Jar of hearts

«Ας δοκιμάσουμε», είχε πει. Πόσο το μετάνιωνε τώρα. Επιλογές που επιστρέφουν και τη στοιχειώνουν ανελλιπώς. Διότι, ο χρόνος μπορεί να σου προσφέρει την καλύτερη ίαση, όμως πόσος; Πόσος καιρός πρέπει να περάσει για να ξαλαφρώσεις, για να ελευθερωθείς από το αβάσταχτο εκείνο βάρος του ανανταπόδοτου έρωτα; Δεν ήταν δίκαιο.

Θυμόταν με κάθε λεπτομέρεια εκείνο το βροχερό βράδυ κάπου κάποιο χειμώνα. Τον τρόπο που την πλησίασε, που έγειρε κοντά της, το άγγιγμα του που την έκανε να ανατριχιάσει, το λάγνο βλέμμα του, το πρώτο τους φιλί. Για όλα κατηγορούσε την αγάπη της για τις σταγόνες της βροχής. Αν δεν είχε βγει στο μπαλκόνι εκείνο το βράδυ για να τις απολαύσει μπορεί όλα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Δεν ήταν δίκαιο.

Βέβαια, αυτήν ήταν μόνο η αρχή. Την καταδίωκαν τα λόγια που της ψιθύριζε πριν κοιμηθεί τα βράδια, λόγια έρωτα, αγάπης, πλάνης. Δεν μπορούσε να ξεχάσει το άρωμα, τη μυρωδιά, τα ατελείωτα φιλιά του, τα βράδια παθιασμένου έρωτα. Και πονούσε, αδυνατούσε να κινηθεί, να αναπνεύσει από τη θλίψη. Δεν ήταν δίκαιο, το ήξερε. Όμως έπρεπε να ζήσει με τις συνέπειες των αποφάσεών της.

Ένιωθε το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της. Τον αγαπούσε για όλα όσα την έκανε να νιώσει, συναισθήματα πρωτόγνωρα, εφηβικά. Τον μισούσε για τον τρόπο που της φέρθηκε, που την ταλαιπώρησε, που την έφθειρε. Ήθελε να του φωνάξει, να ξεστομίσει λόγια πικρά. Ευχόταν να εξαφανιστεί, να πονέσει με τον ίδιο τρόπο που πονούσε κι εκείνη. Αυτό όμως που την πλήγωνε περισσότερο από όλα ήταν ότι ήξερε πως με μία του λέξη θα ξανάπεφτε στην αγκαλιά του. Δεν έπρεπε, το ήξερε ότι δεν έπρεπε. Η καρδιά όμως συχνά χάνει το δρόμο που οδηγεί στη λογική. Δεν ήταν δίκαιο.

Δεν μπορούσε να αντέξει άλλο. Ένιωθε πως θα καταρρεύσει με το παραμικρό φύσημα του ανέμου. Κι εκείνος επέστρεφε και επέστρεφε ξανά, κάθε αφορά αφήνοντάς τη μετέωρη ανάμεσα σε δύο κόσμους, κλέβοντάς κομμάτια από την καρδιά της, ανοίγοντας πρόωρα επουλωμένες πληγές. Έπρεπε να το πάρει απόφαση πως ακόμη κι αν βαθιά μέσα στην ψυχή του υπήρχε ένα μικρό κομμάτι αγάπης για εκείνη θα έπρεπε να μείνει μακριά του. Δύσκολο εγχείρημα όμως. Δεν ήταν δίκαιο.

Κάθε φορά που έφτιαχνε η κατάσταση κι ένιωθε γαλήνη στην ψυχή την τραβούσε ξανά μέσα στoν ατελείωτο βυθό. Κι εκείνη έχανε την ανάσα της, πνιγόταν, κι ήταν τόσο γλυκός αυτός ο πνιγμός. Έπειτα, πάλι από την αρχή. Έφευγε για να βρει το επόμενο θύμα, την επόμενη καρδιά να κλέψει. Μικρά στενά δοχεία κουβαλούσαν ματωμένες καρδιές. Το γνώριζε καλά ότι αυτός ήταν ένας φαύλος κύκλος. Προσπαθούσε να ξεφύγει, να ξαναβγεί στο μονοπάτι, όμως η καρδιά δεν ήθελε να υπακούσει. Δεν ήταν δίκαιο.

Και της έλειπε, και τον ήθελε, δεν ήταν δίκαιο.

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου ξαδερφούλα και σε όλες τις χαμένες καρδιές των άδειων δοχείων.

