Love...

Kαλησπέρα αγαπητοί αναγνώστες. Ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την απουσία μου, αναρτήσεων και σχολίων, και υπόσχομαι ότι θα διαβάσω-και θα σχολιάσω βεβάιως-τις αναρτήσεις όλων εσάς των αγαπημένων μπλόγκερς τη στιγμή που θα επιστρέψω από το όμορφο νησί μου. Και πάλι, συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη!
Το παρακάτω ποίημα είναι από το βιβλίο ''Witchlight'', της σειρά Night World, της βραβευμένης L.J.Smith. Καθ' όλη την ανάγνωση, και των εννέα βιβλίων της, δεν μπόρεσα να μη μαγευτώ από τον απλό, αλλά γνήσιο, τρόπο παρουσίασης αξιών από τις οποίες διέπεται μία ευτυχισμένη ζωή. Δεν το συστήνω σε άτομα που 'υποβαθμίζουν' τα λεγόμενα vampire romance fictions. Μπορεί να χρειάζονται υποβάθμιση, μπορεί. Όμως δεν είμαι εγώ το άτομο που θα το κάνει. Δεν είναι Ουγκό, δεν είναι Ουάιλντ, δεν είναι Σολωμός, δεν είναι Καζαντζάκης, και προφανώς δεν θέλω να προβώ σε άσκοπες συγκρίσεις, όμως είναι ιστορίες-παραμύθια αν προτιμάτε-που με δίδαξαν ή μου υπενθύμισαν κάποια πράγματα. Μερικές φορές και η απλούστερη γραφή μπορεί να κρύβει βαθιά νοήματα.
Έλεγα απλά θα παραθέσω τη φράση αλλά να που έβγαλα κείμενο πάλι. Δε θα αλλάξω ποτέ μου φαίνεται... Σας παραθέτω λοιπόν αυτό το ποίημα που αποθηκεύτηκε και δε βγαίνει από το μυαλό μου...(maybe not even out of my soul)...

People die... so love them every day
Beauty fades... so look before it's gone
Love changes... but not the love you give
And if you love, you'll never be alone!


Decated to the romance that still fights inside me, inside all of us..

Εις το επανιδείν

Αγαπητέ,

Δε θα σου δώσω όνομα. Σου χάρισα πολλά ονόματα με την πάροδο του χρόνου.
Αυτό είναι ένα γράμμα για 'σένα, απλά όχι, προς εσένα. Θα ήθελα να γνωρίζεις και να κατανοείς ότι αυτό δεν είναι γράμμα ούτε μίσους, ούτε λύπης, ούτε θυμού, ούτε απογοήτευσης. Είναι απλά ένα γράμμα, ένας συνωστισμός σκέψεων με τη μορφή λέξεων. Λέξεις που δεν μπορώ να σου πω και λέξεις που δεν ξέρω αν θα καταφέρω ή αν ακόμη θέλω να εκφράσω. Δε θα μετατρέψω αυτό το γράμμα σε λογοτεχνικό κείμενο, μη φοβάσαι.

Πρώτα από όλα, σε συγχωρώ. Ξέρω, δε νιώθεις ότι χρειάζεσαι συγχώρεση. Συγχώρεση για την οποία δε συμπλήρωσες καμία αίτηση. Δεν έκανες κάτι λάθος και τώρα δεν είναι η στιγμή να αρχίσεις να αμφισβητείς το εαυτό σου. Εγώ, όμως, σε συγχωρώ. Ποτέ δε ζήτησες τίποτα. Εγώ όμως πάντα κάτι σου δίνω ακόμη κι αν είναι περιττό. Θέλω να καλύπτω όλες τις πιθανές υποχρεώσεις μου. Υποχρεώσεις είπα; Μήπως καθήκοντα; Όχι, θα το έλεγα απλά ανάγκη. Η ανάγκη να σου προσφέρω τον κόσμο είναι που με έχει καταστρέψει. Υπενθυμίζω ότι αυτό δεν είναι γράμμα μίσους. Η ανάγκη να γνωρίζω ότι δε σου λείπει τίποτα, ότι πάντα θα έχεις κάποιον να μιλήσεις, ό,τι κι αν χρειαστείς θα έχεις πάντα κάποιον στο πλευρό σου, ότι απλά θα είσαι ευτυχισμένος. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτός ο κόσμος που προσπάθησα να δημιουργήσω σου είχε ήδη παραχωρηθεί. Τίποτα δε με χαροποιεί περισσότερο από την ευδαιμονία των φίλων μου. Όμως τι συμβαίνει με τη δική μου ευδαιμονία; Δεν είμαι εγωίστρια, ποτέ δεν ήμουν. Το ξέρεις θαρρώ ότι ποτέ δε ζητάω πολλά γιατί, πολύ απλά, ποτέ δεν τα χρειάστηκα. Πιστεύω όμως ότι η προσωπική θυσία έχει ένα όριο.

