράτα το! Όμορφες στιγμές ηδονής θα σου χαρίσει και ο επόμενος. Όλα τελικά καταλήγουν στη σαρκική έλξη. Ααααχ...λες και δεν μπορείς να βρεις άλλον που να έχει μία κάποια τεχνική στο κρεβάτι.

Ας κοιτάξουμε μπροστά, ας μην ασφυκτιούμε ηθελημένα, ας χαρούμε την κάθε στιγμή με τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας χωρίς να ξυπνάμε με πρισμένα μάτια απ το κλάμα το πρωί, ας ερωτευτούμε με τα μάτια και την καρδιά ανοιχτά και ας βγούμε για έναν απογευματινό καφέ. Τα φαρμάκια να κατέβουν με ένα fredo cappuccino ή ένα φράπε, καλή παρέα και όλα φτιάχνονται. Έτσι, για να γουστάρουμε!

Θα μπορούσα να συνεχίσω το γράψιμο για την εμπιστοσύνη, το ψέμα, την εθελοτυφλία κτλ κτλ κτλ. Πήγε 10 η ώρα, όμως, και πρέπει να καθαρίσω το σπίτι!

Αφιερωμένο στα αθεράπευτα ''γκομενάκια"!

 

Αέριδες και γλυκά!

Φυσάει. Ρήμα που όταν αναφέρεται στα καιρικά φαινόμενα είναι απρόσωπο. (Έπειτα από πολύ συλλογισμό και σκέψη!)
Σε λίγο θα ακολουθήσει και η συνοδευτική βροχή που σπάνια δεν είναι στην ώρα της. Ακούω πως στην Αθήνα βρέχει κιόλας. Εδώ από αργά μας νανουρίζει η φιλαρμονική των ανέμων. Η μέρα θα κυλήσει αργά, νωχελικά. Διατυπωμένη αμέτρητες φορές η αγάπη μου για την κακοκαιρία. Παρ' αυτήν όμως, θα ήθελα μερικές αλκυονίδες ακόμη. Αν και σε λίγο καιρό μπαίνει το καλοκαίρι. Ο ήλιος θα κάνει και πάλι αρμένικη βίζιτα, όπως πάντα συνηθίζει μετά το χειμώνα. Τα κορίτσια θα βολτάρουν με τα αέρινα φορέματά του και η μυρωδιά του έρωτα θα πλημμυρίζει κάθε στενό.
Ας το παραδεχτούμε, οι ηλιαχτίδες φέρνουν την άνοιξη. (Την ερωτική άνοιξη τουλάχιστον!) Αγάπη ζεσταίνει κάθε εποχή τις ψυχές των ανθρώπων, όμως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε πως οι κρύες και σκοτεινές μέρες του χειμώνα δυσκολεύουν το έργο της. Άντε τώρα, να βρεις το σωστό κλιματιστικό για τις ανάγκες σου, και να σου έχουν στείλει και λάθος τηλεχειριστήριο...Πιο δύσκολη η δουλειά. Μέχρι να βρεις από που έρχεται ο ζεστός άνεμος, έχεις σκεπαστεί με δυο κουβέρτες. Αντίθετα, το καλοκαίρι πατάς το μεγάλο κόκκινο (συνήθως) κουμπί και κατευθείαν βγαίνει δροσερός αέρας. Μύριες μεταφορές μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την ένταση των ερωτικών διαθέσεων το καλοκαίρι και το χειμώνα. Θα το προσπεράσω.
Ας σκεφτούμε μόνο τις δραστηριότητες που προσφέρει κάθε καιρός. Κρύο, παγωνιά, αέρας μας προσφέρουν σπίτι-ταινία-δείπνο-χουχούλιασμα, έξοδος(παλτό, γάντια, κασκόλ)-υποθερμία-κατεστραμμένο χτένισμα-κινηματογράφος-καφές-δείπνο, σκι-πατινάζ κτλ. Ήλιος-ζέστη-καλοκαιρία δίνουν (ελαφρύ ντύσιμο, περισσότερη ακάλυπτη σάρκα) χαλαρές βόλτες-περπάτημα-παραλία-θάλασσα-συναυλίες-θερινός κινηματογράφος-εξορμήσεις! Ο έρωτας είναι πιο διάχυτος στη ζεστή περίοδο του χρόνου, αδιαμφισβήτητο! Ευτυχώς που πλησιάζει.
Επιμένω στις χειμωνιάτικες προτιμήσεις μου, όμως σήμερα θα καθίσω σπίτι, λόγω ασυγκράτητου αέρα δε θα απλώσω τη μπουγάδα μου και δε θα έχω την ευκαιρία να κινηθώ ανάμεσα στον κόσμο. Πολλές αέρινες και κατακλυσμικές μέρες κυλούν με αυτόν τον τρόπο, είτε το θέλω είτε όχι. Κόκκινα τα σύννεφα κι εγώ ρωτώ ποιο είναι το μυστικό να εξαφανιστώ. Ας ήμουν ξαπλωμένη στην παραλία να χαζεύω τα κύματα, να πιάσω κουβέντα με το διπλανό, να παίξω με τις ρακέτες, να φλερτάρω.
Κι όμως, παρ'  όλα αυτά τα καταπιεσμένα ''παράπονα'' (γνωστά σε όλο το γυναικείο πληθυσμό) αυτό που θέλω πραγματικά είναι απλά να με πάνε σινεμά ~και μισή μισή μια πάστα φλώρα!

