Κεραυνός κι αστραπή

Καλλιτέχνης: Παντελής Θαλασσινός
Συνθέτης: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Στιχουργός: Δημήτρης Φασουλάς

Πες μου ποιο χέρι στης μοίρας το χαρτί
Σκορπάει μελάνι
Και σβήνει λιμάνι, σβήνει ρότα, φάρους κι ακτή
Και ποιας πυξίδας η μαύρη λεπίδα
Θα δείξει ελπίδα
Μιας άγνωστης γης προσμονή

Κεραυνός κι αστραπή
Ξάφνου στ' ανήξερο καλοκαίρι
Η κακιά η στιγμή
Φίδι, σκορπιός, μαχαίρι
Στην καρδιά μου όρμησε να τη φαρμακώσει
Κεραυνό κι αστραπή
Ελπίζει πια η ζωή μας στο θαύμα
Άγγελο της χαράς και εκδικητή αντάμα
Τους ανθρώπους που χωρίσαν πάλι να ενώσει

Πες ποιος πλανήτης σαν μαύρος μαγνήτης
Μας εξουσιάζει και μας εκτροχιάζει
Τα όνειρά μας κλέβει κρυφά
Πες μου ποια δίνη μας κρύβει την πρύμνη
Σε ποια μαύρα βράχια
Στης μοίρας τα δίχτυα οδηγεί



Μου λείπει ο τόπος μου, μου λείπει η θάλασσα, μου λείπει το καλοκαιρινό απόγευμα, μου λείπει το παιχνιδιάρικο αεράκι, μου λείπει το κατάλευκο κύμα, μου λείπει... Καλοκαίρι χωρίς Κύθηρα, μέρα χωρίς ήλιο. Μαύρο μελάνι σβήνει τους φάρους και προσμένω το άγνωστο. Και κάποιος μαύρος μαγνήτης με εξουσιάζει και με εκτροχιάζει, κλέβει τα όνειρα μου. Και μία μαύρη δίνει με ρίχνει σε άγνωστα και αιχμηρά βράχια.
Δεν αντέχω άλλο. 6,5 εβδομάδες. Κατάθλιψη. Άγνωστα, μαύρα βράχια...και το μελάνι τελειώνει.

Ψίθυρος

Ψίθυρος

Η Παροδικότητα του ανέμου
στριφογυρίζει
σαν σβούρα φλογερή
και το αίσθημα
αλλάζει προορισμό
αλλάζουν
οι εποχές και οι χειμώνες
μια νύχτα που τρεμόσβηναν τ' αστέρια.


Ανάσα

νιφάδα

σταγόνα

μα σφραγίδα τα λόγια
των πρότερων ονείρων.


Στιγμή ατελείωτη και ο έρωτας γελά
σαν ψίθυρος
ανόητης
καρδιάς!

Ξανά, ξανά, ξανά
το χάραμα έρχεται και ακολουθεί η δύση

κύκλος

αέναος


Ταξίδι κάνει η καρδιά
ξανά, ξανά
και ας πονά
και ας υποφέρει
Σαν φυσήξει ο αγέρας
σαν πέσει η βροχή
καινούριο
βάσανο
ανατέλλει.


Και η Παροδικότητα του έρωτα
συνεχίζεται...



Η Ginny αφιερώνει ένα ποίημα στη μέρα της ποίησης.

Δε φταίω εγώ...ο χρόνος

Νιώθω την ανάγκη να παραθέσω ένα όμορφο ποίημα του Καβάφη (και όχι επειδή είναι στην φετινή ύλη της τρίτης λυκείου! Σίγα μην περίμενα το βιβλίο να μου μάθει τον πολυαγαπημένο Καβάφη!). Ίσως θεωρηθώ λίγο μακάβρια. Τι να κάνω; Ας αλλάξω λίγο τον τίτλο...

Μελαγχολία της Νεράιδας Χαζοχαρουμενίδου· ονειροπαρμένης εν όχι-Υόρκη· 2012 μ.Χ.

Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάπως ξέρεις από φάρμακα·
νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.

Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.-
Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε - για λίγο - να μη νοιώθεται η πληγή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Περίεργο πράγμα ο χρόνος. Έρχεται, φεύγει, λόγο δε δίνει σε κανέναν. Εμένα, όμως, με ρώτησε; Δεν ποθούσα τόσο γρήγορο πέρασμα. Χαζεύω παλιές, χαρούμενες, ξέγνοιαστες φωτογραφίες και αναρωτιέμαι πώς έφυγε τόσο γρήγορα το χτες και πόσο γρήγορα πλησιάζει το αύριο. Όμορφες στιγμές χάνονται ή κλειδώνονται σε σκοτεινά δωμάτια για να δώσουν τη θέση τους σε καινούριες. Θα παρεξηγηθώ πάλι.
Η αισιοδοξία μου εκφράζεται κατά ένα περίεργο τρόπο στην ανάρτηση αυτή. Ίσως...απλά μου θα μου λείψει το δικαίωμα της παιδικότητας. "Δεσποινίς, δεσποινίς, δεσποινίς", με φωνάξατε; Αχ, να γινόμουν και πάλι παιδί. Τότε που δεν αντιλαμβανόμουν την πραγματικότητα, ζούσα σε ένα δικό μου ονειρικό κόσμο. Εντάξει, αυτό δεν έχει αλλάξει! Όμως...ποιος με αδικεί που δε θέλω να αναλάβω ευθύνες; Ακούς εκεί δικαίωμα ψήφου! Γιατί; Και επειδή εγώ είμαι ενσυνείδητο άτομο, θα πρέπει να κάνω έρευνα, να ενημερώνομαι για τα πολιτικά πράγματα, να, να, να! Γιατί; Α, μου φαίνεται πώς γελάω η ίδια. Τι προβληματισμοί Θεέ μου!
Όχι, όμως, δεν είναι εκεί η ουσία. Εγώ, το δυναμικό, αισιόδοξο, θετικό, περιπετειώδες, γενναίο κορίτσι, φοβάμαι. Φοβάμαι το άγνωστο. Είναι κακό; Νομίζεις πως έχεις χρόνο να προετοιμαστείς για οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή σου, όμως ο χρόνος σε χτυπά πισώπλατα. Οι συνήθειες δύσκολα κόβονται.
Θα μου λείψει. Θα μου λείψουν όλα αυτά τα χαρούμενα χρόνια. Προφανώς εγώ θα μείνω μέσα μου για πάντα παιδί, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μου φορτώσουν την ενηλικίωση! Αλλά και πάλι, ο χρόνος είναι χρόνος και δε φταίω εγώ που μεγαλώνω. Φταίει η ζωή που είναι μικρή.
Μεγαλώνω. Η φαντασία δε στερεύει μα γίνεται πολυπλοκότερη σα μια νεράιδα της νύχτας. Οι λέξεις φαντάζουν το ίδιο εύκολες, αλλά πολύ πιο ουσιώδης, βαριές και αστραπόφτερες. Και η δημιουργία είναι το καταφύγιο που αγαπώ.

Ω, και η αστραπόφτερη δε χαιρόταν για πρώτη φορά που έφτασαν τα γενέθλιά της, κάτι που για όλους τους ανθρώπους είναι περίεργο.

Ακυρώνοντας τη μέρα επιστροφή σε παλιά και αγαπημένα! Νάρκης του άλγους δοκιμές εν φαντασία και λόγο!

Αφιερωμένο στο παιδί που θα διαβάζει σε ένα χρόνο και δε θα αλλάξει ποτέ.