Σύμφωνα με την πυραμίδα του Μάσλοου, οι φυσιολογικές ή βιολογικές ανάγκες, καθώς και η ανάγκη της ασφάλειας, βρίσκονται πριν την ανάγκη του ''ανήκειν'' και της αγάπης. Διαφωνούσα ανέκαθεν. Πίστευα, και πιστεύω ως αθεράπευτα ρομαντική και αμετάπειστα ονειροπόλος, την cheesiest ϊσως line που έχει ειπωθεί, "η αγάπη όλα τα νικά" και "η αγάπη υπερισχύει όλων". Ναι, το ξέρω ότι ακούγομαι σαν ένα πεντάχρονο παιδί, όμως αυτό πιστεύω. Όπως προανέφερα, έχω όρια. Κάποια στιγμή πρέπει κι εγώ να ενδιαφερθώ για την ψυχική μου υγεία. Ομολογώ ότι δε ''χαίρω άκρας υγείας'', όμως προσπαθώ. Όχι, χάρη σε 'σένα αλλά χάρη σε 'μένα κάνω. Σε συγχωρώ λοιπόν για τον πόνο και την απογοήτευση που ίσως να προκάλεσα εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Όμως, όσο κι αν σε έχω θεοποιήσει κι όσο κι αν κατηγορώ και υποβαθμίζω τον εαυτό μου, γνωρίζω ότι ποτέ δεν έφταιξα μόνο εγώ. Σε συγχωρώ λοιπόν ακόμη κι αν όλα αυτά σου φαίνονται ανοησίες.

Δεύτερον και πιο σημαντικόν, θα ήθελα να σε συμβουλέψω. Ποια είμαι εγώ για να το κάνω; Η τελειότητα, τελειότητα. Όμως αγαπητέ δεν είσαι τέλειος και σίγουρα δεν είσαι αλάνθαστος. Επαναλαμβάνω ότι αυτό δεν είναι γράμμα μίσους. Οπότε παίρνω το θάρρος να σου δώσω την εξής συμβουλή. Όχι, μόνο σε 'σένα, αλλά και σε όλους τους αγαπητούς μου που δε λένε να το καταλάβουν. Δεν γίνεται να μας συμπαθούν και να τα έχουμε καλά με όλους. Ο άνθρωπος έχει γεννηθεί με ανάγκη για επικοινωνία. Ναι,επικοινία, αλλά με ποιον; Δεν είμαστε όλοι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Απλά δε γίνεται να ταιριάζουμε με τους πάντες. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο σταμάτα τα ψέματα. Όχι, δε σε θίγω. Όχι, δε σε προσβάλλω. Δεν σε αποκαλώ ψεύτη. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που δίνεις στην προκειμένη περίπτωση. Σε συμβουλεύω απλά να σταματήσεις να λες ψέματα στον εαυτό σου. Όταν δε συμπαθείς ιδιαίτερα κάποιον ή για τον 'χ' και 'ψ' λόγο δεν επιθυμείς να χαραμίσεις χρόνο μαζί του, επειδή, πολύ απλά, έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις, σταμάτα να τον παραμυθιάζεις. Όχι,(πολλά όχι έχει αυτό το γράμμα και πιστεύω ότι παρουσιάζει αρνητικότητα) δεν παραμυθιάζεις εκείνον αλλά εσένα. Ξαναλέω ότι δε γίνεται να είμαστε "εντάξει" με όλους. Δε γίνεται να υπάρχει με τον οποιονδήποτε μία πιο προσωπική σχέση. Οι φίλοι είναι λίγοι, διαλεχτοί και καλοί. Σε παρακαλώ μην ευτελίζεις τη σημασία και τα προνόμιά τους. Η εικόνα και η 'σχέση' που δημιουργείς είναι πλαστή, είναι φενάκη. Κακό στον εαυτό σου κάνεις. Κατ' επέκταση, προφανώς ζημιώνεις και τον άλλο. Διότι αν υποκρίνεται κι εκείνος, εντάξει, είστε και οι δύο υποκριτές. Αν όμως (πρέπει να βγω άλλη λέξη)όχι; Ποιο είναι το σφάλμα του δύσμοιρου, εκτός από την αφέλειά του; Η συμβουλή μου λοιπόν είναι να μην προσποιείσαι. Η υποκρισία μόνο προβλήματα φέρνει. Πάρε παράδειγμα εμένα. Ή είμαι καταπληκτική ηθοποιός ή απλά δε με ενδιαφέρεις τόσο, ώστε να στενοχωρηθώ ή να υποθέσω ότι με μειώνει η συμπεριφορά σου, και η αλήθεια είναι ότι οι υποκριτικές μου ικανότητες χρειάζονται βελτίωση.

Σταμάτα λοιπόν να δίνεις υποσχέσεις που και οι δύο ξέρουμε ότι δε θα τηρήσεις. Το χειρότερο είναι ότι, παρ' όλο που το γνωρίζω, με την υπόσχεσή σου αυτή η ελπίδα γεννιέται αβίαστα. Εγώ λοιπόν σε τι φταίω να απογοητεύομαι κάθε φορά; Μήπως είμαι υπερβολική, μήπως πάσχω από μανιοκατάθλιψη; Θα το θυμάμαι την επόμενη φορά να μη δώσω σημασία. Δε ζητούσα πολλά. Μόνο αυτά που μου λες στο σκοτάδι να τα πεις μία φορά με το φως το πρωί κι ένα χάδι. Meaning, υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στο λόγο και την πράξη.