Πήρα κι εγώ και χαίρομαι! :)

Από τον φίλο Σκρουντζάκο που μου το έδωσε θα σας πω κι εγώ 7 πράγματα για μένα!! Χαίρεται η Τζίνι όταν της χαρίζουν!

1) ΛΑΤΡΕΥΩ τα βιβλία του Χάρι Πόττερ, όπου κι αν με κατατάξετε έπειτα από αυτή τη δήλωση. Δε λέω, έχω διαβάσει πολλά και ίσως πολύ καλύτερα βιβλία, αλλά εγώ πιστεύω στην υποκειμενικότητα και για εμένα είναι τα πιο υπέροχα βιβλία στον κόσμο!

2) Είμαι κορίτσι του χειμώνα, καθαρά! Λατρεύω το χιόνι, την υγρασία, το κρύο, τη βροχή!! Ό,τι έχει σχέση με τη χειμωνιάτικη διάθεση!

3) ΛΑΤΡΕΥΩ τα Χριστούγεννα όσο καμία εποχή/περίοδο του χρόνου!! Για πολλούς και διάφορους λόγους που θα πάρει ολόκληρη έκθεση να τους καταγράψω, so I decided to spare you the suffer! :P Είναι η ΜΑΓΙΚΟΤΕΡΗ εποχή, τέλος!

4) ΛΑΤΡΕΥΩ τα starbucks! Γενικότερα τον καφέ as a matter of fact! :P Όμως τα starbucks εντείνουν τη χριστουγεννιάτικη διάθεσή μου, οπότε...ανεβείτε στο 3! :P

5) ΑΓΑΠΩ τη μουσική! Τραγούδι, στίχους, μελωδία, και ακούω από όλα τα είδη μουσικής, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο. Η φωνή μου είναι η ζωή μου. Όχι επειδή είναι ιδιαίτερη ή καταπληκτική (people should not be near me when I sing!) αλλά επειδή, για μένα, είναι ο καλύτερος τρόπος έκφρασης. όπως αναπνέω, έτσι και τραγουδάω. Αν είμαι βραχνιασμένη πέφτω σε βαθιά (πάτο) κατάθλιψη! (Οι γύρω μου βέβαια κάνουν πάρτυ!)

6) Είμαι ίσως το πιο αισιόδοξο άτομο που θα γνωρίσετε! Θα βρω το θετικό σε οποιαδήποτε κατάσταση. Βέβαια, είμαι πολύ περίεργη γενικά. Μπορεί μερικές φορές να 'ακούγομαι' λίγο πεσιμιστική, αλλά είναι μόνο γιατί με διακατέχει και μία αίσθηση ρεαλισμού!! (Τρέχα γύρευε! :P ) Όμως, γενικά, είμαι ΠΑΝΤΑ χαρούμενη. Ακόμη κι όταν δεν είμαι, είμαι! "When I get sad, I stop being sad and be awesome instead; true story!" 8-) Δεν είναι επιβολή προς τον εαυτό μου σε καμία περίπτωση, απλά πιστεύω στην ευτυχία και την υπερκέραση αντιξοοτήτων! :)

7) Είμαι αθεράπευτα ρομαντική (πάλι λίγο αμφιλεγόμενο! :P)!! Πιστεύω στις νεράιδες, στον Άγιο Βασίλη, στη Νέσση, στην ψυχή, στα θαύματα, τη φιλία, την αγάπη και την ανιδιοτέλεια στην καρδιά των ανθρώπων. Βέβαια, μπορεί να λέω ότι θα περιμένω να εμφανιστεί ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο (γέλια), αλλά αν δεν γνωριστώ με τον πρίγκιπα, δεν αποκτήσουμε την απόλυτα φιλική σχέση, (δεν έχουμε χημεία..εμ..γκουχου..!), δεν περάσουμε χίλια δύο πράγματα μαζί, δεν αγαπήσουμε όσο δεν αγαπά κανείς άλλος σε ολόκληρο το σύμπαν, δεν πα' να 'ναι και ο πρίγκιπας της Αγγλίας, στο καλό και χάρηκα που περάσατε! :P

Είμαι μία περίεργη εξωγήινη ηλιανή (από τον ήλιο, λόγω της λάμψης και της θετικότητάς μου) και αλίμονο αν καταλάβατε τίποτα για μένα τελικά, :P είμαι πολύπλοκη τη να κάνουμε;!

Επειδή άγχομαι όμως με τις μεταφορές και τα δώρα, δεν ξέρω ποιους από όλους τους καταπληκτικούς πλογκερς, που έχω την τιμή να γνωρίζω, να διαλέξω κι επειδή δε θέλω να ξεχάσω κάποιον (κι επειδή είμαι άνθρωπος γεμάτη αγάπη για όλους) το απονέμω σε όλους τους true believers out there!! :)

Βροχή ξανά!