Χαράματα

Δεν τους αντέχω. Δεν αντέχω. Ακούω ζευγαρωμένα μπουκάλια να χτυπούν ρυθμικά μεταξύ τους στο δρόμο. Ήχοι απόμακροι και τρομακτικοί. Ίσως φταίει η εποχή, ίσως η μελαγχολία, ίσως η αέναη μοναξιά. Κι ήταν χαράματα. Έφυγα από τη χαρά, το τραγούδι, το χορό και κανείς δεν με ακολουθούσε. Μόνη μπήκα στο παλάτι των σκέψεων, των στίχων και των χωρατών. Μόνη βγήκα στο προσδοκώμενο κρύο της νύχτας. Η πόρτα πίσω μου έκλεισε και κάποιο γέλιο πάγωσε και χάθηκε. Η αυγή ήταν πολύ κοντά. Άραγε προλάβαινα να δω τα δειλά πορτοκαλί χρώματα; Αυγή γιατί με βασανίζεις; Δεν έχω άλλα παραμύθια να διηγηθώ. Δεν τους αντέχω. Δεν ανήκω εγώ εδώ. Και η καρδιά μου στους πέντε ανέμους...

Romantic atmosphere!

Ginny is in a very romantic place today! Atmosphere, weather, mood, songs and everything. She's candidly sorry that she did not upload a new chapter of BCTC(for those who actually read) but she is extremely busy! Damn thee studying!!
So, I'll repeat that I'm feeling genuinely romantic today! :)

What matters most

Το βράδυ αυτό εγώ, η ‘μικρή’, ανόητη, περίεργη, τρελή, ιδιότροπη, αλλοπρόσαλλη, παραδόξως αισιόδοξη και πάντα χαμογελαστή Τζίνι, δε θα μιλήσω ούτε για την εθνική ελληνική εορτή, ούτε για τη μείωση του χρέους, ούτε το θάνατο τυράννων, ούτε για τον πόλεμο, ούτε για την παγκόσμια κοινωνικόοικονομικόπολιτική πραγματικότητα. Θα γράψω μόνο για την επιθυμία μου να νιώσω αγάπη.

Μη με παρεξηγείτε, είμαι χαρούμενη, ευδιάθετη, ζωντανή. Περνώ όμορφα, διαβάζω, γελάω, ζω όμορφες στιγμές με ανθρώπους πολύ σημαντικούς και ανεξίτηλους στη ζωή μου. Tα ανυπόφορα βάρη και οι ατελείωτες στιγμές πόνου είναι πια μακριά, τα έδιωξα με τη μαγική μου σκούπα. Μπορώ να πω ότι είμαι τυλιγμένη σε μία ανεξήγητη ευδαιμονία, ευδαιμονία απούσα στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια. Παρά την πίεση, το σχεδόν ανύπαρκτο άγχος, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μου εγώ αισθάνομαι χαρούμενη και ανάλαφρη. Εκτός από ένα λιλιπούτειο κενό.

Κι όμως, η λέξη κενό δεν ολοκληρωτικά ταιριαστή. Έχω, νιώθω, προσμένω μία επιθυμία. Διότι, γι αυτό ακριβώς πρόκειται, μία αχνή κι όμως μελαγχολική επιθυμία.

Όσο περίεργο, cheesy, dorky ή desperate κι αν διαβαστεί, έχω μία ανυπότακτη επιθυμία για έρωτα, για αγάπη. Παγκόσμιο επιφώνημα έκπληξης! Αισθάνομαι μία ανακούφιση απλά αποτυπώνοντας τη σκέψη μου. Σκέψη που τριγυρνά καιρό στο μυαλό μου. Ίσως πάντα και όλοι να έχουμε αυτήν την αθώα επιθυμία. Κάτι αγνό, λευκό, ουράνιο, φεγγαροντυμένο και αθώο. Δεν είναι απαραίτητα, καθόλου ίσως, έκκληση για πάθος.

Θέλω να ερωτευτώ, αληθινά και ολοκληρωτικά. Θα χαλάσουν το κλίμα των σκέψεων μου οι ιδέες απελπισίας και ‘ψαξίματος’. Όμως τις απορρίπτω και τις ακυρώνω. Καθώς αποζητώ τον έρωτα, το φτερωτό αγγελάκι, και όχι την Αφροδύτη της Κύπρου με τα περάσματα και τα ρηχά αισθήματά της. Δεν θέλω οποιονδήποτε ερωτευμένο, θέλω τον δικό μου έρωτα, τη δική μου περίεργη αγάπη.