Τέλος, μία φορά κι έναν καιρό, όπως λεν' στα παραμύθια. Έχω την εντύπωση ότι αυτό το γράμμα έχασε τον επιτηδευμένο τόνο που ήθελα να αποδώσω, μηδέν στην έκθεση... Σιγά! Συνέχεια προσθέτω προχειρότητες. In conclusion, λοιπόν, σε ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές που μου χάρισες. Δεν πίστευα ότι θα κατέληγα σε τέτοιου είδους σκέψεις' έπειτα από όλα αυτά που περάσαμε. Τώρα που το σκέφτομαι δεν... Όχι, εντάξει, τώρα φτιάχνω ασπίδα για να προφυλάξω τον εαυτό μου. Είχαμε ωραίες αναμνήσεις και ήλπιζα να δημιουργήσουμε κι άλλες, όμως κάτι τέτοιο δεν περνάει πλέον από τα δικά μου χέρια. Πίστευα ότι τώρα θα άλλαζαν τα πράγματα. Ξεγελούσα και παραμύθιαζα με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό μου, καθώς ''μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις''. Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να νιώσω σημαντική, που μου υπενθύμισες ότι για κάποιους ΕΙΜΑΙ σημαντική. Χρειάζομαι πολύ δύναμη για να σε απελευθερώσω, όμως πιστεύω ότι θα τα καταφέρω και για τους δυο μας. Χαίρομαι που νιώθεις ευτυχισμένος. Υπογραμμίζω για τελευταία φορά ότι αυτό δεν ήταν ένα complain letter. Πώς γίνεται να παραπονεθώ σε 'σένα, αγαπητέ; Σου είμαι ευγνώμων και πάντα θα κατέχεις μία θέση στην καρδιά μου. Δε σου λέω αντίο. Το έχω πει πολλές φορές στο παρελθόν και δε σήμαινε τίποτα. Κατρακυλούσα ξανά και ξανά στο ίδιο συναισθηματικό κομφούζιο. Γι αυτό σου λέω απλά ''εις το επανιδείν''. Διότι, ποιος ξέρει; Μπορεί κάποια μέρα τα μονοπάτια μας να διασταυρωθούν και πάλι. Καλό καλοκαίρι!

Εις το επανιδείν αγαπητέ,
η... δώσε μου εσύ το όνομα


Αφιερωμένο στη Δέσποινα. Όχι, Δέσποινα, δεν απευθύνεται σε σένα αυτό το γράμμα, μόνο αφιερώνεται. Ακριβώς επειδή είσαι Η καλύτερη στα 'λάιβ'!;)

Κι εδώ κατεβάζουμε από το youtube το ''Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα" των Διάφανων Κρίνων, το οποίο αρμόζει στην ανάρτηση αυτή. Όμως πώς να το κατεβάσεις όταν ο υπολογιστής σου είναι μία απογοήτευση;

Tέλος!

Και τέλος! Τέλος. Τέλος... Τέλος! Τέλος; Ναι, ναι...τέλος.
Τελείωσε λοιπόν. Τώρα τι γίνεται; Αρκούσε αυτό το ‘τέλος’; Κι αν δεν έμεινες ευχαριστημένος τι γίνεται; Αν είχες κι άλλες ερωτήσεις; Αν δεν ήθελες να τελειώσει; Αν είχες κι άλλα να δώσεις; Αν περίμενες ένα διαφορετικό τέλος; Αν...;
Κρίμα, γιατί τελείωσε.
Να ‘μαστε λοιπόν στο τέλος. Έπειτα από τόσες προσπάθειες, τόσες δυνάμεις, τόσες ιδέες, τόσες συγκινήσεις τελειώνει ένα κομμάτι. Τι κάνεις όταν ξέρεις ότι ήρθε το τέλος; Ξεκινάς το ταξίδι σου ψάχνοντας την Ιθάκη. Τι γίνεται όμως όταν αποβιβάζεσαι επιτέλους στο νησί; Είσαι ευχαριστημένος ή αναρωτιέσαι πώς έφτασες τόσο γρήγορα; Ξαφνικά οι παραλίες δε σου φαίνονται τόσο καθαρές. Τα σπίτια μοιάζουν υπερβολικά μικρά και ασφυκτικά. Ο ουρανός έχασε το διάφανο γαλάζιο. Δεν φανταζόσουν έτσι τον προορισμό.
Όλα φτάνουν κάποτε σε ένα τέλος. Τίποτα δεν είναι αιώνιο. Ίσως μας φαίνεται εξωπραγματικό όταν δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά πέρα. Ίσως δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το ταξίδι ήταν τόσο μικρό.
Τώρα έρχεται η απογοήτευση. Σκέφτεσαι ότι δεν άξιζε να ταξιδέψεις. Το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό. Σκίζεις εισιτήρια, σκίζεις φωτογραφίες και κάθε είδους αναμνηστικά από το ταξίδι σου. Το φυλλάδιο υποσχόταν άλλα πράγματα, θαύματα και θεάματα. Πιστεύεις ότι έχασες το χρόνο σου, ότι ολόκληρη η διαδρομή ήταν μία καλοστημένη πλεκτάνη, μία φάρσα.
Πολυαγαπημένε ταξιδιώτη ένα πράγμα θα σου πω. Σε λυπάμαι.
Ήρθε το τέλος. Έφτασες στο νησί. Μπορεί να μην ήταν αυτό που περίμενες. Εντάξει, σε καταλαβαίνω. Απογοητεύτηκες, όμως ένας άσχημος προορισμός δε διαγράφει το ταξίδι. Ξέχασες κιόλας τον έναστρο ουρανό που χάζευες τα βράδια; Τις περιπέτειες που πέρασες; Τις μάχες με τα μυθικά τέρατα, όπως τους γιγάντιους αετούς, τις πολικές αρκούδες, τη μυστηριώδη μαύρη ομίχλη, τις άφησες πίσω σου; Πώς μπορείς να διαγράψεις από τη μνήμη σου τους ανθρώπους που γνώρισες. Πώς μπορείς να αγνοήσεις την προφανή αλλαγή που υπέστεις; Ξεχνάς τις ατελείωτες ώρες ψυχαγωγίας, μυστηρίου, αγωνίας και συγκίνησης που σου πρόσφερε;
Το νησί δεν ήταν αυτό που νόμιζες. Το ταξίδι όμως σημαίνει πολλά περισσότερα. Καμιά φορά πρέπει απλά να το αποδεχθείς. Να κοιτάξεις με χαμόγελο την τελευταία σελίδα της ιστορίας. Να σκεφτείς «Ωραία πέρασα!», ακόμη κι αν το τέλος δεν είχε τη συγκλονιστική και απρόσμενη εξέλιξη που περίμενες.