What? Just breathe

Σιωπή. Θυμός. Ένταση. Άρνηση. Σιωπή. Άρνηση. Θυμός. Τρέξιμο. Κλάμα.
Ένας φαύλος κύκλος τόσο συνηθισμένος, θα σημείωνα μέχρι και απαραίτητος. Δε γίνεται διαφορετικά.
Πρώτα έρχεται η σιωπή. Η σιγή που νιώθεις να σε περιβάλλει από το πουθενά. Αναρωτιέσαι γιατί έχουν σωπάσει όλοι. Χωρίς προφανή αιτία βρίσκεις τον εαυτό σου να ψάχνει τις λέξεις. Η μοναξιά έχει αρχίσει να περατά δίπλα σου χωρίς να το έχεις αντιληφθεί.
Τότε εμφανίζεται ο θυμός. Θυμός και παράπονο. Η απόκλιση δεν είναι δικαιολογημένη. Κανείς δε σε ειδοποίησε, κανείς δε σκέφτηκε να σε ενημερώσει. Την επόμενη φορά θα απαιτήσεις προειδοποίηση τριών ημερών. Μιλάς και τα λόγια σου χάνονται στο κενό, μεταξύ κουτσομπολιού και γέλιων.
Αναγνωρίζεις την ένταση. Υπάρχει, σε περικυκλώνει. Την αντιλαμβάνεσαι ως ένα από τα βασικά στοιχεία που δομούν το χώρο, την ατμόσφαιρα. Ίσως να μιλήσεις, ίσως να λάβεις μία καυστική απάντηση, ίσως θα νιώσεις παραγκώνιση, ίσως απλά να σταθείς σε ένα χώρο γύρω από ξένους, ίσως... Τι θα επιλέξεις λοιπόν;
Η πρώτη επιλογή είναι η σιωπή. Αυτή τη φορά πρόκειται για τη δική σου αφωνία. Οι σκέψεις σου ανακατεύονται, χάνονται, αναδομούνται. Είναι προτιμότερη η αμέτοχη παρουσία σου. Εσύ την προτιμάς, εκείνοι την προτιμούν. Επιλέγεις να μην εκφραστείς για να μην υποστείς αλλαγές. Είναι προτιμότερο να μην υπάρχει τίποτε να αρνηθείς.
Όμως αρνήσαι. Για αρκετό καιρό αδιαφορείς για την ροπή των γεγονότων. Αν το παραδεχτείς θα πρέπει να μιλήσεις. Αν μιλήσεις θα πρέπει να καυγαδίσεις. Όχι, όχι, δε συμβαίνει τίποτα...
Πυρ, εκτόξευση, έκρηξη, εσωτερική πάντα, καταφθάνει έπειτα από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα όπου έχεις ξεπεράσει τα όρια της ηλιθιότητας και της ανεκτηκότητάς σου.

Μερικές φορές υπερφορτώνεται, ο οργανισμός, το μυαλό, η ψυχή σου. Σταμάτα για λίγο να τρέχεις και απλά ανέπνευσε. Αφουγκράσου το περιβάλλον γύρω σου. Μία αναπνοή μπορεί να αλλάξει τα πάντα. H ζωή δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο μπορεί να φαίνεται. Just breathe~

Dedicated to all the nightwalkers of the earth.