Πόσα κείμενα άραγε έχω γράψει με θέμα τη βροχή. Τον απόκοσμο και άρρυθμο ήχο, τις γυάλινες και διαμαντένιες στάλες, τις νεράιδες που γεννιούνται από τα φιλιά της βροχής με τα ευωδιαστά λουλούδια. Κι όμως, ποτέ δε θα είναι αρκετά, ποτέ δε θα καταφέρω να εξυμνήσω ολοκληρωτικά τη μαγεία και τη μοναδικότητα αυτού του φαινομένου. Διότι, περί φαινομένου πρόκειται. Έχει τη δύναμη να καταστρέψει, να δημιουργήσει, να καταπραΰνει. Αμέτρητες οι ικανότητες και οι ιδιότητες της βροχής.

Και, μόλις τώρα συνειδητοποίησα, στην πορεία γραφής αυτής της ανάρτησης, μία εκπληκτική αλλαγή. Εκπληκτική γιατί σαν έκπληξη (πολλά εκ μαζεύονται, ορκίζομαι ότι δε βιάζω τις παρηχήσεις) εμφανίστηκε τη στιγμή αυτή. Την έσυρε η βροχούλα σιγά σιγά στην άκρη του μπαλκονιού μου και άστραψε από τα ασημένια χρώματα του ουρανού. Προς στιγμήν ξέχασα. Μάλλον, καλύτερα, δεν σκέφτηκα. Δεν έκανα τη σύνδεση, τη γνωστή που ακολουθεί κάθε βροχούλα. Έχω εντυπωσιαστεί και νιώθω να με πλημμυρίζει μία απερίγραπτη ευδαιμονία. Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Τουλάχιστον το κείμενο, σαν τη βροχή, θα βγει αληθινό, καθώς διατυπώνω τις πραγματικές και στιγμιαίες αντιδράσεις μου.

Συνδέεις, λοιπόν, κάποια πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους, στιγμές στο μυαλό σου και νομίζεις ότι θα είναι δεμένα με αυτή τη σύνδεση για πάντα. Ανησυχούσα ότι δε θα μπορούσα να απολαύσω ξανά τον ήχο της βροχής, να με αποκοιμίσει η ευωδιά του υγρού χώματος. Όμως, η γλυκιά και ωραία βροχούλα, φίλη πιστή και παντοτινή, δε διστάζει να με εκπλήσσει ξανά και ξανά. Τικ τακ, τακ τακ, τικ, τακ!

Μερικές στιγμές χάνονται, εξαφανίζονται, λησμονούνται. Άλλες, πάλι, πονούν, στενοχωρούν, στιγματίζουν. Και άλλες γεννιούνται, χαμογελούν, σκορπούν ευτυχία. Όποιες κι αν είναι αυτές οι στιγμές που θα έρθουν, χαίρομαι να γνωρίζω ότι η βροχή θα εμφανίζεται κάθε φορά με διαφορετική φορεσιά και, όταν τη χρειάζομαι, θα μου χαρίζει τη γαλήνη.

Αφιερωμένο στη Στέλλα που αγαπά τη βροχή (περίπου) όσο κι εγώ, στον Ιανό για την καταπληκτική μουσική επιλογή του, την οποία ακούω εν συνεχεία εδώ και 4 ώρες, και σε όλους τους λάτρεις του ήχου των σταγόνων όταν χτυπούν το τζάμι! :)

Leave

You are constantly coming closer and closer. I keep feeling cold. You ask if I am alright. Candidly, I well and truly have no response to this. What do you really wish me to say?

Your as-always-warm hand attempts to approach me, touch me, caress me. Pretending not to have noticed I turn the other way. The feeling of your touch is just something that I cannot bare right now. I have to complete a very difficult task today.

“What’s wrong?” your gentle voice asks.

“Lots of thing.” I reply.

Suddenly, as if completely out of the blue, you step back. Your face is not in my vision range at this moment; however, I am guessing that your eye-sight moves up and down at the floor without concentrating anywhere. Your voice breaks.

“You know that I can’t. It’s not that I don’t wanna.” Awkward words from an awkward presence.

“You mean a lot to me, you gotta know that.”

My strength and courage are at the point of abandoning me. My thoughts have to be united and uttered quickly otherwise I might surrender to my wounds.

“You have to go.” I calmly say.

“What? What do you mean?” you sound confused.

“What didn’t you understand? I'm glad that you've come. Now, if you don't mind, go.” answering your pointless questions is getting really frustrating.