Σε αφήνω λοιπόν, μοναχικέ και αχάριστε ταξιδιώτη. Ξεκινώ για το επόμενο μου ταξίδι. Εγώ όμως δεν ξεχνώ το νησί, ούτε τις στιγμές που μου χάρισε. Χαμογελώ και ξεκινώ για τη νέα περιπέτεια. Μια νέα Ιθάκη, ένα νέο Νησί.


Αφιερωμένο σε όλους τους ''χαμένους'' συνταξιδιώτες και στο νησί που τόσο αγάπησαν!

Πόσο πολύ σ' αγάπησα...

Ήταν μία πολύ όμορφη νύχτα. Λαμπερά αστέρια γέμιζαν απ’ άκρη σ’ άκρη τον καθάριο ουρανό. Στην καφετέρια ακούγονταν τώρα ελληνικά ροκ κομμάτια που ταίριαζαν στη μαγευτική βραδιά. Εκείνη τη στιγμή τα παιδιά απολάμβαναν το βραδινό ποτό τους καθισμένοι στους αναπαυτικούς καναπέδες και σιγοτραγουδούσαν το ‘Βγες στο μπαλκόνι να δεις’. Τα κύματα έσκαγαν απαλά στην παραλία κι ένα ελαφρύ αεράκι ανακάτευε τα μαλλιά τους.
Η Δέσποινα καθόταν στην άσπρη αμμουδιά λίγο πιο πέρα από την καφετέρια και απολάμβανε τη μουσική κοιτώντας το φεγγάρι, μία εικόνα απόλυτης γαλήνης. Το αεράκι χάιδεψε τα χρυσαφένια μαλλιά της κι εκείνη έσφιξε λίγο περισσότερο το τζιν μπουφάν επάνω της. Άκουσε βήματα να την πλησιάζουν και γύρισε νωχελικά το κεφάλι για να δει ποιος ερχόταν. Ο Θάνος ήρθε και κάθισε δίπλα της στην άμμο. Γι αρκετή ώρα δε μιλούσαν, απλά αγνάντευαν το πέλαγος.
-Το φεγγάρι είναι πολύ όμορφο, θαύμασε η Δέσποινα.
-Όλη η νύχτα είναι μαγική...σχεδόν..., της απάντησε. Εκείνη δεν είπε τίποτε άλλο και συνέχισε να κοιτάζει τη θάλασσα.
-Συγγνώμη για σήμερα, για τη συμπεριφορά μου. Ίσως δεν έπρεπε να το πάρω τόσο σοβαρά, άρχισε να απολογείται εκείνος.
-Όχι, μη ζητάς συγγνώμη. Καλά έκανες. Αν δεν το είχες κάνει εσύ ίσως να είχαμε χωρίσει επιτόπου με το Νικόλα. Σίγουρα δε θα ήθελε μία κοπέλα που θα του είχε σπάσει τη μούρη. Γέλασε με το αστείο της, όμως ο μελαγχολικός τόνος στη φωνή της επέστρεψε.
-Όχι ότι, δηλαδή, προβλέπεται να είμαστε μαζί για πολύ ακόμη. Απλά δεν είχαμε την ευκαιρία να δώσουμε ένα τέλος εκείνη τη στιγμή, χαμογέλασε βεβιασμένα.
-Εμ, άρχισε αλλά δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε να συνεχίσει, εγώ πιστεύω ότι δεν αξίζει να το τελειώσετε για κάτι τέτοιο. Στο κάτω κάτω, είναι αλήθεια ότι η Ζωή, όταν χορεύει, κουνιέται υπερβολικά, παρατήρησε γελώντας.
Η Δέσποινα, δήθεν, τον αγριοκοίταξε, αλλά έπειτα γέλασε κι εκείνη.
-Αλήθεια το πιστεύεις;
-Ναι, το πιστεύω. Δηλαδή ο Νικόλας είναι καλό παιδί...Ίσως θα μπορούσες να του δώσεις άλλη μία ευκαιρία, είπε με τις καταπληκτικές υποκριτικές του ικανότητες.
«Ένα καλό του να είσαι ηθοποιός!», σκέφτηκε.
Υπέφερε λέγοντάς της να γυρίσει στον Νικόλα, όμως ήθελε να είναι χαρούμενη. Ήθελε να βλέπει πάντα τη λάμψη, με την οποία τον κοιτούσε τώρα, στα μάτια της.
-Σε ευχαριστώ που με υποστηρίζεις, είπε και τον αγκάλιασε σφιχτά από τη μέση. Είναι ωραίο να έχεις έναν κολλητό.
Τα λόγια της έσκιζαν την καρδιά του σαν ένα απλό κομμάτι χαρτί, όμως δεν το έδειξε.
-Λοιπόν, θα μου χαρίσεις ένα χορό κολλητή μου φιλενάδα; Τη ρώτησε κεφάτα και σηκώθηκε προσφέροντάς της το χέρι του.
-Βεβαίως κολλητέ μου φίλε, απάντησε χαμογελαστά και έσφιξε το χέρι του.