Η οικοδομή

Στην οικοδομή μπροστά στο σπίτι μου (κυριολεκτικά 3 μέτρα απ το μπαλκόνι μου!) δουλεύουν ασταμάτητα...και τις Κυριακές...κάνουν θόρυβο,πολύ. Τους ευγνωμονώ μέσα απ τα βάθη της καρδιάς μου. Διότι, η αδιάκοπη εργασία τους σημαίνει ότι το σούπερ μάρκετ θα έχει τελειώσει το πολύ μέσα στους επόμενους τρεις μήνες. Επομένως, δε θα χρειάζεται να περπατάω (με πολύ γοργό βήμα-''ευχαριστώ'' την κολλητή και τον εξάδελφό μου γι αυτή τη συνήθεια) μέχρι το κατάστημα στην ακρίδα, το οποίο βρίσκεται τρία τετράγωνα πιο πάνω. Είναι, βέβαια, 5 λεπτά περπάτημα, όμως όταν κουβαλάω τέσσερις γεμάτες σακούλες σε κάθε χέρι (+την εξάδα, γιατί το νερό εδώ δεν είναι πόσιμο)... Ελπίζω να κατανοείται το δράμα μου απ τον κόσμο! Το θεωρώ επιεικώς απαράδεκτο να επιστρέφω από διαδικασία είκοσι λεπτών μέσα στον ιδρώτα Ιανουάριο μήνα! Α-πα-ρά-δε-κτο!
Παρ' αυτό, σήμερα είναι μία όμορφη ηλιόφωτη μέρα (σε αντίθεση με τα λεγόμενα μελετητών για τη χειρότερη μέρα του χρόνου!) στην αγαπημένη πόλη της κάτω χώρας. Ευτυχώς, καθώς έπρεπε να απλώσω τα ρούχα του σαββατοκύριακου. Τύχη, λοιπόν, κι όχι ατυχία. Αγόρασα και δύο ατομικά μπουκάλια σαμπάνιας, αφού ήταν σε προσφορά! Βέβαια, τώρα που τελείωσα τις πρωινές μου υποχρεώσεις σημαίνει πως πρέπει να ξεκινήσω το διάβασμα. Βαριέμαι. Κουράζομαι. Βασανίζομαι, επειδή θεωρώ ότι υποβαθμίζεται η νοημοσύνη μου. Όταν από τα έξι μαθήματα σου αρέσουν μόνο δύο, κάτι δεν λειτουργεί σωστά θαρρώ. Οψόμεθα.
Δυστυχώς, ο καλός καιρός ευνοεί τις προτάσεις για έξοδο, ποτό, καφέ. Είναι τόσο κακό αν θέλω να χουχουλιάσω στο σπιτάκι μου, να ασχοληθώ με το νοικοκυριό μου, να διαβάσω με την ησυχία μου και να αφιερώσω αποκλειστικό χρόνο στην εξαιρετική προσωπικότητά μου για δύο ταπεινές εβδομάδες; Έστω, για ένα σαββατοκύριακο. Είμαι άνθρωπος του έξω και της επικοινωνίας...πολύ! Όμως, θέλω κι εγώ τον προσωπικό μου χρόνο μερικές φορές! Θαρρώ πως δε χρειάζεται να απολογηθώ.
Επίσης, φαίνεται πως ο ΟΤΕ στην κάτω χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα, καθώς πέφτει συνέχεια το δίκτυο. Αν ξανακοπεί η σύνδεση μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά, ειλικρινά, θα βγω στο διάδρομο και θα χτυπάω το μόντεμ με το τηγάνι! Το παραδέχομαι ανοιχτά, δεν μπορώ χωρίς διαδίκτυο, ειδικά στην κάτω χώρα, όπου δεν μπορώ να συντονιστώ στις συχνότητες των ραδιοφωνικών σταθμών που αγαπώ. Απλά, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ τα πρωινά χωρίς FREEDOM! Τι θα πρέπει να κάνω δηλαδή; Σκέφτομαι σοβαρά την αγορά ενός φορητού μόντεμ. Μόνο χρήσιμο θα φανεί.
Γενικά, πάντως, διανύω μία πολύ γαλήνια και ήρεμη περίοδο, μπράβο μου. Καιρός ήταν θαρρώ. Καταστάλαξα στο ότι είμαι ένας πολύ απλός άνθρωπος. Αν μου αρέσει κάτι, το κρατώ, αν όχι, το κόβω. Γιατί τα πράγματα είναι απλά, και όλο αυτό το συναισθηματικό κομφούζιο της εφηβείας (που για ορισμένους συνεχίζεται και αργότερα) είναι απλά ορμόνες, νάζια και ανούσιες ανησυχίες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Απλότητα κόσμε, απλότητα!
Μία καλημέρα σε όλους του πρωινούς ονειρευτές! :-)