“I don’t wanna go. I want to stay here with you, I missed you. C’mon, don’t act like this. You know you want me to stay.”

Your nerve meets not boundaries. I simply cannot hold back any longer. So, I finally burst; burst into invisible already-shed tears and a torrent of words. Do not blame me for I had to.

“LEAVE! Please, leave, free yourself. I don’t understand, you’re already gone anyway, so leave. Let go of me. You said what you have to, now LEAVE!”

“But…” you seem socked; indubitably, you expected nothing like this. You get hold of my hand in an attempt of calming me down.

“Let go of my hand. YOU SAID WHAT YOU HAVE TO, NOW LEAVE!”

Please, leave.

Dedicated to a freaking damn perfect departure.

Κάθε λεπτό

Κάθε λεπτό, που έχασα, που κέρδισα, που γέμισα, που ξέχασα. Καμιά φορά το σκέφτομαι. Αν άξιζε, αν μου πρόσφερε κάτι, μόνο ο χρόνος θα δείξει. Διακρίνω όμως κουράγιο, ένα χαμόγελο, ζωή. Συνεχίζω σε ένα δρόμο που δεν ξέρω αν ήταν σοφό να ακολουθήσω. Θυμάμαι.

Λίγο λίγο έπεφτα, τα πόδια μου λύγιζαν. Ένιωθα τη ζωή να φεύγει από μέσα μου, τη δύναμή μου να με εγκαταλείπει. Κι έπεφτα. Συναίσθημα υπήρχε ένα, απογοήτευση, ούτε πόνος, ούτε θλίψη. Στηρίχτηκα σε ξέπνοο αέρα και δεν είχα από που να κρατηθώ. Με άφησες; Όχι, δε με είχες ποτέ. Τόσες εικόνες γυρνούν στο μυαλό μου και δε με αφήνουν να κλείσω τα μάτια μου. Νυστάζω, είμαι κουρασμένη.

Νιώθω τόσο κουρασμένη... Αν σε αφήσω, μίσησέ με. Δε με απασχολεί πλέον. Δεν έχω άλλη αντοχή να προσποιούμαι πως όλα είναι ρόδινα. Σου επιτρέπω λοιπόν να με μισήσεις, να με βρίσεις, να με ξεχάσεις. Όχι ότι βρέθηκα ποτέ ανάμεσα στις σκέψεις σου. Ομολογώ ότι το γνώριζα. Τον λόγος που προσπαθούσα να κρατηθώ πάνω στο τίποτα δεν ξέρω. Μικρές αφορμές μου χάριζαν φως, αρχικά. Τώρα μου προσφέρουν εβδομαδιαία κατάθλιψη. Δίκαιο; Αμφιβάλλω. Όμως τι είναι δίκαιο σε αυτή τη ζωή; Η ιστορία επαναλαμβάνεται και κάνω συνεχώς τα ίδια λάθη χωρίς να το συνειδητοποιώ.

Φύγε, σε παρακαλώ. Άφησε με ήσυχη. Δε με αγάπησες και το ξέρω. Γιατί με ακολουθείς παντού; Όπως είχε πει και η αγαπημένη Κάρυ «ξέχνα ότι ξέρεις το όνομά μου!». Σε παρακαλώ. Τόσα λεπτά έχασα παρακαλώντας για την αγάπη σου, τώρα ζητώ τη λησμονιά σου. Γιατί αρνείσε να μου προσφέρεις οτιδήποτε. Λέξεις, σκέψεις, αγκαλιές, φιλιά χαράμισα για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, για να βελτιωθείς, για να βρίσκεις γαλήνη στην ψυχή σου. Όλα για τίποτα. Δεν έμαθες, δεν ένιωσες, δεν άλλαξες.

Κάθε λεπτό που περνά γίνομαι πιο δυνατή. Σε διώχνω και μου ζητάς το λόγο. Ό,τι σε βοηθά να κοιμάσαι τα βράδια αγάπη. Προσχήματα είναι όλα. Οπότε άσε τους θιγμούς και τα νάζια και πες μου αντίο. Αφού ποτέ σου δε με αγάπησες, τώρα τι ζητάς; Απλά για να με κάνεις να υποφέρω περισσότερο. Πλέον, όμως, δε με νοιάζει αν φαίνομαι στρυφνή, απότομη, παγωμένη. Ό,τι σε βοηθά να κοιμάσαι τα βράδια. Πες ότι φταίω, ότι αδιαφορώ. Αδιαφορώ, σε διαβεβαιώ.