Σηκώθηκαν και άρχισαν να χορεύουν αγκαλιασμένοι. Μπορεί να ήταν οι Όναρ που τραγουδούσαν το καληνύχτα αλλά εκείνοι ονειρευόντουσαν τώρα. Η Δέσποινα ακουμπούσε το κεφάλι της στο στήθος του κι εκείνος την έσφιγγε στην αγκαλιά του. Ο Θάνος σκεφτόταν ότι ήταν το ομορφότερο πλάσμα που είχε ποτέ κρατήσει. Δεν ήθελε να τελειώσει αυτό το τραγούδι και να πει καληνύχτα.
«Μυρίζει τόσο όμορφα. Έχει το άρωμα της πασχαλιάς.» σκέφτηκε.
Πήρε μία βαθιά ανάσα και το άρωμα των μαλλιών της πλημμύρισε τα πνευμόνια του.
«Είναι τόσο ζεστά, εδώ, στην αγκαλιά του. Νιώθω τόσο ασφαλής όταν είμαι κοντά του, σαν τίποτα να μπορεί να με πειράξει... Νιώθω τόσο όμορφα.» σκεφτόταν εκείνη και συνέχισα να χορεύουν υπό το φως της γαλάζιας σελήνης.
Κάποια στιγμή ο Θάνος άνοιξε τα μάτια του και αντίκρισε, περίπου είκοσι μέτρα μακριά, το Νικόλα να τους κοιτάει. Δεν χαιρόταν που έπρεπε να την αφήσει, μα το έκανε. Διέκοψε το χορό τους και όταν η Δέσποινα τον ρώτησε με το βλέμμα της απορημένη εκείνος της έδειξε γυρνώντας το κεφάλι προς το μέρος του Νικόλα. Εκείνη έμενε σκεφτική.
-Άντε, πήγαινε στο αγόρι σου, την παρότρυνε χαμογελώντας.
Εκείνη ανταπέδωσε το χαμόγελο.
-Ευχαριστώ, είπε και του έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο. Έπειτα άρχισε να βαδίζει προς τον Νικόλα.
Ο Θάνος την κοιτούσε μέχρι που τον έφτασε και άρχισαν να μιλούν. Τους παρακολουθούσε και τα πράγματα φαίνονταν να κυλούν ήπια. Μέχρι που ο Νικόλας έδειξε προς το μέρος του. Ένα αχνό χαμόγελο ευχαρίστησης εμφανίστηκε στα χείλη του Θάνου. Η συζήτηση άρχισε να αποκτά ένταση αφού μάλλον φώναζαν ο ένας στον άλλο. Η Δέσποινα του γύρισε την πλάτη και άρχισε να απομακρύνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Νικόλας τη σταμάτησε και τη φίλησε. Εκείνη προσπάθησε αρχικά να αντισταθεί χτυπώντας τον ελαφριά στο στήθος, όμως τελικά παραδόθηκε στο φιλί.
Ο Θάνος τους έριξε άλλη μία ματιά και στη συνέχεια, με την καρδιά κομμάτια ριγμένα στο βυθό της θάλασσας, έκανε μεταβολή επιστρέφοντας στην καφετέρια.


Αφιερωμένο στη Δέσποινα! Συγγνώμη Δέσποινα που δε θυμόμουν το όνομα του ''Νικόλα''!

Το τραγούδι της ερήμου

Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο το κόσμου θα ‘σαι πάντα δικός μου, θα ‘μαστε πάντα μαζί και δε θα μου λείπεις γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί!

Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου και πάλι φίλε μου απόψε...
Άνοιξη, άνοιξη, άνοιξη. Δεν υπάρχει πιο μαγική και γεμάτη εποχή. Όλα βρίσκονται στην πλήρη άνθισή τους. Λουλούδια, ουρανός, μέλισσες σε καλούν να τα συντροφεύσεις σε ένα μοναδικό χορό. Η ζωή γίνεται και η ίδια πιο όμορφη καθώς ο άνθρωπος είναι πιο ευδιάθετος κι ανοιχτός στις προκλήσεις της. Τα λουλουδάκια, μικρά, εντυπωσιακά, μεγάλα, απλά, ταπεινά ντύνονται με τα πιο όμορφα χρώματά τους χαρούμενα που μπορούν επιτέλους να ανθίσουν! Οι μέλισσες, όπως προαναφέρθηκα, μας προσκαλούν να ακολουθήσουμε το παιχνιδιάρικο βουητό τους μακριά από την αδιάκοπη βουή της πόλης. Όρεξη για περίπατο, όρεξη για βόλτα, όρεξη για έρωτα, όρεξη για καινούριες μυρουδιές.