Θα ήθελα μία ψυχή να μοιραστώ τις σκέψεις μου το βράδυ πριν κοιμηθώ, να με καλημερίσει το πρωί με το πιο αστραφτερό χαμόγελο, να μου γλυκαίνει τη μέρα με ένα βλέμμα, να ερωτεύομαι τα βαθιά λαμπερά μάτια επειδή για μένα θα είναι μαγικά και ιδιαίτερα, να κουρνιάζω σε μία ζεστή αγκαλιά όταν ξαπλώνω στον καναπέ, πράγματα απλά καθημερινά, κι όμως τόσο μοναδικά και πολύτιμα.

Τα θέλω όλα αυτά και υμνώ την γελοία, αναλωτική και αφομοιωτική αγάπη. Ίσως να υπερβάλω, όμως θα ήθελα κάποιος να μου χαϊδέψει απαλά τα μαλλιά και να με φιλήσει γλυκά στα χείλη τη νύχτα αυτή.

Ίσως δεν το είχα ξαναδείξει, αλλά η Τζίνι, παρά τον κυνισμό, το ρεαλισμό και την αδιάλλακτη επιμονή για φώλιασμα στη λογική, χαρακτηριστικά που μπορεί να αντιφάσκουν με αυτά του προλόγου, όμως όσο περίεργο κι αν φαίνεται συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο, είναι αθεράπευτα ρομαντική.

Το βράδυ αυτό, λοιπόν, θα ολοκληρωθεί με τη βασική περιληπτική σκέψη των επιθυμιών μου: Ι’m looking for love; Real love; Consuming, inconvenient, can’t-live-without-each-other love.

Και ακόμη ένα όνειρο γεννιέται...

Αφιερωμένο στο Μιχάλη και στο Νίκο που προβληματίζονται και ονειρεύονται όπως εγώ το βράδυ αυτό.

Don't hold your breath!

Λοιπόν, από όλα τα ΥΠΕΡΟΧΑ (πραγματικά και ειλικρινά υπέροχα) τραγούδια που ακούω τον τελευταίο καιρό και είχα στο μυαλό μου να αναρτήσω κάποια στιγμή, ορίστε τι βάζω! :P Δεν ξέρω τι με έπιασε! Είναι από τα τραγούδια που δεν ξέρεις για ποιο λόγο, αλλά σου αρέσουν και σου κολλούν!
Και με νόημα, και μία από τις φράσεις που χρησιμοποιεί uncannily frequently η Τζίνι! ;)

Nicole Schrerzinger - Don't hold your breath

You can’t touch me now there’s no feeling left
If you think I’m coming back don’t hold your breath
What you did to me boy I can’t forget
If you think I’m coming back don’t hold your breath

I was under your spell for such a long time couldn't break the chains
You played with my heart tore me apart withall your lies and games
It took all the strength I had but I crawled up on my feet again
Now you’re trying to lure me back but no those days are gone my friend
I loved you so much that I thought that someday you could change
But all you brought me was a heart full of pain

You can’t touch me now there’s no feeling left
If you think I’m coming back don’t hold your breath
What you did to me boy I can’t forget
If you think I’m coming back don’t hold your breath

Don’t hold your breath eh eh

I was worried about you but you never cared about me none
You took my money and I know that you, you could kill someone
I gave you everything but nothing was ever enough
You were always jealous over such crazy stuff

You can’t touch me now there’s no feeling left
If you think I’m coming back don’t hold your breath

What you did to me boy I can’t forget
If you think I’m coming back don’t hold your breath

Don’t hold your breath

Move on don’t look back
I jumped off a train running off the tracks
Your day is gone face the facts
A bad movie ends and the screen fades to black
What you did to me boy I can’t forget
If you think I’m coming back

You can’t touch me now there’s no feeling left
If you think I’m coming back don’t hold your breath
What you did to me boy I can’t forget
If you think I’m coming back don’t hold your breath

Don’t hold your breath

You can’t touch me now there’s no feeling left
If you think I’m coming back don’t hold your breath
What you did to me boy I can’t forget
If you think I’m coming back don’t hold your breath