Χάνεται η στιγμή, βροχή και αέρας. Στιγμές που δε θα αναβιώσω ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Τα σύννεφα μαζεύονται και το νερό ξεπλένει τις αναμνήσεις δημιουργώντας καινούρια συναισθήματα. Μελωδίες παλιές, γνώριμες, ανυπόφορες, έχουν καινούριο νόημα. Εσύ δεν είσαι εδώ, και θα είσαι ποτέ ξανά. Μη θυμώσεις αν δε λυπηθώ. Μη λυπηθείς κι ας υποφέρω, πως δε με αγάπησες, το ξέρω. Ας είναι, η βροχή δίπλα μου θα μείνει, φίλη πιστή, παντοτινή, κάθε λεπτό...

Αφιερωμένο στην ευθυμία, στη ζωντάνια και στη Τζίνι του τότε που μπορεί να μην άκουγε εμένα, αλλά τουλάχιστον άκουγε την καρδιά της.

Thinking songs

Sometimes you just have to accept the fact that life is unfair. Things won't go your way and you will possibly regret every single decision you made. It will be a very long time before you get it right and begin doing things with an improved way of thinking. However, above all, you ought to be yourself and remain true and authentic. If someone doesn't accept you for what you truly are, F*CK'M! Someday, there will be someone who will appreciate you for you, encourage you to be better and acknowledge your caring spirit!



I'm sick and I'm tired of your presence. Why won't you just let me be? I got it right, you don't care about be, you don't think about me, you think I'm worthless. Alrighty, I'm fine with that but your actions plainly reveal your egoistic, indifferent, supercilious, swallow character. What more could you want from me? Though, of course, you just desire me to stand still and invariably wait for you, whenever you decide you're in need of me. Get over it!



Don't you worry, I'll find someone better than you. Anyone could fill these standards. After a lot of thinking and 3 years of infinite and unbearable pain, I've come into a pretty obvious conclusion: You don't deserve me, not another chivalrous tear of mine. So, you can stop pretending that you actually care and I can have me peaceful harmony at last.



My love for you keeps tearing me apart. Nevertheless, now I'm strong enough to fight it, 'cause it's well and truly bad for me. I tried to give you everything but since you only know how to take you can go your own way and call it another lonely day. Because, that's what you truly are, alone; empty and alone I say. And the glorious and positive thing is that I finally don't need and love you any more. So, you're free to go hun!


At last, my faith is restored. Just by listening to an old inspiring song of my favourite artist in the whole world. Now, I remember what kept me going since the beginning and I promise to myself that I will never forget it again. 'Cause I seek for love, real love, ridiculous, inconvenient, consuming, can't-live-without-each-other love! I am a believer and love comes to those who believe in it. Thus, I'll keep looking, despite all the predicaments, for love. And someday I'll find it, 'cause that's the way it is!

Εποχές

Κοίτα πως περνούν οι μήνες και οι εποχές. Δροσερά φθινόπωρα παρασύρονται από τα γερασμένα φύλλα των δένδρων. Παγωμένοι χειμώνες λιώνουν με το κατάλευκο χιόνι. Χρωματιστές ανοιξιάτικες βραδιές χάνονται με το φύσημα του ανέμου. Ζεστά καλοκαίρια πνίγονται στη θλίψη του αποχωρισμού.
Κι όμως, μία μέρα, μία ώρα, ένα λεπτό, μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σου. Όταν ζεις, όταν διψάς, όταν ξεχνάς, όταν αγαπάς. Η αλλαγή περιμένει υπομονετικά το επόμενο παράθυρο που θα ανοίξεις. Κι αν αργήσει; Αν δεν έρθει; Φοβάμαι. Άδεια που κάνεις τη ζωή σου.
Τα φύλλα πέφτουν. Το χιόνι λιώνει. Τα λουλούδια μαραίνονται. Η άμμος σκορπίζεται στη θάλασσα. Μη φοβάσαι. Θα μπλεχτείς με τα λουλούδια, θα φτιάξεις χιοναγγέλους, θα δοκιμάσεις τα σταφύλια, θα χαθείς στην άμμο.
Κι αν είσαι τυχερός και αγάπη βρεις στο δρόμο σου, μη φοβηθείς την αλλαγή των εποχών. Μη σταματήσεις. Προχώρα και πάντα θα σε ακολουθεί.

-Μη με ξεχάσεις.
-Πώς μπορώ;
-Και θα σταματήσεις να το λες;
-Ποιο;
-Σ’ αγαπώ.
-Σ’ αγαπώ.


Αφιερωμένο στη γλυκιά αέρινη καλοκαιρινή διαμαντένια χορεύτρια που αγάπησε και αγαπά.