Άλλου ξεκίνησε η ανάρτηση και αλλού την πήγα!

Ένα όμορφο αντίο. Η άνοιξη δυστυχώς δεν αρχίζει μα τελειώνει. Γιατί λοιπόν τη νιώθω πιο ζωντανή από ποτέ; “Aχ, τι όμορφα αυτά τα ανοιξιάτικα βράδια!”
Το απαλό αεράκι παίρνει μακριά έννοιες, σκοτούρες και προβλήματα. Απλά στέκομαι στο παράθυρο και απολαμβάνω το όμορφο βράδυ. Ο κήπος είναι ολάνθιστος και η ευωδιά των λουλουδιών με τυλίγει. Τριαντάφυλλα, τριαντάφυλλα, τριαντάφυλλα. Ένας σαγηνευτικός συνδυασμός λουλουδιών και δροσιάς με κάνουν να νιώθω τόσο γλυκά.
“Αξίζουν τέτοιες στιγμές.” Χαμογελώ.
Απλές, όμορφες και συνάμα μοναδικές. Είναι ήσυχο το βράδυ αυτό. Χωρίς φώτα πέρα από αυτά των αστεριών. Τουλάχιστον εγώ αυτά κοιτάζω. Αφήνω μακριά τη φασαρία των αυτοκινήτων και τη φωτορύπανση της πόλης και δημιουργώ τη δική μου ατμόσφαιρα. Αν και δεν έχω παράπονο, είναι όμορφη η περιοχή μου.
Χαμογελώ και λικνίζομαι απαλά στη μελωδία του τραγουδιού που σιγοπαίζει στον υπολογιστή. Τραγούδι που μόνο εγώ ακούω. Αθόρυβη μέσα στη νύχτα απολαμβάνω τη στιγμή.
“Τόσο ήσυχα αυτά τα βράδια...”

Tι όμορφο βράδυ! Επαναλαμβάνομαι; Δεν έχει σημασία. Κάθε φορά είναι ξεχωριστή. Ζούμε ένα όμορφο όνειρο. Πάλι τα ίδια λέω; Τα έχω ξαναπεί ε; Δεν πειράζει. Αυτά νιώθω, αυτά λέω. Ζω τουλάχιστον την κάθε στιγμή. Είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω. Προφανώς λοιπόν και είμαι εξωγήινη! Διότι, σήμερα ελάχιστοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να ξεφύγουν από την καθημερινότητα με όλα της τα προβλήματα και να απολαύσουν τη μαγεία της στιγμής. Ξέχασα, κι αυτοί εξωγήινοι είναι. Μαγικά ξωτικά και νεράιδες της νύχτας. Θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω νεράιδα!

Αυτή η ανάρτηση δε βγάζει πουθενά. Ξέχασα ποια ήταν η αρχική μου σκέψη. Πειράζει;

Τι κάνει ένα βράδυ τόσο όμορφο εκτός από τη μαγεία της νύχτας; Ίσως με ποιον το μοιράζεσαι. Όχι, απαραίτητα με ποιον είσαι, αλλά με ποιον το αισθάνεσαι. Αυτό το συναίσθημα ότι υπάρχει κάποιος που κάνει τις ίδιες σκέψεις, που νιώθει τα ίδια πράγματα με σένα αυτό το βράδυ. Δεν χρειάζεται να τον έχεις πάντα δίπλα σου για να τον αισθάνεσαι. Η σκέψη ταξιδεύει μαζί με τη μελωδία του τραγουδιού και την ευωδιά των λουλουδιών. Τόσα αναπάντεχα και συνάμα τόσο απλά. Πώς αλλάζουν οι καιροί χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Όμως μερικά πράγματα παραμένουν ίδια. Ίσως τα είχαμε ξεχάσει, ίσως τα είχαμε απορρίψει, ίσως τα είχα σβήσει. Να, τώρα, που χωρίς καν να το ζητήσουμε, επανεμφανίζονται. Εκεί που νόμιζες ότι όλα είχαν τελειώσει, το βράδυ σε επαναφέρει. Χαίρεσαι με τη γλυκιά αυτή διαπίστωση. Χαίρεσαι που δεν εγκατέλειψες τη ζωή όταν όλα φάνταζαν μαύρα. Κάθε μέρα που είμαστε ζωντανοί μπορεί να είναι ένα θαύμα, αν εμείς την κάνουμε. Η πίστη προηγείται του θαύματος.

“Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου...” σιγοτραγουδώ.
Μία νύχτα υπογράφει το τέλος. Όχι όμως το αντίο. Το τέλος για μια νέα αρχή. Μία νέα αυγή θα μας βρει το πρωί. Οι σκέψεις σου είναι τόσο ανακουφιστικές, τόσο παιδικές. Αυτό το παιδί καλά κρυμμένο μέσα στην ψυχή σου, αλλά ποτέ χαμένο. Είναι εκεί και περιμένει. Πολλοί αυτοί που λησμονούν το παιδί μέσα τους. Αυτήν την σπίθα, τη φλόγα για ζωή. Μη φοβάσαι, αν το χάσεις θα σε βοηθήσω να το βρεις! Ένα τραγούδι χρειάζεται να στο θυμίσει... Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου δε θα μου λείπεις γιατί θα ναι η ψυχή μου το τραγούδι της ερήμου που θα σε ακολουθεί. Δε θα σου λείπω. Σιγοσφύρα το τραγούδι και θα είμαι εκεί να τραγουδήσουμε παρέα...

Αφιερωμένο στην άνοιξη και τα μετεωρολογικά δελτία!

Stranger

The night so dark, the sky so dangerously empty of its usual luminous stars. Cold wind steals my breath while I am walking down the street. A place without sounds or voices. How can I find my path? How can I find the right way without the guidance of the glorious moon? There are not any lights left. I have used them all attempting to catch a glimpse of happiness. Useless. How could I have been such a fool? The northern lights had tricked me, promising a hug, a kiss. It had most surely seem too good to be true. I had been trying...constantly... That star appears to be so far away. I feel alone here... I feel cold here... I do not want to be afraid. I do not want to die...

There is my light, my little dim of light. A warm feeling embraces me so unexpectedly, so mystically. Are thou real? I dunno. Mistakes had been made. I do not know thee. Thou are a stranger in my dreams. Thou offer me thy hand. There has to be a catch. Should I risk once more? I dunno. The only thing I remember is loneliness which has now flee. I do not want to be afraid...

Hello, stranger. Thou remind me of a night-fairy. Thy sparkling, colourful wings are begging me to follow thee into the abyss of the night. Should I trust the abyss? Should I trust thy wings? The answer lies through my soul... Touching thy smooth skins makes everything seem so different. That odd warmness on my soul feels weird no more. Tears are running on my face since I am no longer able to block them inside.

Happiness, is that thee? I believe I can touch thee now. Time had never been right for us to meet, therefore, here I am, trusting all my life in the arms of an angel. I have been a stranger to myself. Now completeness fills me just by a glimpse of his eyes. Two souls fitting together into a perfect piece of light, a unique star far up in the endless universe. Happiness is that thee?

Hello, stranger...Thank thee for saving me, for bringing me back to life. I will be forever as thankful as faithful I will be to thee. I am not a stranger, no. I am yours. Love so complete, so real, consuming and ridiculous. Our brighting star lights my path in the blue night. Even if thou are not by my side, our star will always lead my wandering bark out of the labyrinth.
Ever mine.
Ever thine.
Ever ours...

Βγες στο μπαλκόνι να δεις...

Είναι μία όμορφη νύχτα. Φράση άκρως κατακριτέα για να αρχίσει κάποιος μία ιστορία, ένα κείμενο, ένα δοκίμιο, αλλά ειλικρινά αυτή τη στιγμή δε με απασχολεί και πολύ. Η νύχτα είναι όμορφη. Το πέπλο της δεν είναι μαύρο, δεν είναι γαλάζιο, δεν είναι άσπρο, δεν είναι γκρι. Έχει ένα χρώμα νοσταλγικό… Τα άστρα το διακοσμούν δίνοντάς του ομορφιά και φως που το ζηλεύει ο ίδιος ο ήλιος. Γι αυτό άλλωστε και κάποια στιγμή ο ήλιος θα φέρει τέλος σε αυτήν την όμορφη νύχτα. Νύχτα δροσερή και μυρωδάτη. Ίσως να έβρεχε πριν λίγο… Η μνήμη μου δε φτάνει αυτήν την λεπτομέρεια. Δύο χρόνια πριν… Θυμάμαι αρκετά, όμως όχι όλα. Θυμάμαι αυτά που πρέπει να κρατήσω για πάντα στο μυαλό μου, όπως τη σημασία αυτής της νύχτας. Ένα βράδυ μοναδικό. Η γαλήνη που με κατέκλυζε τότε με αγκαλιάζει και τώρα, κάτι αρκετά περίεργο και αξιοσημείωτο. Everything happens for a reason and sometimes that reason is just being able to remember, to never forget, to hold a particular moment in your heart, in your soul and never let it go. A reason to remember… Μπορώ να πω ότι όλα τελειώνουν ένα Δεκέμβρη. Μπορώ να πω ότι όλα αρχίζουν έναν Απρίλη. Η άνοιξη είναι στην πλήρη άνθισή της και η χαρά κανενός δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από χειμωνιάτικους σκούφους και παλτό. Άνοιξη, άνοιξη, άνοιξη! Άνοιξη κάποτε ένα βράδυ λυπόμουν, έκλαιγα, θύμωνα. Το θυμάμαι σα χτες… τόσο εκνευρισμένη και τόσο στενοχωρημένη. Τότε, ένα όμορφο, μαγικό, μοναδικό ανοιξιάτικο βράδυ, με βρήκε ένας άγγελος. Ίσως η ονομασία αυτή είναι λάθος. Αλλά πάλι τι είναι ένας άγγελος; Κάποιος μου είχε πει ότι τους αγγέλους που ξέχασαν πώς να πετούν και ζουν ανάμεσά μας τους αποκαλούμε φίλους. Ένας άγγελος, ένας φίλος, με φώτισε με την παρουσία του και μου είπε «Εγώ είμαι εδώ. Mην το ξεχνάς.» Εκείνη τη στιγμή ήταν που άνοιξα την μπαλκονόπορτα και κοίταξα με μάτια δακρυσμένα, όχι από λύπη πλέον, αλλά από συγκίνηση, το ολόγιομο φεγγάρι, τόσο λαμπερό και παραμυθένιο. Εισέπνευσα βαθιά. Οι μυρωδιές της νύχτας και η πρώιμη βροχή με διαπέρασαν, μία αίσθηση απόλυτης δροσιάς. Θα ήταν ψέματα να πω ότι μπορώ να περιγράψω την ολοκληρωτική μαγεία εκείνου το βραδιού. Δεν γνωρίζω ούτε τις απαραίτητες λέξεις, ούτε το σωστότερο τρόπο να εκφραστώ. Γνωρίζω απλά εκείνη την αίσθηση. Αίσθηση απόλυτης γαλήνης και ηρεμίας… Αλήθεια πώς το κατάφερες αυτό; Απλά με ένα τραγούδι, απλά με μια βραδιά…

«Βγες στο μπαλκόνι να δεις το φεγγάρι που φέγγει την πόλη…»

Βγαίνω στο μπαλκόνι, κοιτάω το φεγγάρι και θυμάμαι δύο φιλαράκια με μία ψυχή. :)

Τόσα πέρασαν, τόσα άλλαξαν. Φρουτοσαλάτες μαγειρέψαμε και παραγγείλαμε γλυκούς καφέδες. Φορές που ξεχάσαμε να ανέβουμε στο λεωφορείο. Λόγια που αφήσαμε να πέσουν. Έρωτες που μείναν ίδιοι και μία φίλη που παιδεύεται ακόμη. "Πέρασαν δύο χρόνια;" με ρωτάς. "Ναι, γλυκιά μου, πέρασαν και θα έρθουν κι άλλα!", σου απαντώ. Δεν πιστεύω να βαρέθηκες; Ποιος βαριέται τη ζωή; Ποιος μπορεί να πλήττει με τη μοναδικότητα της κάθε μέρας; Ξέχασες μου φαίνεται τα ντροπαλά σκιρτήματα σου κάθε φορά που έβλεπες το χαμόγελό του. Θυμώνεις, μαλώνεις, χωρίζεις. Όμως ακόμη εδώ είσαι και γελάς! "Γεωργία...", μου δηλώνεις ναζιάρικα, διότι για δήλωση πρόκειται. "Ναι, ναι, ξέρω...σου αρέσει ο Μιχάλης." Σου άρεσε τότε, σου αρέσει και τώρα. Απλά το ξέχασες!

Ξεχάσαμε σκιρτήματα, ξεχάσαμε φίλους, ξεχάσαμε γιορτές, ξεχάσαμε θάλασσες, κατασκηνώσεις και ηλιόλουστες παραλίες.

Μέχρι κι εγώ ξέχασα… Όμως το αίσθημα παραμένει. Η ενσυναίσθηση, η διαίσθηση, όπως θέλεις αποκάλεσέ το, είναι δυνατότερα από οτιδήποτε άλλο. Εκεί, ακόμη και υποσυνείδητα, να μου θυμίσει… Και τώρα είμαι εγώ να αφιερώνω το τραγούδι απλά επειδή νιώθω κι αγαπώ. Ίδια μέρα, ίδια ώρα, ίδια λόγια. Πώς αλλάζει η ζωή και συνάμα μένει ίδια; Νομίζουμε πως αλλάξαμε, πως ωριμάσαμε. Χμμ… Μπορεί να το κάναμε. Αλλάξαμε συνήθειες, αλλάξαμε ζωή. Κι όμως…οι ψυχές μας θα μείνουν πάντα ίδιες, πάντα εκεί…να κοιτούν αιώνια το φεγγάρι...

Ένα φεγγάρι μία βραδιά, σε ‘να μπαλκόνι μία φορά, θυμήθηκα πως μου πες θα 'μαι δω κι εγώ σε άκουσα και άρχισα να ζω… Σε ευχαριστώ μικρέ άγγελε!

Έτσι θυμάμαι. Έτσι συνεχίζω! Δε θα σου το πω. Δε θα σου το θυμίσω! Μερικά πράγματα είναι ωραιότερα όταν μένουν στην αφάνεια. :)

«Βγες στο μπαλκόνι να δεις το φεγγάρι που φέγγει την πόλη και θυμήσου δικές μας στιγμές, δες στα μάτια μου μπογιές που χρωματίζουν θάλασσες…»

Δε σε ξεχνώ…δύο φιλαράκια με μία ψυχή…:)




Αφιερωμένο στα αιώνια φιλαράκια μου. Αυγή περάσαν χρόνια... κι εμείς άλλη μία νύχτα είμαστε εδώ κοντά!;) Γιώτα, γλυκιά κι αγαπημένη μου φατσούλα, με μελωδίες μαγεύεις την κάθε μου μέρα!:) Στράτο σε ευχαριστώ που φέρνεις τη γαλήνη!:)

Αφιερωμένο στη Δέσποινα και στο διαμαντένιο χαμόγελό της!:)

Ακόμη και με 24 λεπτά καθυστέρηση εγώ σας θυμάμαι και σας κρατώ παντοτινά μες την καρδιά μου. Φιλαράκια για πάντα! Διότι δεν είναι ο χρόνος που μετράει, αλλά ο τρόπος που τον αξιοποιείς!